VII SA/Wa 448/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. w [...] od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010 r. znak: [...], odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] w [...] przy ul. [...] na działce o nr ew. [...], uchylił wskazaną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, iż [...] Sp. z o.o. w [...] wniosła o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] w [...] przy [...] na działce nr ew. [...]. W skład stacji wchodzą: stalowa wieża kratowa h=42m, dwa kontenery technologiczne w poziomie terenu, system antenowy, ogrodzenie wydzielonej działki z siatki na słupkach. Organ odwoławczy wskazał również, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., znak [...] Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez przedłożenie: 1) zgody zarządcy drogi na lokalizacją zjazdu publicznego z ul[...]; 2) mapy ewidencyjnej obejmującej swoim zasiągiem obszar pól elektromagnetycznych emitowanych z poszczególnych anten; 3) wszystkich kopii dokumentów potwierdzonych za zgodność z oryginałem - zgodnie z ustawą z dnia 23 października 2009 r. o zmianie ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów; 4) projektu zagospodarowania działki przedstawiającego układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej - w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia. Wnioskodawca został pouczony, iż niewykonanie w terminie określonego w postanowieniu obowiązku spowoduje wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Następnie Wojewoda ] podniósł, że w piśmie z dnia 8 września 2010 r. inwestor odniósł się do treści postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2010 r. W związku z tym, że inwestor w wyznaczonym terminie nie uzupełnił wniosku w sposób kompletny, umożliwiający jego pozytywne rozpatrzenie, Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak [...] odmówił udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] w [...] przy ul. [...]na działce o nr ew. [...]. Od tej decyzji odwołanie złożyła [...] Sp. z o.o. w [...] wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzji I instancji Spółka zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania polegające na oparciu decyzji na dowolnej argumentacji w oderwaniu od przepisów prawa oraz brak dokładności i precyzji w wyjaśnianiu stanu faktycznego sprawy. Argumentując rozstrzygnięcie z dnia [...] grudnia 2010 r. Wojewoda [...] stwierdził, że w jego ocenie należało uchylić decyzję organu I instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia ponownej analizy materiału dowodowego w nawiązaniu do obowiązujących przepisów prawa. Organ II instancji podkreślił, iż w niniejszej sprawie inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 z późn. zm.) decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W decyzji lokalizacyjnej podano w pkt 3 warunki dotyczące ochrony środowiska stanowiąc, że planowana inwestycja zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) oraz rozporządzeniem zmieniającym z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz.U. Nr 158, poz. 1105), nie zalicza się do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko - § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. Jednak, zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 10 lit.d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1133) opis techniczny, o którym mowa w ust. 1, sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem emisji hałasu oraz wibracji, a także promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się. Zdaniem Wojewody [...], wobec takiego zapisu, organ I instancji miał prawo wezwać inwestora do uzupełnienia wniosku o mapę ewidencyjną obejmującą swoim zasięgiem obszar pól elektromagnetycznych emitowanych z poszczególnych anten, bowiem ww. przepis nie określa na jakiej wysokości emisji promieniowania jest wymagany zasięg rozprzestrzeniania, a na jakiej nie jest wymagany. Natomiast -jak stwierdził następnie Wojewoda- zobowiązanie inwestora do dostarczenia zgody zarządcy drogi na lokalizację zjazdu publicznego z ul. [...] było działaniem nieuprawnionym przez organ I instancji wobec faktu, że inwestor nie projektuje oddzielnego zjazdu, a korzysta z istniejącego zjazdu do dzialki nr ew. [...] położonej w [...] przy ul. [...]. Okoliczność ta podniesiona została w odwołaniu ze wskazaniem, iż w projekcie budowlanym zagospodarowania terenu na stronach 37-42 ujawniono treść umowy dzierżawy zawartej w dniu 1 lutego 2008 r. pomiędzy trzema współwłaścicielami działki nr ew. [...] -położonej w [...] przy ul. [...]- a [...] Sp. z o.o. w [...] oraz porozumienia zawartego w dniu 7 października 2009 r. pomiędzy ww. stronami. Organ odwoławczy podniósł dalej, że analiza przedmiotowych dokumentów ujawniła, iż inwestor załączając do wniosku (o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podał umowę dzierżawy z dnia 31 stycznia 2008 r. Organ wskazał w tym miejscu na dostrzeżoną niezgodność dat ww. umowy dzierżawy i stwierdził, iż należy wskazaną rozbieżność wyjaśnić, gdyż podważa ona wiarygodność oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością podpisanego w dniu 22 czerwca 2010 r. Ponadto, Wojewoda [...] podniósł, że poza sporem jest, iż inwestor opracowując projekt zagospodarowania działki nr ew. [...] w [...] przy ul. [...] winien nanieść istniejące zagospodarowanie działki z uwzględnieniem dojazdu do stacji bazowej. Skargę na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła: -naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na jego wynik, a mianowicie art. 138 § 2 k.p.a. polegające na jego błędnym zastosowaniu poprzez wydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy z okoliczności sprawy jednoznacznie wynikało uprawnienie organu do uchylenia decyzji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem inwestora, -naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 11 ust. 2 pkt 10. lit. d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez błędne uznanie, że ww. przepisy dają podstawę do żądania od inwestora mapy ewidencyjnej obejmującej swoim zasięgiem obszar pól elektromagnetycznych emitowanych z poszczególnych anten, podczas gdy złożona wraz z wnioskiem dokumentacja pozwalała na pełne i wyczerpujące ustalenie rodzaju i zasięgu wpływu projektowanej inwestycji na środowisko i sąsiednie obiekty. W konkluzji skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] Nr [...] i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd podzielił bowiem zarzuty procesowe w niej podniesienie. Zgodził się ze skarżącą, że przy wydawaniu decyzji z dnia 22 grudnia 2010 r. Wojewoda [...] naruszył art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 107 § 3 i art. 136 tej ustawy, a to uzasadniało wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody [...] uchylająca decyzję organu I instancji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ I instancji wydając negatywne dla inwestora rozstrzygnięcie powołał się na przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i wskazał, że inwestor w wyznaczonym terminie nie usunął stwierdzonych we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę nieprawidłowości. Nieprawidłowości te organ I instancji sprecyzował w postanowieniu z dnia [...] lipca 2010 r. i wyznaczył w tym orzeczeniu termin na ich usunięcie. Wojewoda [...] orzekając w sprawie w II instancji zastosował art. 138 § 2 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tego orzeczenia i do dnia 11 kwietnia 2011 r. ). Przypomnienia wymaga, iż zgodnie ze wskazanym unormowaniem organ odwoławczy mógł uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W przeciwieństwie do art. 138 § 1 k.p.a., który nie określa przesłanek wydania przewidzianych w tym przepisie decyzji, art. 138 § 2 k.p.a. upoważniał organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Zagadnienie dopuszczalności podjęcia przez organ odwoławczy tego typu decyzji kasacyjnej należy rozważać na płaszczyźnie postępowania wyjaśniającego (dowodowego), przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji, co z kolei wymaga odniesienia się do wyznaczonego przepisami Kodeksu zakresu postępowania dowodowego przed organem drugiej instancji. Przyjęcie, że granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym są określone przepisem art. 136 k.p.a. prowadzi do wniosku, że braki w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez organ I instancji w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną odwołaniem decyzją tego organu mogły być albo usunięte i uzupełnione przez organ II instancji w granicach określonych w art. 136 k.p.a., albo przez organ I instancji po uchyleniu decyzji tego organu i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy. W konsekwencji należy przyjąć, że organ odwoławczy mógł powołać się na przepis art. 138 § 2 zd. 1 k.p.a. tylko wówczas, gdy wykazał, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 k.p.a. nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji bowiem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 136 umożliwiłoby temu organowi prawidłowe załatwienie sprawy, podjęcie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z tym uzasadnieniem, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w całości lub w znacznej części, jest równoznaczne z naruszeniem obu tych przepisów (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie). Dodać przy tym należy, iż konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości (o której mowa w omawianym przepisie) ma miejsce w szczególności wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo, gdy organ ten przy rozpatrywaniu sprawy naruszył przepisy postępowania w takim stopniu, który czyni sprawę niewyjaśnioną w całości, co z kolei nie zezwala organowi drugiej instancji na zastosowanie art. 136 (umożliwiającego jedynie uzupełnienie postępowania dowodowego). Użyte w przepisie art. 138 § 2 sformułowanie "w znacznej części" oznacza zaś, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził przeważającej, większej, pokaźnej części postępowania wyjaśniającego lub taka część postępowania została przeprowadzona z rażącym naruszeniem przepisów proceduralnych. Należy przyjąć, iż tego typu nieprawidłowości w działaniu organu I instancji nie mogą być sanowane w postępowaniu odwoławczym, bowiem naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy. Wskazać też trzeba, że przyczyny, dla których organ odwoławczy skorzystał z możliwości przewidzianej § 2 art. 138 k.p.a., winny znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Wydanie decyzji kasacyjnej bez wskazania podstaw określonych w art. 138 § 2 k.p.a. stanowi naruszenie wskazanego przepisu postępowania i może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Reasumując, decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji -w stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie- nie mogła być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w I instancji, nie dawały wówczas (tj. do dnia 11 kwietnia 2011 r.) organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji, o której mowa w ww. przepisie. Przenosząc powyższe spostrzeżenia na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja narusza w sposób istotny przepis art. 138 § 2 k.p.a. Przede wszystkim podnieść trzeba, iż Wojewoda [...] uchylając (decyzją z dnia 22 grudnia 2010 r.), decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010 r. i przekazując temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia zupełnie nie podał, na jakiej podstawie przyjął, iż może on orzec w sprawie jedynie kasacyjnie. W uzasadnieniu decyzji kwestii tej nie wyjaśnił w żadnym miejscu i tym samym nie wykazał, aby w okolicznościach sprawy zasadne było wydanie orzeczenia przewidzianego w art. 138 § 2. Samo stwierdzenie, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia ponownej analizy materiału dowodowego w nawiązaniu do obowiązujących przepisów za wydaniem decyzji kasacyjnej jeszcze nie przemawia. Za wydaniem tego typu decyzji nie przemawia również wskazanie przez Wojewodę na to, iż analiza materiału dowodowego ujawniła niezgodność w zakresie daty umowy dzierżawy zawartej pomiędzy współwłaścicielami działki nr ew. [...] położonej w [...] przy ul. [...] a [...] Sp. z o.o. w [...], która to niezgodność podważa wiarygodność oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Umowa dzierżawy znajdująca się w aktach zawarta została 1 lutego 2008 r., tymczasem w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością wskazano umowę dzierżawy z dnia 31 stycznia 2008 r. Tym też -jak należy przyjąć- organ uzasadnił w istocie wydanie rozstrzygnięcia kasacyjnego. Podał bowiem, że występującą niezgodność w datach należy wyjaśnić. W ocenie Sądu, dostrzeżona niezgodność w zakresie daty umowy jeszcze nie stanowi o tym, iż postępowanie organu I instancji było na tyle wadliwe, że zachodzi konieczności zastosowania ww. art. 138 § 2. Podkreślić też należy, iż istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, a organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie. Zgodnie zaś z art. 140 k.p.a. organ ten, tak samo, jak organ I instancji związany jest przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Ma on również możliwość na podstawie art. 136 k.p.a. przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym, zgromadzonym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Tym samym wskazać trzeba, że Wojewoda Mazowiecki uznając, iż w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym istnieją braki (niejasności, nieścisłości), i będąc związanym zasadą prawdy obiektywnej oraz posiadając możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, winien był braki te uzupełnić. Organ II instancji winien był więc przy zastosowaniu art. 136 k.p.a. i art. 7, 77 k.p.a. niezgodność dat umowy dzierżawy wyjaśnić. Nie miał natomiast podstaw do uznania, że kwestię tę wyjaśnić powinien organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę. W ocenie Sądu, konieczność wyjaśnienia niezgodności co do daty ww. umowy dzierżawy, nie mieści się w pojęciu "konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części", o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (w jego brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji) i nie uprawniała organu II instancji do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2010 r. i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Sądu, dopiero wnioski wyciągnięte z przeprowadzonego w ww. zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego mogłyby ewentualnie stanowić podstawę do wydania decyzji kasacyjnej (omawianego w sprawie typu). Nadto, dostrzec trzeba, że organ odwoławczy z jednej strony widział potrzebę skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z drugiej zaś w znacznej mierze stanowisko organu I instancji wyrażone w decyzji z dnia [...] września 2010 r. podzielił, chociażby w kwestii wezwania inwestora do uzupełnienia wniosku o mapę ewidencyjną obejmującą swoim zasięgiem obszar pól elektromagnetycznych emitowanych z poszczególnych anten. To zaś mogłoby sugerować, iż organ II instancji uznał za organem I instancji, że wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę jest niekompletny i jego braki nie zostały uzupełnione w zakreślonym terminie, a wobec tego, że należało orzec w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Stąd też całkowicie niezrozumiałe -w kontekście treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji- wydaje się podjęte przez Wojewodę Mazowieckiego rozstrzygnięcie. Reasumując, w ocenie Sądu, Wojewoda [...] stosując art. 138 § 2 k.p.a. zupełnie nie wykazał konieczności zastosowania tego przepisu w okolicznościach sprawy. Nie podał bowiem żadnych konkretnych okoliczności, które to organ I instancji miałby w prowadzonym ponownie postępowaniu wyjaśnić, uzupełnić, zbadać, a które to nie mogłyby być zbadane (uzupełnione) na etapie postępowania odwoławczego. Jednocześnie podnieść trzeba, iż Wojewoda [...] -orzekając w sprawie- nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie w jakim obliguje go art. 7 i art. 77 k.p.a. Nie wyjaśnił w kontekście całości materiału dowodowego, czy obowiązki nałożone na inwestora przez organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., były zasadne. Przy czym Sąd dostrzega, iż organ ten uznał, że nie było podstaw do żądania uzupełnienia wniosku o zgodę zarządcy drogi na lokalizację zjazdu publicznego i z oceną tą (wobec zakresu wniosku o pozwolenie na budowę), w pełni się zgadza. Natomiast zauważa, iż co do pozostałych żądań zawartych w ww. postanowieniu, organ odwoławczy odniósł się zbyt lakonicznie i bez analizy znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego oraz wyjaśnień inwestora, przedstawionych przede wszystkim w odwołaniu. Nie wziął pod uwagę -analizując sprawę w kontekście potrzeby uzupełnienia wniosku o pozwolenie na budowę o mapę ewidencyjną obejmującą swoim zasięgiem obszar pól elektromagnetycznych emitowanych z poszczególnych anten- m.in. znajdującej się w aktach "Karty informacyjnej przedsięwzięcia (...) w zakresie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko", mogącej zawierać wszelkie dane żądane przez organ I instancji w pkt 2 postanowienia z dnia [...] lipca 2010 r. i wymagane (co istotne) przepisami prawa. Nie odniósł się też zupełnie do zalegającego w aktach planu zagospodarowania terenu. Nie dokonał jego oceny w kontekście obowiązujących przepisów i zakresu wniosku o pozwolenie na budowę. W konsekwencji, w ocenie Sądu, Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją o charakterze kasacyjnym uchylił się od obowiązku przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego i merytorycznego załatwienia sprawy, do czego wyraźnie zobowiązany był przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym miejscu warto wskazać na wyrok z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 789/08 (Lex nr 597860), w którym Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie zaznaczył, iż organ odwoławczy w pierwszej kolejności winien dążyć do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i w miarę konieczności uzupełnić materiał dowodowy w trybie przewidzianym w art. 136 k.p.a., a jedynie w ostateczności (z uwagi na stwierdzony rodzaj wad postępowania) zastosować art. 138 § 2. Orzekając ponownie w sprawie, Wojewoda obowiązany będzie uwzględnić powyżej poczynione uwagi Sądu. Winien przy tym mieć na względzie aktualne przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 138. Z tych też przyczyn, zaskarżoną decyzję należało uchylić w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na mocy art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt 2 wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 wymienionej ustawy.