VII SA/Wa 1752/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Justyna Mazur (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Sanitarny (dalej: "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 151 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a.") oraz na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania E. K. (dalej: "skarżąca") od decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie choroby zawodowej - orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu 25 października 2011 r. do organu I instancji wpłynął wniosek skarżącej z dnia 20 września 2011 r. dotyczący wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], w związku z pojawieniem się nowych okoliczności w sprawie dotyczącej choroby zawodowej. Pismem z dnia 18 listopada 2011 r. organ I instancji zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] o opinię uzupełniającą do orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej. Pismem z dnia 1 grudnia 2011 r., skierowanym do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...], skarżąca dodatkowo opisała wykonywane przez siebie czynności zawodowe. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] w piśmie z dnia 15 grudnia 2011 r., znak [...] poinformował, iż analiza dołączonej do pisma dokumentacji, a także pisma skarżącej z dnia 1 grudnia 2011 r. nie daje podstaw do zmiany orzeczenia. Zdaniem Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] przekazane przez stronę dane nie wnoszą nowych informacji i świadczą o wykonywaniu przez skarżącą czynności zawodowych typowych dla pracy biurowej, które były znane w trakcie prowadzonego w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w [...] postępowania. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] organ I instancji odmówił wznowienia postępowania w przedmiocie choroby zawodowej. Na skutek wniesionego przez skarżącą zażalenia, Główny Inspektor Sanitarny w Warszawie postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponownie rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania, postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. organ I instancji wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną w przedmiocie choroby zawodowej. Jako podstawę wznowienia postępowania organ I instancji wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. organ I instancji działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka – wymienionej w poz. 20.1 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 105, poz. 869). Uzasadniając organ I instancji wskazał, iż podnoszone przez skarżącą, we wniosku o wznowienie postępowania, przesłanki do wznowienia, dotyczące sposobu wykonywania pracy, nie stanowią nowego dowodu w sprawie w myśl przepisów art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ I instancji podniósł, iż oparł się na piśmie wyjaśniającym Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia 15 grudnia 2011 r. nr [...].Nadto wskazał, iż skarżąca podczas postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej, które toczyło się przed organami inspekcji sanitarnej, przed jednostkami orzeczniczymi wydającymi orzeczenia w przedmiocie choroby zawodowej, a także sądami administracyjnymi wielokrotnie była informowana, iż przyczyną braku podstaw do rozpoznania, a w konsekwencji braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej był sposób wykonywania przez skarżącą pracy w trakcie zatrudnienia. Dlatego też, w ocenie organu I instancji, wniosek skarżącej z dnia [...] września 2011 r., nie zawiera nowych istotnych dla sprawy dowodów i okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do wydania odmiennej decyzji niż decyzja ostateczna [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2010 r., utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...]marca 2010 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – zespół cieśni w obrębie nadgarstka. We wniesionym odwołaniu, skarżąca zarzuciła powyższej decyzji naruszenie przepisów postępowania, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony (art. 7 k.p.a.), w tym zwłaszcza, czy organy, które wydały w I i II instancji decyzję w poprzednim postępowaniu wiedziały, że praca strony polegała jednak (co mogą potwierdzić zgłoszeni we wniosku o wznowienie postępowania świadkowie, jak też prezentacja wykonywania pracy przez stronę i opinia właściwego lekarza specjalisty w tym zakresie, tj. neurochirurga) na wykonywaniu: "ruchów zginania i prostowania w obrębie nadgarstka w długotrwałych przedziałach czasowych połączonych z koniecznością zamykania dłoni lub chwytania narzędzi palcami", którą błędnie wykluczyło cieszące się najwyższym autorytetem w poprzednim postępowaniu orzeczenie lekarskie lekarza specjalisty z zakresu chorób wewnętrznych z dnia 26 marca 2009 r. z Instytutu Medycyny Pracy im. Prof. [...] w [...]. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2010 r. i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, ewentualnie przekazanie sprawy [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Pracy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 149 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] maja 2013 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2013 r. Uzasadniając organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Powtórzył, iż wniosek skarżącej z dnia 20 września 2011 r. o wznowienie postępowania oparty był o przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wskazał, iż analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że warunkiem wznowienia postępowania jest pojawienie się tylko takich dowodów, które są dla sprawy istotne, nowe i nie były znane organowi administracyjnemu. Organ odwoławczy podniósł, iż powyższe znajduje odzwierciedlenie w aktualnej linii orzeczniczej, w myśl której uchylenie decyzji ostatecznej może nastąpić tylko wtedy, gdy okoliczności stanowiące podstawę wznowienia okażą się na tyle istotne, że wywrą bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej. Pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu. Dowód musi istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Dlatego też warunkiem wznowienia postępowania jest fakt istnienia omawianych okoliczności faktycznych i dowodów w dniu wydania decyzji, która stała się decyzją ostateczną. Organ administracji winien dokonać oceny stanu faktycznego nie później niż w dniu podjęcia decyzji. Natomiast pojawienie się nowych dowodów po wydaniu ostatecznej decyzji może stanowić jedynie podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, nie można natomiast w tej sprawie wznawiać postępowania. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, iż skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego z dnia 20 września 2011 r. powołuje się na okoliczności, które wystąpiły po dacie wydania decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], a zatem nie mogą one stanowić podstawy wznowienia postępowania, lecz co najwyżej podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję organu odwoławczego z dnia [...] maja 2013 r. wywiodła skarżąca, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, 8, 10 § 1, 75 § 1 i § 2, 77 § 1, 80, 136, 145 § 1 pkt 5, 151 § 1 pkt 1-2 oraz art. 154 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, w tym brak zastosowania, które mogło mieć wpływ na treść decyzji i wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, wskazał m.in., iż stanowią one wyłączną i nieskuteczną polemikę z dokonanymi przez organ ustaleniami faktycznymi sprawy, których prawidłowość wynika z wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2013 r., którą organ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2013 r. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2010 r., utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Kontroli sądu podlega, zatem zasadność odmowy uchylenia decyzji administracyjnej po wznowieniu postępowania na wniosek skarżącej z uwagi na to, że zdaniem organów nie zaistniała przesłanka stanowiąca podstawę wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Na wstępie wyjaśnić należy, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości; ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w trybie zwykłym (zob. uchwała NSA z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02, ONSA 2003/3/86). Kodeks postępowania administracyjnego uzależnia możliwość wznowienia postępowania od wystąpienia w sprawie dwóch przesłanek pozytywnych oraz braku dwóch przesłanek negatywnych. Przesłankami pozytywnymi są rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną i wystąpienie jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145 a § 1 k.p.a. podstaw prawnych wznowienia postępowania administracyjnego. Przesłankami negatywnymi jest przesłanka terminu – art. 146 § 1 k.p.a. oraz przesłanka dotycząca tego, że treść rozstrzygnięcia sprawy w trybie wznowienia postępowania odpowiadałaby treści decyzji ostatecznej – art. 146 § 2 k.p.a. Tryb wznowienia postępowania uruchamiany jest w wyniku wydania postanowienia na podstawie art. 149 § 1 i 2 k.p.a. Ten akt procesowy otwiera drogę do dalszego postępowania, którego przedmiotem jest badanie rzeczywistego zaistnienia podstawy wznowienia jak i ocena skutków, jakie jej istnienie wywiera na rozstrzygnięcie sprawy. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie zachodziła wówczas, gdy ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub dowody nieznane organowi wydającemu decyzję są istotne dla sprawy, to znaczy dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na treść decyzji w kwestiach zasadniczych. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) należy rozumieć zatem jedynie taką okoliczność, która mogłaby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2007 r., I OSK 429/06, LEX nr 348005; wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2005 r., I SA 1273/03, LEX nr 189198; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 października 2007 r., I SA/Wa 761/07, LEX nr 399169). Dodatkowo jaki wynika z brzmienia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji i były nieznane organowi, który ta decyzję wydał. We wniosku (uzupełnionym pismem z dnia 1 grudnia 2011 r.) wnioskodawczyni podniosła, iż w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną w przedmiocie choroby zawodowej pojawiły się nowe istotne dla sprawy okoliczności nie znane organowi w dniu wydawania decyzji, a dotyczące sposobu wykonywania pracy "polegające na wykonywaniu ruchów zginania i prostowana nadgarstka w długotrwałych przedziałach czasowych, połączonych z koniecznością chwytania narządzi (długopisu i pieczątki) palcami (co mogą potwierdzić świadkowie), czego organy w oparciu o odpowiednie dowody i obserwacje nie wyjaśniły". W ocenie Sądu, okoliczności zawarte we wniosku skarżącej o wznowienie postępowania nie stanowią przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarżąca wskazuje bowiem na okoliczności dotyczące sposobu wykonywania pracy, które podlegały ustaleniu i ocenie przy wydawaniu decyzji ostatecznej [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Tym samym wskazywane przez skarżącą okoliczności nie są okolicznościami nowymi, nieznanymi organowi, który wydał decyzję. Wskazywane we wniosku o wznowienie postępowania dowody w postaci zeznań świadków oraz ewentualnie opinii biegłego neurologa także nie spełniają przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten wskazuje bowiem jako przesłankę wznowieniową nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Tymczasem zeznania, jakie mieliby złożyć świadkowie, czy opinia, jaka miałaby zostać sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania nie stanowią dowodów istniejących w dacie wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2010r. Treści zawarte we wniosku o wznowienie postępowania zmierzają w istocie do podważenia prawidłowości ustaleń dokonanych w postępowaniu zakończonym w administracyjnym toku instancji decyzją [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz w postępowaniu sądowoadministarcyjnym w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 listopada 2010 r. w sprawie III SA/Gd 308/10 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2011 r. w sprawie II OSK 620/11. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2010 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 308/10 oddalił skargę E. K. na ww. decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2010 r., zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 lipca 2011 r. w sprawie II OSK 620/11 rozpoznając skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku, o którym mowa, skargę tą oddalił. Prawomocny wyrok Sądu oddalający skargę oznacza, iż kontrolowana przez Sąd decyzja nie była prawnie wadliwa, a zatem ograniczona jest możliwość zmiany lub uchylenia takiej decyzji w nadzwyczajnych trybach określonych w art. 145 i art. 156 k.p.a., przewidzianych dla wzruszenia decyzji wadliwych. Dopuszczalne jest bowiem wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, co do której sąd administracyjny oddalił skargę, jeżeli po wyroku sądowym zostaną ujawnione lub pojawią się przesłanki wznowienia, o których mowa w art.145 § 1 k.p.a. Takich nowych okoliczności w niniejszej sprawie nie przedstawiono, a okoliczności i dowody, które skarżąca podała we wniosku o wznowienie postępowania nie spełniają przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Mając na względzie powyższe, wobec niestwierdzenia zaistnienia podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., na zasadzie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. prawidłowo organy orzekły o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Z tych względów, uznając zarzuty skargi za bezzasadne Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił orzekając jak w wyroku.