VII SA/Wa 459/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant ref. staż. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2011 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej I. K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. - po rozpatrzeniu wniosku I. K. - odmówił zmiany decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. z dnia [...] sierpnia 1999 r. nr [...], nakazującej I. i D. K. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) rozbiórkę rozbudowywanej bez pozwolenia na budowę, murowanej części budynku mieszkalnego na działce nr geod. [...] przy ul. [...] w S. W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z interwencją współwłaścicieli działki nr ewid. [...] położonej w S. przy ul. [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S. po dokonanej w dniu 18.08.1999 r. kontroli, decyzją z dnia [...].08.1999 r. nr [...] na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r., Nr 89, poz. 414 ze zm.) nakazał I. i D. K. dokonanie rozbiórki rozbudowywanej bez wymaganego pozwolenia na budowę murowanej części budynku mieszkalnego na terenie działki o nr geod. [...] zlokalizowanej w S. przy ul. [...]. Ponieważ zobowiązani nie złożyli w odpowiednim terminie odwołania, wydana decyzja stała się ostateczna, podlegająca wykonaniu. Wobec niewykonania przez zobowiązanych nałożonego decyzją obowiązku zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne w administracji. Organ podał, że w dniu 13 września 2000 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. wpłynął wniosek I. K. o zmianę ww. decyzji z art. 48 na art. 51 Prawa budowlanego i umożliwienie zalegalizowania rozbudowy. Wniosek został uzasadniony tym, że rozbiórka tej części nie powinna być dokonywana ze względów ekonomicznych, gdyż dobudowa jest trwale związana z istniejącym budynkiem. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku, ponieważ nie znaleziono podstaw prawnych do uchylenia bądź zmiany ostatecznej decyzji, organ decyzją z dnia [...].09.2000 r. znak [...] nr [...] na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie odwołanie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła I. K. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...].11.2009 r. znak [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organ przed wydaniem rozstrzygnięcia winien wezwać wnoszącego podanie do doprecyzowania żądania. Ponadto organ wyższego stopnia stwierdził, że przy wydawaniu decyzji zostały naruszone przepisy proceduralne dotyczące prowadzenia postępowania w trybie art. 155 k.p.a. w związku z brakiem zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz brakiem oświadczeń stron postępowania o wyrażeniu zgody na dokonanie zmiany czy uchylenia decyzji. Mając na uwadze ww. zalecenia, organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy pismem z dnia 14.09.2010 r. wezwał I. K. do sprecyzowania żądania zawartego we wniosku z dnia 13.09.2000 r. przez ustosunkowanie się, czy wniosek dotyczy wznowienia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a k.p.a. postępowania zakończonego ostateczną decyzją, czy zmiany decyzji zgodnie z art. 155 k.p.a. W odpowiedzi na wezwanie I. K. pismem z dnia 22.08.2010 r. sprecyzowała swoje żądanie, informując Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S., że wniosek z dnia 13.09.2000 r. dotyczył “zmiany decyzji z art. 48 na art. 51 i umożliwienia kontynuacji budowy". Następnie organ pismem z dnia [...].09.2010 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. z dnia [...].08.1999 r. nr [...] nakazującej I. i D. K. rozbiórkę rozbudowanej bez pozwolenia na budowę murowanej części budynku mieszkalnego zlokalizowanego w S. przy ul. [...] na terenie działki o nr geod. [...] arkusz mapy 70. Ponadto poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Mając na uwadze ustalenia poczynione w toku postępowania organ stwierdził, że decyzja o nakazie rozbiórki jest decyzją, na mocy której strona nabyła prawo (wyrok NSA z dnia 04.02.2002 r., IV SA 1076/2000). Zauważył, iż art. 155 k.p.a. stanowi, że decyzja ostateczna na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis art. 154 § 2 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Stwierdził, że organ administracji publicznej może wydać na podstawie art. 155 k.p.a. decyzję w przypadku zaistnienia określonych przesłanek, tj. jeżeli: - sprawa została zakończona decyzją ostateczną, - na podstawie ostatecznej decyzji strona nabyła określone prawo, - organ posiada zgodę strony na zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej, - przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie decyzji ostatecznej, - przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Organ podał, iż postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym. Jego przedmiotem jest weryfikacja decyzji ostatecznej poprzez badanie, czy zachodzą przesłanki określone w tym przepisie, nie zaś ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie organu pierwszej instancji, w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a., gdyż nie zostały spełnione przesłanki wymienione w tym artykule, tj. nie zostały przedstawione zgody stron postępowania na zmianę decyzji ostatecznej, a przepisy szczególne sprzeciwiają się zmianie decyzji ostatecznej. Ponieważ I. K. wnioskowała o zmianę decyzji nakazującej rozbiórkę części obiektu wydanej na podstawie art. 48 Prawa budowlanego i zastosowanie art. 51 organ wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującymi w okresie orzekania przepisami, w przypadku wykonania robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku w warunkach samowoli budowlanej zastosowanie miał art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwy przez właściwy organ. Nie można było nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48 tylko wówczas, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części (art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego). Art. 50 i 51 Prawa budowlanego obowiązujący w dacie orzekania miał zastosowanie do robót budowlanych prowadzonych między innymi bez wymaganego pozwolenia na budowę w przypadkach innych niż określone w art. 48. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż w przedmiotowym przypadku organ miał obowiązek nakazać na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane w drodze decyzji rozbiórkę rozbudowanej części obiektu wykonanej bez wymaganego pozwolenia na budowę. W ocenie organu, brak było zatem podstaw prawnych do zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 1999 r. nr [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - po rozpatrzeniu odwołania I. K. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S. dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Podał, iż decyzję wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) należy zaliczyć do decyzji wpływających na sferę praw i obowiązków strony. Ponadto zauważył, że decyzja w przedmiocie nakazu rozbiórki wydana na podstawie art. 48 Prawa budowlanego jest decyzją nakładającą na stronę obowiązek, przy czym organ był zobligowany wydać taką decyzję w określonych prawem okolicznościach i wola stron, czy też ich zgoda na zmianę bądź uchylenie decyzji nie jest wystarczająca. Organ stwierdził, iż wzruszenie decyzji niewadliwych z mocy art. 155 k.p.a. może dotyczyć bowiem tylko decyzji, które mają charakter uznaniowy lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem, zaś decyzja o nakazie rozbiórki wydana na podstawie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. nie ma charakteru uznaniowego (wyrok NSA z dnia 23.02.2007 r., II OSK 352/06). Organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym i - w przeciwieństwie do postępowania w sprawie nakazu rozbiórki - nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organ w ramach tego trybu ma możliwość weryfikacji decyzji nakazującej rozbiórkę tylko z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 155 k.p.a., tj. tego czy za zmianą (uchyleniem) decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, czy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu decyzji oraz tego czy strony postępowania wyraziły zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji. Wyjaśnił, iż wola stron, czy też ich zgoda na zmianę bądź uchylenie takich decyzji (tj. decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki) w trybie art. 155 k.p.a. nie jest wystarczająca, a uwzględnienie wniosku o uchylenie decyzji ze względu na interes strony (inwestora) prowadziłoby do sprzeczności z wolą ustawodawcy, wyrażoną w art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego, organ powiatowy dokonał słusznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, aczkolwiek niedostatecznie uzasadnił jego podstawę prawną, gdyż w przedmiotowej sprawie należało powołać się na orzecznictwo, zgodnie z którym decyzje administracyjne nakładające na stronę obowiązek w celu przywrócenia porządku prawnego, a więc wymuszenia stanu zgodnego z prawem, w świetle art. 7 k.p.a. nie mogą być uchylane lub zmieniane w trybie art. 154 lub 155 k.p.a.. W takich przypadkach w pierwszej kolejności należy brać pod uwagę aspekt praworządności, interes społeczny i interes innych stron postępowania przed słusznym interesem strony, na którą nałożono ten obowiązek, a która wcześniej naruszyła prawo. Poza tym "słuszny interes strony" (art. 154 § 1 i art. 155 k.p.a.) nie jest pojęciem tożsamym ze słusznym interesem obywateli, o którym mowa w art. 7 k.p.a. Interes indywidualny strony z reguły nie pokrywa się z interesem społecznym i interesami innych stron postępowania, a w szczególności ma to miejsce w sprawach z zakresu Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła I. K., zwracają się o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skarżąca wskazała, iż była przekonana, że proces legalizacji samowoli budowlanej będącej przedmiotem niniejszego postępowania jest w toku. Dodała, że prace związane z nadbudową znajdują się na etapie wykończeniowym. Skarżąca wyjaśniła, iż w dniu 23 lipca 2010 r. złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego murowanego oraz zmianę konstrukcji dachu budynku mieszkalnego drewnianego na działkach o nr geod. [...] i [...] arkusz mapy 70 przy ul. [...] w S. i w tym zakresie w dniu [...] sierpnia 2010 r. Prezydent Miasta S. wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą przedłożony projekt i udzielającą pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie wystąpiły tego rodzaju wady i uchybienia. Kontroli Sądu podlegała decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. z dnia [...] sierpnia 1999 r. nr [...], nakazującej I. i D. K. rozbiórkę rozbudowywanej bez pozwolenia na budowę, murowanej części budynku mieszkalnego na działce nr geod. [...] przy ul. [...] w S. Jak wynika z akt sprawy, decyzja organu I instancji została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez tego organ. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił bowiem decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. z dnia [...] września 2000 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ wskazując, że organ rozpatrzył wniosek skarżącej w trybie art. 155 k.p.a. bez uprzedniego wezwania do sprecyzowania żądania. Wprawdzie pismem z dnia 14 września 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S. wezwał skarżącą do sprecyzowania żądania zawartego we wniosku z dnia 13 września 2000 r., jednak w ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające w powyższym zakresie nie zostało przeprowadzone w sposób wystarczający dla dokonania jednoznacznej oceny żądania skarżącej. Okoliczność ta powoduje, że przedmiotowe postępowanie zostało przeprowadzone w sposób wadliwy. Został bowiem naruszony art. 9 k.p.a. w stopniu, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, iż organy podejmując czynności z zakresu administracji publicznej zobowiązane są stosować się do wymogów zawartych w przepisach k.p.a., w tym do przepisu art. 9 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Funkcją art. 9 k.p.a. jest swoiste "wyrównanie szans" osób biorących udział w postępowaniu administracyjnym, w istotnym stopniu ogranicza on bowiem znaczenie zasady ignoranta iuris nocet w ramach postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 27 III 1985 r., III SA 153/85, GAP 1986, nr 4, s. 45 a także wyrok NSA z dnia 17 I 1990 r., I SA 28/89, ONSA 1990, z. 2-3, poz. 30). Lakoniczne i nie do końca czytelne sformułowanie pisma skarżącej powinno skutkować wezwaniem strony do jego sprecyzowania (por. wyrok NSA z 28 czerwca 1999 r., IV SA 1182/97 - Lex nr 47885). Obowiązek informowania i wyjaśniania nałożony na organy w art. 9 k.p.a. powinien być bowiem rozumiany jak najszerzej. Organy prowadzące postępowanie winny czuwać - jak to wyżej wskazano - nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielić jej stosownych wskazówek. Należy podkreślić, że tak szerokie pojmowanie ciążącego na organie administracji państwowej obowiązku informowania stron łączy się z obowiązkiem wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, gdyż sprzyja sprecyzowaniu istotnych okoliczności i wyczerpującemu ich wyjaśnieniu. Naruszenie obowiązku wynikającego z art. 9 k.p.a. trzeba zaś traktować jako wystarczająca przesłankę do uchylenia decyzji (teza pierwsza wyroku NSA OZ w Lublinie z 25 czerwca 1997 r., SA/Lu 2087/95 - LexPolonica nr 338733). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zauważyć, że skarżąca występowała w postępowaniu administracyjnym bez profesjonalnego pełnomocnika. Z tego względu organ, wzywając wnioskodawczynię do sprecyzowania treści żądania, powinien przede wszystkim wyjaśnić, w jakich przypadkach i na jakich zasadach jest możliwe przeprowadzenie ewentualnego postępowania legalizacyjnego, o co w swoim piśmie z dnia 13 września 2000 r. wnioskowała skarżąca. Organ zaś w swoim piśmie z dnia 14 września 2010 r., wzywającym skarżącą do sprecyzowania treści żądania, poprzestał na wskazaniu przepisów art. 145 § 1, art. 145a oraz art. 155 k.p.a., bez jednoczesnego podania ich treści, jak również pomimo braku wskazania przez skarżącą art. 155 k.p.a. w piśmie z dnia 22 września 2010 r. precyzującym wniosek z dnia 13 września 2000 r., organ przeprowadził postępowanie w trybie tego przepisu. Tymczasem, organ powinien także poinformować skarżącą o możliwych trybach zakwestionowania decyzji ostatecznej w przedmiocie nakazu rozbiórki, m.in. o trybie stwierdzenia nieważności decyzji. O tym bowiem, jaka jest treść żądania strony w postępowaniu administracyjnym decyduje strona, a nie organ, do którego żądanie zostało skierowane. W przypadku wszczęcia postępowania na wniosek, obowiązkiem organu administracji publicznej jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznaczyła rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ związany jest tym żądaniem. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Jeśli treść wniosku strony nie jest jednoznaczna, obowiązkiem organu jest wyjaśnienie treści żądania strony, a w przypadku gdy strona działa bez profesjonalnego pełnomocnika , również poinformowanie o przysługujących stronie środkach prawnych. Jednocześnie organ pownien mieć na uwadze, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Prezydent Miasta S., po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 23 lipca 2010 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. i D. K. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego murowanego oraz zmianę konstrukcji dachu budynku mieszkalnego drewnianego na działkach o nr geod. [...] i [...] arkusz mapy 70 przy ul. [...] w S. Decyzja ta istniała już w obrocie prawnym w dacie wydawania rozstrzygnięcia przez organ I instancji, tj. w dniu [...] listopada 2010 r., jednak do okoliczności tej organ się nie odniósł. Skarżąca podniosła zaś, że w chwili wniesienia skargi prace związane z nadbudową znajdowały się na etapie wykończeniowym. Ponownie rozpoznając sprawę, organ poinformuje skarżącą o możliwych trybach postępowania w sprawie rozbudowanej bez pozwolenia na budowę murowanej części budynku mieszkalnego, zlokalizowanego w S. przy ul. [...] na terenie działki o nr geod. [...] arkusz mapy 70, wobec której to części budynku decyzją z dnia [...] sierpnia 1999 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S. orzekł nakaz rozbiórki. Dopiero po bezspornym ustaleniu treści żądania skarżącej, organ przeprowadzi postępowanie we wskazanym przez nią trybie. Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 152 ww. ustawy, zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 210 cytowanej ustawy.