VII SA/Wa 455/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] stycznia 2014r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2013r. umarzającą w całości postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku garażowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu 21 grudnia 2009r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] wpłynęło postanowienie Burmistrza [...] przekazujące pismo S. D. w sprawie użytkowania budynku garażowego na terenie działki nr [...] w [...] przy ul. [...]przez H. i R. K.. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] marca 2010r. ustalono, że na nieruchomości przy ul. [...] w [...], składającej się z działek nr ew. [...] i [...] stanowiących własność H. i R. K., znajduje się budynek garażowy w budowie. Inwestorzy przedłożyli decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] września 2007r., znak: [...] udzielającą pozwolenia na budowę garażu trzystanowiskowego na w/w nieruchomości oraz dziennik budowy prowadzony na bieżąco z zapisem geodety w wytyczeniu położenia obiektu na gruncie. Budowa w/w obiektu w dniu kontroli nie była zakończona. Powiatowy organ nadzoru budowlanego pismem z dnia 24 marca 2010r. znak: [...] poinformował S. D. o wynikach kontroli, podczas której nie stwierdził prowadzenia usług napraw samochodowych i prac lakierniczych w budynku garażowym trzystanowiskowym przy ul. [...] w [...]. S.D. złożył w dniu 29 maja 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu powiatowego. W dniu 27 czerwca 2011r. do powiatowego inspektoratu wpłynęło prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2011r. wraz z aktami sprawy dotyczącej wydania aktu administracyjnego w związku ze stwierdzoną bezczynnością organu nadzoru budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lutego 2012r. wymierzył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] grzywnę z tytułu niewykonania wyroku z dnia 7 kwietnia 2011r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] pismem z [...] lipca 2012r. poinformował strony o prowadzonym z wniosku S. D. postępowaniu administracyjnym w sprawie budynku garażowego trzystanowiskowego wybudowanego przy ul. [...]w [...]. Pracownicy powiatowego inspektoratu w dniu [...] czerwca 2012r. dokonali kontroli w/w nieruchomości; nie wykazała ona zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego garażu na obiekt usługowy, a zaparkowane w dniu kontroli samochody na w/w nieruchomości sprawdzono według dowodów rejestracyjnych i ustalono, że należą do właścicieli nieruchomości i członków ich rodziny. Na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...]z dnia [...] września 2012r., znak: [...] umorzył postępowanie w sprawie. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...]z dnia [...] stycznia 2013r., znak: [...] utrzymał w mocy w/w decyzję organu powiatowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 234/13 uchylił wskazaną wyżej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W dniu [...] października 2013r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadził rozprawę administracyjną celem uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. Decyzją nr [...]z dnia [...] października 2013r, znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku garażowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] w granicy z działką nr ew. [...] i nr ew. [...]. Organ odwoławczy podniósł, że przedmiotem sprawy było użytkowanie budynku garażowego usytuowanego przy ul. [...]w [...]. Skarżący w toku prowadzonego postępowania podnosił, iż właściciele w/w obiektu, H. i R. K. użytkują przedmiotowy budynek w sposób niewłaściwy, tj. prowadzą w nim usługi w zakresie blacharsko – lakierniczych napraw samochodowych niemając pozwolenia na takie użytkowanie w/w obiektu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż w/w sprawie swoje stanowisko przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 kwietnia 2013r. , sygn. akt: VII SA/Wa 234/13. Zgodnie z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: " Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia". Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości i korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Przepis art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekający ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Podstawę rozstrzygnięcia przyjęta przez organ I instancji w rozpatrywanej sprawie o umorzeniu postępowania stanowi art. 105 § 1 Kpa. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zdaniem organu odwoławczego umorzenie postępowania w niniejszej sprawie było zasadne. Uwzględniając wytyczne przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2013r. powiatowy organ nadzoru budowlanego przeprowadził – celem uzupełnienia materiału dowodowego – w dniu [...]października 2013r. rozprawę administracyjną na którą stawili się H. K., R. K., K. K., A. D., W.B., C. B. oraz M. B.. Świadkowie zostali pouczeni o odpowiedzialności karnej z artr. 233 Kodeksu karnego za składanie fałszywych zeznań, a następnie przesłuchani. C. i M.B. oświadczyli, iż są właścicielami działki nr ew. [...] obr. [...], na której nie zamieszkują, niemniej jednak w związku z faktem zamieszkania w/w nieruchomości przez syna, często na niej przebywają. Świadkowie nie zauważyli, by budynek garażowy należący do H. i R. K. wykorzystywany był jako warsztat. C. B. zeznała także, iż " drzwi do przedmiotowego garażu znajdują się przy samym parkanie i jak się do niego podejdzie to widać co się dzieje w garażu i nigdy nie zaobserwowała, aby w garażu prowadzone były usługi związane z naprawą samochodów." A. D. oświadczył, iż jest właścicielem działki nr ew. [...] oraz, że czasem przebywa na nieruchomości, na której znajduje się sporny obiekt. Świadek wskazał, iż nie zauważył, by właściciel działki prowadził w trzystanowiskowym garażu usługi naprawcze. Kanał, znajdujący się w w/w budynku wykorzystywany jest jedynie do napraw we własnym zakresie właściciela. W. B. również zeznała, iż w/w obiekt nie służy H. i R. K. jako warsztat. K. K. – syn właścicieli działki nr ew. [...] oświadczył, iż na w/w nieruchomości prowadził działalność gospodarczą polegającą na konserwacji i naprawie pojazdów samochodowych, niemniej jednak nie wykorzystywał do tego celu spornego garażu. Prace naprawcze odbywały się według oświadczenia świadka w części garażowej budynku mieszkalnego zlokalizowanego od strony działki nr ew. [...] oraz przed tym obiektem. Ponadto K. K. wskazał, iż zawiesił prowadzenie w/w działalności gospodarczej, na co przedłożył wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz potwierdzenie przyjęcia wniosku z dnia [...] stycznia 2012r. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z brzemieniem art. 71 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego "Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowalnego lub jego części rozumie się w szczególności: podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno – sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń". Zmiana sposobu użytkowania lub jego części sprowadza się głównie do potrzeby ustalenia czy i w jaki stopniu podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego zmienionego sposobu użytkowania. Ponadto jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lutego 2013r. , sygn. akt: IV SA/Po 1048/12: "Zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego należy oceniać w porównaniu do sposobu użytkowania tego obiektu określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie w porównaniu do sposobu użytkowania wskazanego w późniejszych decyzjach o pozwoleniu na zmianę użytkowania tego obiektu. Za zmianę sposobu użytkowania należy także uznać zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli spowoduje to skutki, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego". Z uwagi na ustalenia poczynione przez organ I instancji w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wykluczyć należy samowolną zmianę sposobu użytkowania budynku garażowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] obr. [...]przy ul. [...] w [...]. Skarżący w toku postępowania kwestionował również legalność decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku garażowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] obr. [...]przy ul. [...]w [...] jak również legalność decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] września 2007r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę w/w obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 kwietnia 2013r. zobowiązał organy nadzoru budowlanego do ustalenia czy pozwolenie na użytkowanie omawianego obiektu było zasadne. Zgodnie z brzmieniem art. 59 Prawa budowlanego " Ust. 1 Właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59 a. ust. 2. Właściwy organ może w pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego określić warunki użytkowania tego obiektu albo uzależnić jego użytkowanie od wykonania, w oznaczonym terminie, określonych robót budowlanych. Ust. 3 Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót. Ust. 4 Przepisu ust. 3 nie stosuje się do instalacji i urządzeń służących ochronie środowiska. Ust. 4a. Inwestor jest obowiązany zawiadomić właściwy organ o zakończeniu robót budowlanych prowadzonych, po przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego, na podstawie pozwolenia na użytkowanie. Ust. 5 Właściwy organ, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1 – 4 Przepisy art. 51stosuje się odpowiednio Ust. 6 Decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego właściwy organ przesyła niezwłocznie organowi, który wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub pozwolenie, o którym mowa w art. 23 i art. 23 a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Ust. 7. Stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor". Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że stroną w postępowaniu dotyczącym uzyskania pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Z akt sprawy wynika, iż Powiatowy Inwestor Nadzoru Budowlanego w [...] po przeprowadzeniu w dniu [...] sierpnia 2010r. obowiązkowej kontroli decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010r., znak: [...] udzielił H. i R. K. pozwolenia na użytkowanie garażu trzystanowiskowego z częścią gospodarczą zlokalizowanej przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu w/w decyzji wskazano, że obiekt został wybudowany bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i nadaje się do użytkowania. Powyższa decyzja nie została usunięta z obrotu prawnego, zatem wskazany wyżej obiekt może być legalnie użytkowany. Organ odwoławczy wskazał również, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2012r. znak: [...] Wojewoda [...]odmówił wszczęcia na wniosek S. D. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji Starosty [...] nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...] wskazując, że sporny budynek garażowy o wysokości 5,20 m znajduje się w odległości około 12 m od granicy działki należącej do S. D.. Z uwagi na niewskazanie w protokołach z czynności kontrolnych pomiarów odległościowych [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...]z dnia [...] grudnia 2013r., znak: [...] zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadzenie na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] oględzin celem ustalenia odległości przedmiotowego budynku od granicy z działką skarżącego ( przy ul. [...]). Z protokołu oględzin nr [...]z dnia [...] grudnia 2013r. wynika, ze sporny obiekt usytuowany jest w odległości ok. 12 m od granicy z działką skarżącego (w dniu [...] grudnia 2013r. organ powiatowy dokonał pomiaru odległości od strony działki skarżącego i ustalił, że odległość od siatki metalowej do tymczasowego ogrodzenia posadowionego przez R. K. wynosi 130 cm, natomiast w dniu [...] grudnia 2013r. dokonano pomiaru odległości od tymczasowego ogrodzenia do przedmiotowego obiektu i ustalono, że wynosi ona 10,87 m). Zgodnie z brzmieniem § 12 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: "Jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy". Z uwagi na powyższe wskazać należy, iż omawiana inwestycja nie narusza przepisów odległościowych określonych w w/w przepisie. Powyższe ustalenia pozwalają stwierdzić, iż działka skarżącego znajduje się poza zasięgiem oddziaływania budynku garażowego stanowiącego własność H. K. i R. K.. 3) W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w obecnym stanie prawnym S.D. posiada interes faktyczny w sprawie, niemniej jednak nie jest on przesłanką do uznania go za stronę postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Bezpośrednie zainteresowanie rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej użytkowania budynku garażowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...]obr. [...] przy ul. [...] w [...] świadczy jedynie o jego interesie faktycznym, który nie jest przesłanką do uznania go za stronę postępowania przed organami nadzoru budowlanego, stąd w ocenie organu odwoławczego zostało wszczęte na wniosek osoby nieposiadającej statusu strony ( zawiadomienie z dnia 12 lipca 2012r. ) postępowania i stąd również z tego powodu należało je umorzyć. W obecnym stanie rzeczy zasadne jest umorzenie postępowania w omawianej sprawie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo uzupełnił materiał dowodowy w sprawie, realizując tym samym wytyczne wskazane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2013r., sygn. akt: VII SA/Wa 234/13. W ocenie organu odwoławczego nie ma podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie budynku garażowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...], co zostało szczegółowo wyjaśnione w treści niniejszego rozstrzygnięcia. Odnosząc się na koniec do zarzutów wskazanych przez S. D. w odwołaniu z dnia [...]listopada 2013r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż nie można podnosić, że organ I instancji uzyskał materiał dowodowy wyłącznie od jednej strony postępowania. W sprawie złożone zostały bowiem oświadczenia nie tylko właścicieli działki nr ew. [...], ale również właścicieli działek sąsiednich. Oświadczenia złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej osób przesłuchanych podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu [...] października 2013r. dowodzą, ze trzystanowiskowy budynek garażowy usytuowany przy ul. [...]w [...] nie jest użytkowany jako warsztat z usługami blacharsko – lakierniczymi. Natomiast skarżący pomimo prawidłowego wezwania na rozprawę z dnia 4 września 2013r. nie skorzystał z możliwości złożenia zeznania pod rygorem odpowiedzialności karnej. Dowody, na które powołuje się skarżący ( m. in. dokumentacja zdjęciowa wykonana przez skarżącego) mogą potwierdzić, iż na nieruchomości przy ul. [...]w [...] prowadzono działalność gospodarczą związaną z naprawą samochodów osobowych, niemniej jednak K.K. wskazał, że działalność gospodarczą prowadził w części garażowej budynku mieszkalnego zlokalizowanego od strony działki nr ew. [...] oraz przed tym obiektem. Skarżący podnosił równie, iż rozmiary spornego obiektu wyraźnie wskazują na sposób jego użytkowania. Organ II instancji wskazał, iż zarówno w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994r. jak również w przepisach wykonawczych do w/w ustawy nie istnieje przepis, który wskazywałby, iż inwestor nie może na własny użytek wybudować większego budynku garażowego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł S. D.. Wnosząc o unieważnienie decyzji Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego w [...] i Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w [...] a także o wydanie decyzji zakazującej użytkowania garażu do czasu jego rozbiórki skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 kpa. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, ze w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a, Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany z zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i prawa materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów w zakresie oceny legalności nie może jednak wykraczać poza sprawę, która byłą lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( lit. a), naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a Przedmiotem kontroli jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana [...] stycznia 2014r. utrzymująca w mocy decyzję powiatowego organu nadzoru budowlanego w [...] z dnia [...] października 2013r. umarzającą postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku garażowego na działce nr [...] przy ulicy [...]w [...]. Podstawą prawną kontrolowanej decyzji jest art. 105 § 11 kpa zgodnie z którym – gdy postepowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Należy podnieść w tym miejscu, że bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidulanego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego. Tak więc sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób zgodny z zasadami postępowania wyrażonymi w art. 7, art. 77 kpa, uwzględniając również ocenę i wytyczne wskazane w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanego dnia 23 kwietnia 2013r. w sprawie VII SA/Wa 234/13. Po ustaleniu, ze przedmiotowy budynek garażowy trzystanowiskowy z częścią gospodarczą został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2007r. oraz, iż inwestorzy uzyskali na jego użytkowanie pozwoleniu udzielone decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010r. – oraz uzupełnieniu materiału dowodowego tj. o informację od Burmistrza [...] iż nie jest odprowadzany podatek od nieruchomości związany z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz po przeprowadzeniu w dniu [...] października 2013r. rozprawy administracyjnej na której przesłuchano właścicieli sąsiedniej nieruchomości – zasadnie uznał, że ze zgromadzonego materiału wynika, iż nie doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku garażowego, a więc nie zaszły przesłanki wskazane w art. 71 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane – a wobec tego zarzuty skarżącego nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. W tym miejscu należy podnieść, że w ocenie Sądu postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób uwzględniający zasady postępowania administracyjnego wydane rozstrzygnięcie nie narusza prawa, zaś zarzuty skargi nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Biorąc pod uwagę powyższe – Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.