VII SA/Wa 450/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2018 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji oraz stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) decyzją z [...] grudnia 2017 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), po rozpatrzeniu odwołania E. S. - uchyli! decyzję Wojewody [...] z [...] października 2015 r., [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] maja 2011 r., Nr [...] udzielającej T. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i studni na działce nr ew. [...] w [...] i stwierdził nieważność ww. decyzji. Organ wyjaśnił, że E. S. zmarł. Z prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] I Wydział Cywilny z [...] kwietnia 2016 r., sygn. akt I NS [...], wynika, że spadek po nim nabył w całości W. M. W związku z powyższym GINB wezwał spadkobiercę o wskazanie, czy podtrzymuje odwołanie E. S. i pouczył, że brak odpowiedzi skutkować będzie uznaniem, że odwołanie podtrzymuje, inwestor nie odpowiedział na wezwanie. Następnie organ przybliżył zasady postępowanie nieważnościowego i przytoczył art. 32 ust 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2010 r.. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) , wskazując, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. GINB zaznaczył, że do wniosku dołączono oświadczenie o prawie do dysponowania działką inwestycyjną cele budowlane oraz decyzję Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2010 r., Nr [...] o warunkach zabudowy. Dalej organ przytoczył art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i stwierdził, że inwestycja nie narusza rażąco decyzji o warunkach zabudowy - (dopuszczalny - budynek mieszkalny w zabudowie zagrodowej, projektowane - budynek mieszkalny w zabudowie zagrodowej), co do kąta nachylenia połaci dachowej (wymagany - dach wielospadowy o kącie nachylenia połaci dachowej do 45°, projektowany - ma nachylenie 30°), co do ilości kondygnacji (wymagane - 2 nadziemne, parter z poddasze nachylenie m użytkowym; projektowane - parter z poddaszem użytkowym), co do szerokości elewacji frontowej (wymagana - 16 m z dopuszczeniem 20 % odstępstw od ustalonej szerokości elewacji frontowej; projektowana - 16,05 m), wysokość elewacji frontowej do gzymsu lub okapu dachu (wymagane - do 5 m, projektowane - 4,08 m). GINB wskazał, że budynek nieznacznie narusza warunki zabudowy co do wysokości głównej kalenicy (wymagana do 9,50 m; projektowana 9,55 m) i nachylenia połaci dachowych (niewielkie fragmenty posiadają nachylenie 70"). Tym samym Starosta [...] naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ale naruszenie to nie ma ono charakteru rażącego. Organ wyjaśnił pojęcie rażącego naruszenia prawa powołując się na orzecznictwo i dalej wskazał na obowiązki organu przed wydaniem pozwolenia na budowę wynikające z art. 35 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) podający odległości sytuowania budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną (4m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Te wymogi również spełniono, gdyż budynek leży ok 9 m od granicy z działką nr ew. [...] i 4 m z działką nr ew. [...]. Ponadto, nie narusza rażąco § 13 (przesłanianie obiektów) oraz § 19 (odległości miejsc postojowych). Nie naruszono nadto § 31 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 cyt. rozporządzenia w zakresie odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, bowiem zaprojektowana została 7,5 m od granicy działki [...] i ok 40 m od przydomowej oczyszczalni ścieków na działce inwestycyjnej. W dalszej części organ zaznaczył, że w myśl art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie natomiast do art. 20 ust 1 pkt 1a ustawy do podstawowych obowiązków projektanta należy zapewnienie, w razie potrzeby, udziału w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz wzajemne skoordynowanie techniczne wykonanych przez te osoby opracowań projektowych, zapewniające uwzględnienie zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w procesie budowy, z uwzględnieniem specyfiki projektowanego obiektu budowlanego. Natomiast z akt sprawy wynika, że projekt sporządził C. J., posiadający uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń nr [...] (decyzja Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów z [...] czerwca 2009 r ), pomimo, ze projekt obejmuje zarówno część architektoniczną jak i konstrukcyjną. Świadczą o tym rysunki: rzut stropu na piwnicą (rys. nr A/06.0), rzut stropu nad parterem (rys. nr A/07.0), konstrukcja - słupy i wieńce (rys. nr A/08.0), konstrukcja podciągów (rys. nr A/09.0), rzut więżby dachowej - konstrukcja (rys. nr A/10.0), rzut więźby dachowej (rys. nr A/11 0), wiązary dachowe (rys. nr A/12.0). Organ wskazał, że wystąpił do Prezesów Krajowej Izby Inżynierów Budownictwa oraz Krajowej Rady Izby Architektów RP o wyjaśnienie zakresu uprawnień budowlanych arch. C. J. Pismem z 5 września 2017 r. Krajowa. Rada Izby Architektów RP wskazała, że "arch. C. J. na podstawie posiadanych uprawnień budowlanych, nadanych decyzją [...] Okręgowej Izby Architektów RP z [...] czerwca 2009 r., był uprawniony do sporządzenia projektu budowlanego budynku mieszkalnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zjazdem z drogi pożarowej' Do takiego wniosku Rada doszła na podstawie analizy projektu budowlanego, gdyż nie musiał on zawierać projektów konstrukcji budynku. Pismem z 24 października 2017 r. Prezes Krajowej Izby Inżynierów Budownictwa wskazał, iż "zdaniem Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa przedmiotowe uprawnienia budowlane z dn. [...].06.2009 r., l.dz. [...] sygnatura akt [...], nie upoważniają do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań konstrukcyjnych. sanitarnych, elektrycznych czy telekomunikacyjnych". Ostatnie ze stanowisk podzielił GINB podnosząc, że zgodnie z § 16 ust 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie z 28 kwietnia 2006 r (Dz. U z 2006 r.. Nr 83, poz. 578), uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej bez ograniczeń uprawniają do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym w zakresie sporządzenia projektu architektoniczno-budowlanego w odniesieniu do architektury obiektu lub kierowania robotami budowlanymi w odniesieniu do architektury obiektu Natomiast stosownie do § 16 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń uprawniają do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym w zakresie: sporządzania projektu architektoniczno-budowlanego w odniesieniu do konstrukcji obiektu lub kierowania robotami budowlanymi w zakresie, o którym mowa wyżej oraz w § 16 ust 1 pkt 2 (tj kierowania robotami budowlanymi w odniesieniu do architektury obiektu). Ponadto, wbrew Krajowej Radzie Izby Architektów RP, projekt budowlany zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego powinien zawierać m in projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne. Tym samym stanowisko Krajowej Rady Izby Architektów RP. iż projekt budowlany załączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę nie musi zawierać projektów konstrukcji budynku, nie znajduje potwierdzenia w przepisach prawa budowlanego. W konsekwencji GINB wskazał, że decyzja z [...] maja 2011 r., narusza art. 35 ust 1 pkt 4 Prawa budowlanego, w stopniu o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszony przepis jest jednoznaczny, a samo naruszenie bezsprzeczne. Należy również stwierdzić, że skutki analizowanego uchybienia są szczególnie poważne i nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa. Dalej podkreślił, że przepisy dotyczące uprawnień projektantów winny być przestrzegane restrykcyjnie, ponieważ gwarantują bezpieczeństwo procesu budowlanego poprzez zapewnienie sporządzenia projektu budowlanego przez osoby legitymujące się odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi NSA w wyroku z 8 lutego 2017 r.. sygn. akt II OSK 1324/15 "zatwierdzenie projektu budowlanego wykonanego, lub sprawdzenie go przez osobę nieuprawnioną jest rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wykonanie projektu budowlanego przez osobę nieposiadającą wymaganych uprawnień nie gwarantuje bezpieczeństwa jego użytkowania. Ustawowy wymóg sporządzania projektu budowlanego, jego sprawdzenia przez osobę mogącą legitymować się odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi (art. 12 Prawa budowlanego) ma na celu zapewnienie jego zaprojektowania zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów, zapewniając m.in bezpieczeństwo jego użytkowania (zob. wyrok NSA z 12 maja 2016r., sygn. akt II OSK 2116/14). W konsekwencji słusznie uznano w sprawie, ze zatwierdzenie przez organ projektu budowlanego sporządzonego przez osobę nieposiadającą uprawnień nastąpiło z rażącym naruszeniem podstawowego obowiązku organu architektoniczno-budowlanego" (wyrok NSA z 29 stycznia 2014 r , OSK 2062/12). Odnosząc się do zarzutu niemożności zagospodarowania działki nr ew. [...] w związku z realizacją inwestycji GINB wyjaśnił, że w tym postępowaniu ocenie podlega wyłącznie to, czy decyzja o pozwoleniu na budowę obarczona wadami z art 156 k.p.a. Fakt, iż inwestycja ogranicza właścicieli sąsiednich nieruchomości w ich zagospodarowaniu nie oznacza, iż decyzja rażąco narusza prawo. Organ dodał, że brak udziału skarżącego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Nie można jednak przyjmować, że jedna z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek nieważności decyzji (wyrok NSA z 28 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 237/13). Następnie obszernie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 10 §1 k p a., wskazując, że 14 września 2015 r., zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania, a skarżący nie wykazał, że pozbawiono go możliwości dokonania konkretnych czynności procesowych mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Natomiast w kwestii nieuwzględnienia zmiany właścicieli działek sąsiednich, stwierdził, że pozostaje ona bez wpływu rozstrzygnięcie, bowiem w obszarze oddziaływania inwestycji znajduje się jedynie działka nr ew. [...] (własność W. M.) oraz działka nr ew. [...] (własność K. M.). GINB jako niezasadne ocenił również zarzuty naruszenia art 77 § 1 k.p a wobec niezebrania pełnego materiału dowodowego, tj. brak w aktach sprawy wyroku Sądu Rejonowego w [...] z 31 grudnia 2010 r sygn. akt I C [...] (w przedmiocie przywróceń posiadania skarżącemu części działki nr ew. [...]), gdyż organ nie miał wiedzy o ww. wyroku i okoliczność ta może stanowić tylko przesłankę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Zdaniem organu, badana decyzja nie jest obarczona pozostałymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a.. Skargę na powyższą decyzję złożył T. M. i wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, zarzucił naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego - poprzez uznanie, że doszło do jego rażącego naruszenia wskutek zatwierdzenia projektu budowlanego opracowanego przez architekta posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń, 2. prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art 150 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż przy wydawaniu decyzji Starosty [...] doszło do rażącego naruszenia prawa. Według skarżącego decyzja Starosty [...] nie była obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z pisma Krajowej Rady Izby Architektów RP z 20 czerwca 2009 r. wynikało bowiem, ze projekt nie musiał zawierać projektów konstrukcji budynku. Ponadto, inwestycja została już zrealizowana i nadaje się do zamieszkania. Kierownik budowy, posiadający wieloletnie doświadczenie zawodowe i stosowne uprawnienia, nie zgłaszał nigdy żadnych wad, nieprawidłowości i zagrożeń w związku z wykonywaniem prac na podstawie projektu budowlanego. Nie było również zastrzeżeń co do profesjonalizmu projektanta i zastosowanych rozwiązań. Na marginesie strona zwróciła uwagę, że sprawa budowy była rozpatrywana przez różne organy tj. kilkakrotnie przez SKO, przez Powiatowy i Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego, co najmniej czterokrotnie - WSA w Białymstoku (sygn. akt II SA/Bk 733/11; II SA/Bk 470/12; II OZ 1083/13; II SAB/Bk 28/12). Ponieważ w ww. postępowaniach uczestniczył E. S., to sprawa była rozpatrywana dokładnie, aby uniknąć możliwości zaskarżenia. E. S. pozostawał ze skarżącym w wieloletnim konflikcie, wszczynał liczne sprawy sądowe, administracyjne, było więc oczywiste, że każde rozstrzygnięcie zostanie również zaskarżone. Skarżący uzyskał też informację, że w przypadku budowy budynków mieszkalnych o pow. do 1000m3 Starostwo nie wymagało od projektantów uprawnień konstrukcyjnych. Wielokrotnie w czasie budowy przeprowadzana była też kontrola przez pracowników nadzoru budowlanego. Skarżący zwrócił też uwagę, że [...].12.2017 w Sądzie Okręgowym w [...] zawarł ze spadkobiercą E. S. ugodę dotyczącą zakupu przez skarżącego nieruchomości odziedziczonych przez W. M., a także jego spłaty z tytułu współwłasności nieruchomości. W. M. oświadczył natomiast, że nie rości żadnych pretensji i nie zgłasza zastrzeżeń oraz obowiązał się do zakończenia postępowań będących w toku, których inicjatorem był jego ojciec. W. M. wysłał również - wbrew twierdzeniom organu - wniosek o umorzenie postępowania. Zaznaczył, że ponowne opracowanie dokumentacji projektowej narazi skarżącego na wysokie koszty, co uważa za krzywdzące. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz. U. z 2018r. poz. 1302), dalej p.p.s.a. W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd kontrolował w tej sprawie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2017 r. uchylającą decyzję Wojewody [...] z [...] października 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] maja 2011 r., Nr [...] o pozwoleniu na budowę opisanej inwestycji i stwierdzająca nieważność powyższej decyzji Przypomnieć zatem w pierwszej kolejności trzeba, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja została wydana z ciężkim, kwalifikowanym naruszeniem przepisów prawa, wyliczonym w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Celem tego nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego nie jest zatem merytoryczne rozpatrzenie sprawy jak i badanie przyczyn i przesłanek podjęcia rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym. Tryb ten umożliwia weryfikacje również ostatecznych orzeczeń organów administracji stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej art. 16 § 1 k p a Z tego względu nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca przesłanek wymienionych w omawianym przepisie. Sankcja stwierdzenia nieważności powoduje wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, to jest od dnia. w którym została wydana (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 597/08). Ponadto, poddając kontroli decyzję w trybie stwierdzenia nieważności uwzględnia się stan faktyczny i prawny z daty jej wydania. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zasadniczo nie mogą być zatem skutecznie podnoszone zarzuty, że kwestionowana decyzja została wydana mimo braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, dokonania wadliwej oceny dowodów i na tej podstawie wadliwych ustaleń faktycznych. Dodać należy, że na rażące naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wskazuje to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie. W przypadkach tego typu nie chodzi więc o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jednoznaczny, a jednocześnie charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być aprobowana jako akt wydany w praworządnym państwie. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, ze o rażącym naruszeniu prawa decydują kumulatywnie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze w postaci skutków, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na widocznej, nie pozostawiającej żadnych wątpliwości sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Tym samym rażąco może zostać naruszony tylko przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, a więc niewymagający dokonywania wykładni. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok NSA z 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04). Odnosząc powyższe uwagi do kontrolowanej sprawy wskazać trzeba, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji Starosty [...], to jest [...] maja 2011 r. w art. 35 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego ustawodawca nakładał na organ architektoniczno - budowlany obowiązek sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (tj. zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego). Przepis art. 35 ust 1 pkt 4 ustawy stanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Niewątpliwie z treści tego przepisu wynika, że obowiązkiem organu udzielającego pozwolenia na budowę było sprawdzenie czy projekt wykonała osoba posiadającą wymagane uprawnienia i legitymująca się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust 7. Stosownie zaś do art. 12 ust. 2 Prawa budowlanego, samodzielne funkcje techniczne w budownictwie określone w art. 12 ust. 1 pkt 1-5, w tym projektowanie, wówczas (jak i obecnie) mogły wykonywać wyłącznie osoby z odpowiednimi uprawnieniami, a zatem posiadające wymagane wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją, stwierdzone decyzją organu właściwego samorządu zawodowego. Zakres posiadanych uprawnień przez osobę wykonującą samodzielną funkcję w budownictwie należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji o nadaniu uprawnień budowlanych oraz w oparciu o przepisy będące podstawą jej wydania. W art. 14 pkt 1 i 2 cyt. ustawy ustawodawca wyraźnie rozróżnił uprawnienia budowlane w specjalnościach architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej. Zgodnie z art 20 ust 1 pkt 1a Prawa budowlanego, do podstawowych obowiązków projektanta należało zapewnienie, w razie potrzeby udziału w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz wzajemne skoordynowanie techniczne wykonanych przez te osoby opracowań projektowych, zapewniające uwzględnienie zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w procesie budowy, z uwzględnieniem specyfiki projektowanego obiektu budowlanego. W konsekwencji projektant powinien był zapewnić udział w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, skoro projekt sporządził architekt C. J., posiadający uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń nr [...], jak wynika z decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów z [...] czerwca 2009 r ), a projekt dotyczy również konstrukcji budynku (rys rzut stropu na piwnicą (rys nr A/06.0), rzut stropu nad parterem (rys. nr A/07.0), konstrukcja - słupy i wieńce (rys nr A/08.0), konstrukcja podciągów (rys. nr A/09.0), rzut więźby dachowej - konstrukcja (rys. nr A/10.0), rzut więźby dachowej (rys. nr A/11.0), wiązary dachowe (rys. nr A/12.0). Decyzja Starosty [...] z [...] maja 2011 r. została zatem wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 20 ust 1 pkt 1 a, 12 ust. 2 oraz 35 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 Prawo budowlane. Naruszenie ww. przepisów było - w ocenie Sądu - bowiem oczywiste oraz niewątpliwie powoduje skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa Zgodzić się trzeba z argumentacją organu, iż kontrola wykonania projektu przez uprawnione osoby ma doniosłe skutki zarówno dla ochrony praworządności w procesie inwestycyjnym, jak i dla zapewnienia gwarancji bezpieczeństwa inwestycji dopuszczonych do budowy Dopuszczenie do realizacji projektu architektonicznego, sporządzonego przez nieuprawnioną osobę, może bowiem stwarzać realne niebezpieczeństwo dla najwyższych wartości, takich jak życie i zdrowie ludzkie. W świetle argumentacji skargi wyjaśnienia wymaga również to, ze zrealizowanie obiektu budowlanego nie stanowi przeszkody do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeszkody wyłączające dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji wynikają wyłącznie z art. 156 § 2 k.p.a. Są nimi upływ czasu w odniesieniu do wskazanych w cytowanym przepisie przesłanek z art. 156 § 1 k p a oraz wywołanie "nieodwracalnych skutków prawnych". Wynika to z tego, że istotą zastosowania przepisów ustawy z 1994 r. Prawo budowlane jest uzyskanie stanu zgodnego z prawem, albo przez przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego (art. 48 Prawa budowlanego) bądź postępowania naprawczego (art. 50-51 Prawa budowlanego). W świetle przedstawionej argumentacji, bez wpływu na wynik sprawy pozostawał eksponowany w skardze fakt zawarcia przez skarżącego ugody w dniu [...]. 12. 2017 w Sądzie Okręgowym w [...] z W. M., jak i wniosek o umorzenie postępowania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.