VII SA/Wa 432/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru zamontowania urządzenia reklamowego. skargę oddala Prezydent [...] decyzją z dnia [...] września 2007r. (nr [...]), działając na podstawie art. 30 ust. 2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. -Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.), dalej Prawo budowlane oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. - o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. - o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) wniósł sprzeciw do zgłoszenia A. S.A, dotyczącego montażu reklamy winylowej na zachodniej elewacji budynku przy ul. [...] w W., złożonego w Urzędzie [...] w dniu 31 lipca 2007r. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja o sprzeciwie została wydana w konsekwencji niedopełnienia obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007r.(nr [...]), doręczonym pełnomocnikowi inwestora w dniu 24 sierpnia 2007r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. ([...]) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy i powołując się na treść art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego podniósł, że pisma inwestora nie można uznać za zgłoszenie, gdyż stanowi ono ofertę reklamową firmy, do której dołączono listę lokalizacji urządzenia reklamowego, projekt budowlany nieokreślonego urządzenia reklamowego, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, odpis z KRS oraz szereg informacji reklamowych, utrudniających organowi zbadanie poprawności zgłoszenia - jednego z kilkudziesięciu. Pomimo, że montaż zaplanowano przy ul. [...], pismo złożono w [...]. Firma stosuje również praktykę opóźniania terminu odbioru postanowień o uzupełnienie braków i decyzji o sprzeciwie. Organ wskazał, że zgodnie treścią art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia konieczności uzupełnienia braków dokumentacji organ wydaje postanowienie, w którym nakłada obowiązki, zakreślając termin do ich wykonania. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007r.(nr [...]) inwestor został zobowiązany do uzupełnienia zgłoszenia o aktualną mapę z naniesionym budynkiem i miejscem usytuowania reklamy, przekrój poziomy zachodniej elewacji budynku wraz z projektowaną konstrukcją nośnika reklamowego i naniesioną granicą działki nr ew. [...] z podpisem autora projektu i uprawnionego geodety, a także zgodę właściciela działki sąsiedniej na nadwieszenie reklamy, w przypadku nadwieszenia nad działka sąsiednią. Powyższych obowiązków inwestor nie wykonał, co uniemożliwiło organowi zbadanie poprawności zgłoszenia i uzasadniało wydanie decyzji o sprzeciwie. Skargę na to rozstrzygnięcie złożyła A. S.A., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zarzucając naruszenie: 1. art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji, że sprzeciw wniesiono po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia; 2. art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niezasadne nałożenie obowiązków uzupełnienia zgłoszenia; 3. art. 107 kpa poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu skargi, powołując się na treść art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego skarżąca wskazała, że zgłoszenia dokonała w dniu 31 lipca 2007r., natomiast organ doręczył pełnomocnikowi decyzję o sprzeciwie dopiero w dniu 28 września 2007r, zatem po upływie 30 dni wskazanych ww. przepisie. Z tej przyczyny decyzja o sprzeciwie winna być uchylona. Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 110 kpa akt administracyjny wywołuje skutki prawne od dnia jego doręczenia, gdyż dopiero od tej chwili organ, który wydał decyzję jest nią związany. Do terminów ustanowionych dla organu nie stosuje się przepisu art. 57 § 5 kpa, ani też przepisów o przywracaniu uchybionego terminu, ponieważ są to przepisy dotyczące terminów obowiązujących strony i innych uczestników postępowania. Przy czym, termin wymieniony w art. 30 ust, 5 Prawa budowlanego jest terminem prawa materialnego, a do tego rodzaju terminów nie stosuje się przepisów KPA, dotyczących terminów w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego precyzuje co powinno zawierać zgłoszenie oraz co należy do niego dołączyć. Skarżąca dołączyła do zgłoszenia kopie podkładu geodezyjnego, jak również projekt reklamy, a zatem żądanie złożenia aktualnej mapy, czy przekroju poziomego zachodniej elewacji budynku jest ewidentnym nadużyciem ze strony organu. Organ II instancji nie zawarł w uzasadnieniu decyzji jakiejkolwiek analizy zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 30 ust. 5) i zarzutów proceduralnych podniesionych przez skarżącą w odwołaniu, nie jest zatem możliwe dokonanie przez Sąd należytej kontroli organów, co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem rozstrzygnięcia organów odpowiadają prawu. Wprawdzie uzasadnienia kontrolowanych decyzji nie odnoszą się do wszystkich aspektów sprawy, co narusza art. 107 § 3 kpa, to jednak - w ocenie Sądu - naruszenie to pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Sąd nie podzielił argumentacji prawnej przedstawionej w skardze z przyczyn przedstawionych poniżej. W przepisie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego na inwestora został nałożony obowiązek określenia w zgłoszeniu rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych oraz terminu ich rozpoczęcia. Nadto, inwestor zobowiązany jest dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz - w zależności od potrzeb - odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Z brzmienia powołanego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że jednym z obowiązków inwestora jest dołączenie do zgłoszenia oświadczenia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie wprawdzie inwestor dołączył oświadczenie dotyczące działki nr ew. [...], na której posadowiony jest budynek przy ul. [...] w W., to jednak z dokumentacji dołączonej do zgłoszenia organ nie mógł ocenić, czy projektowane urządzenie reklamowe, po zamontowaniu na zachodniej elewacji ww. budynku, nie wykroczy na działkę sąsiednią. Z tej też przyczyny organ zasadnie nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia przekroju poziomego zachodniej elewacji budynku wraz z projektowaną konstrukcją nośnika reklamowego i naniesioną granicą działki nr ew. [...], uzależniając jednocześnie obowiązek dołączenia zgody właściciela działki sąsiedniej od przypadku nadwieszenia przedmiotowego urządzenia nad działką sąsiednią. Stanowisko organu znajduje potwierdzenie w treści art. 143 Kodeksu cywilnego zgodnie z którym, w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Oznacza to, że w przypadku nadwieszenia przedmiotowej reklamy nad działką sąsiednią, inwestor zobowiązany był do przedstawienia stosownej zgody jej właściciela. Żądanie przedstawienia przekroju poziomego zachodniej elewacji budynku wraz z projektowaną konstrukcją nośnika reklamowego i naniesioną granicą działki nr ew. [...] umożliwiało organowi skontrolowanie, czy nadwieszone urządzenie reklamowe pozostanie w granicach objętych złożonym oświadczeniem, czy też wkroczy na działkę sąsiednią. Obowiązek nałożony w powyższym zakresie, zdaniem Sądu, mieści się w pojęciu określonych szkiców i rysunków, o których mowa w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. W związku z powyższym nie można było zgodzić się z zarzutem skargi o naruszeniu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż złożone zgłoszenie, jako niekompletne, podlegało uzupełnieniu w trybie przewidzianym w tym przepisie. Z uwagi na fakt, że ww. postanowienie nie zostało wykonane, organ architektoniczno - budowlany wniósł sprzeciw do robót budowlanych objętych zgłoszeniem. W konsekwencji, nie można było również podzielić zarzutu skargi, negującego skuteczność wydania decyzji o sprzeciwie z uwagi na niezachowanie trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Wyjaśnić bowiem trzeba, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada określona w art. 61 § 3 K.p.a., zgodnie z którą datą wszczęcia postępowania na wiosek strony jest dzień doręczenia organowi tego żądania. W takiej sytuacji organ jest związany również terminem załatwienia sprawy, wskazanym w art. 35 kpa. Termin ten obowiązuje organ jednak tylko w przypadku, gdy strona wnosząca żądanie spełni wymagania przewidziane prawem. W przeciwnym razie zastosowanie ma art. 64 § 2 kpa, zgodnie z którym organ zobligowany jest do wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków wniosku w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że ich nieusunięcie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Podobnie jest w przypadku, zastosowania przepisu art. 30 ust. 2 i 5 ustawy -Prawo budowlane, który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 61 i 64 kpa. Termin wskazany w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane jest przewidziany również do uzupełnienia brakujących dokumentów, gdyż wadliwość formalna zgłoszenia sprawia, że nie może ono wywołać zamierzonego skutku. Pomimo, że w ustawie nie mówi się, w jakim terminie takie uzupełnienie ma nastąpić, to niewątpliwie jest to inny termin aniżeli ten, który zaczął biec w chwili zgłoszenia robót budowlanych. Przyjąć zatem trzeba, że dopiero po uzupełnieniu dokumentów w wyznaczonym przez organ terminie rozpoczyna swój bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia ewentualnego sprzeciwu. Wprawdzie termin ten nie wynika wprost z art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, ale nielogiczne byłoby uznanie, że organ nie jest już związany żadnym terminem. Ograniczenie organu do 30-dniowego terminu wyprowadzić więc trzeba z normy art. 30 ust. 5 powołanej ustawy, a tym samym przyjąć należy, że termin biegnący od dnia złożenia zgłoszenia, na skutek żądania uzupełnienia zgłoszenia został wchłonięty przez termin wyznaczony do uzupełnienia dokumentów. Konkludując stwierdzić trzeba, że termin 30 dniowy rozpoczyna swój bieg dopiero po uzupełnieniu braków zgłoszenia, we wskazanym w postanowieniu terminie, bądź po jego upływie, w przypadku niewykonania nałożonych obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2006r., II OSK 956/05, LEX nr 229283). Jak wynika z akt niniejszej sprawy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 7 sierpnia 2007r., nakładające na inwestora ww. obowiązki, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 24 sierpnia 2007r. Zakreślony w postanowieniu 14 dniowy termin na uzupełnienie braków mijał z dniem 7 września 2007r., zatem od dnia następnego rozpoczynał swój bieg 30 dniowy termin do wniesienia sprzeciwu. Decyzja o sprzeciwie z dnia 10 września 2007r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 28 września 2007r, a więc niewątpliwie z zachowaniem terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.