VII SA/Wa 444/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowa wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2014r. sygn. akt VII SA/Wa 444/14 w zakresie orzeczenia o kosztach. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej. W dniu 19 września 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo r. pr. M. P. z wnioskiem o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie o zasądzeniu od organu kosztów postępowania sądowego na jego rzecz (koszty zastępstwa procesowego). Radca prawny wskazał, że skarżąca w skardze złożyła wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania, dodał, że była i jest w niniejszym postępowaniu reprezentowana przez ww. pełnomocnika. Na potwierdzenie ww. okoliczności załączył kopię pisma z dnia 15 maja 2014 r. złożonego do sprawy VII SA/Wa 1752/13 do którego załączone było pełnomocnictwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Po rozpatrzeniu wniosku r. pr. M. P. należało odmówić uzupełnienia wyroku w zakresie orzeczenia o kosztach. Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej też p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu lub od dnia ogłoszenia zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Art. 200 ustawy p.p.s.a. stanowi, iż w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Rozpoznając wniosek wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżąca E. K. nie poniosła żadnych kosztów sądowych, gdyż sprawa z mocy ustawy była wolna od kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 litc) p.p.s.a.). Skarżąca występowała w niniejszej sprawie samodzielnie i nie reprezentował jej pełnomocnik. Skargę złożyła osobiście, w toku postępowania nie złożyła stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania jej przez zawodowego pełnomocnika, bądź inną osobę wskazaną w treści art. 35 p.p.s.a. Z powyższego wynika że wniosek r. pr. M. P. jest bezzasadny, bowiem nie reprezentował on skarżącej w niniejszym postępowaniu. W niniejszej sprawie nie ma pełnomocnictwa udzielonego mu przez skarżącą. Przypomnieć należy że zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności w procesowej dołączyć do akt pełnomocnictwo. Odnosząc się do argumentów wskazanych w treści wniosku wskazać należy, że w powoływanym piśmie z dnia 15 maja 2014 r. z załączonym do niego pełnomocnictwem wskazano inną sygnaturę sprawy sądowej ze skargi E. K. - VII SA/Wa 1752/13 i z tego względu nie zostało złożone ono do niniejszej sprawy. Ewentualny błąd w podaniu sygnatury pisma obciąża jego autora. Stąd nie ma żadnych podstaw faktycznych, ani prawnych by pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą w innej sprawie uwzględniać również w niniejszej sprawie. Pamiętać także należy, że wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika, a więc i zasądzenie tych kosztów od organu, może być przyznane za faktycznie wykonane w sprawie czynności. Natomiast z akt sprawy nie wynika by r. pr. M. P. dokonywał w sprawie jakichkolwiek czynności. Nie sporządził skargi, nie przeglądał akt sadowych, nie reprezentował skarżącej na rozprawie. Wobec powyższego, niezależnie od argumentacji skarżącego, należało odmówić uzupełnienia wyroku w zakresie orzeczenia o kosztach. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia