VII SA/Wa 459/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. M. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga M. M. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej kpa) w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440), po rozpoznaniu wniosku z dnia 28 września 2016 r. M. M. B. (dalej wnioskodawczyni, skarżąca) w sprawie zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...], prowadzącego do działki nr [...] położonej przy ul. B. w B. orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny z drogi z drogi krajowej nr [...], prowadzącego do działki nr [...] położonej przy ul. B. w B., na której zlokalizowany jest budynek o powierzchni 1206 m² wykorzystywany na cele magazynowania zboża i produktów rolnych. Z budynku tego wnosząca wniosek planuje wyodrębnienie powierzchni 375 m² na cele handlu artykułami budowlanymi i rolniczymi. Organ zauważył, że prowadził już tożsame postępowanie administracyjne o wydanie zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...], prowadzącego do działki nr [...] położonej przy ul. B. w B., zainicjowane wnioskiem M. M. B. z dnia 11 grudnia 2015 r. Następnie wywiódł, iż w/w sprawa została zakończona decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. znak sprawy [...] odmawiającą zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...], prowadzącego do działki nr [...] położonej przy ul. B. w B. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ wskazał, że wydanie decyzji w sprawie rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności nowej decyzji (art. 156 § 1 pkt 3 kpa), a zatem wydanie ponownej decyzji nie jest możliwe, gdy mamy do czynienia z tożsamością sprawy co do przedmiotu i podmiotu. Mając na uwadze, iż w sprawie z wniosku obecnego z dnia 28 września 2016 r. o wydanie zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...], prowadzącego do działki nr [...] położonej przy ul. B. w B. oraz w sprawie zakończonej ostateczną decyzją odmowną nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. znak sprawy [...] wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w Białymstoku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, występuje tożsamość przedmiotu sprawy, strony postępowania oraz stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym co do faktów prawotwórczych, należało orzec jak wywiódł organ o umorzeniu postępowanie administracyjnego w trybie art. 105 kpa (w niniejszej sprawie). We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jego autorka (wnioskodawczyni) podniosła, iż w poprzednim wniosku z dnia 11 grudnia 2015 r. skierowanym do organu wnosiła o wydanie zezwolenia na zmianę sposobu użytkowania istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny bez jego przebudowy, motywując tym, że zjazd na jej działkę istnieje i posiada parametry zjazdu publicznego, a więc jego przebudowa jest zbędna. Wnioskodawczyni dodała także, że obecny wniosek jest całkowicie innym wnioskiem niż poprzedni, aktualnie bowiem uzasadnia swoje stanowisko posiadaniem decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z [...] października 2009 r. wydaną przez Burmistrza Miasta B. Jak podała wnioskodawczyni decyzję tę uzgodnił organ Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad – wydając postanowienie z [...] lipca 2009 r. o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy, wskazując obsługę komunikacyjną do jej działki projektowanym zjazdem publicznym. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 105 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postepowania, organ wskazał, że w art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.) zdefiniowano zjazd jako połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśnił, ze zjazd jest jednocześnie obiektem budowlanym, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). Art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych stanowi, iż "Budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2". Organ stwierdził, że brak jest na gruncie ustawy o drogach publicznych definicji pojęć "lokalizacja zjazdu" oraz "przebudowa zjazdu". Przyjmuje się, że zarządca drogi wydaje decyzję w przedmiocie lokalizacji zjazdu w dwóch przypadkach: sytuowania nowego zjazdu oraz całkowitej zmiany miejsca dotychczasowego Przebudowa zjazdu dotyczy zaś istniejącego w konkretnym miejscu obiektu budowlanego i obejmuje: zmianę parametrów technicznych zjazdu bez zmiany jego charakteru (np. utwardzenie nawierzchni), zmianę charakteru istniejącego zjazdu ze zmianą jego parametrów technicznych oraz zmianę charakteru istniejącego zjazdu bez zmiany jego parametrów technicznych. Stwierdził zatem, iż rzeczą niesporną jest to, że inne są warunki udzielenia zgody na przebudowę już istniejącego zjazdu publicznego w zakresie jego parametrów, a inne gdy chodzi o przebudowę polegającą na zmianie charakteru dotychczasowego zjazdu. W każdej zatem sprawie dotyczącej przekształcenia zjazdu indywidualnego na publiczny zarządca drogi bada dwie kwestie: spełnienia wymogów technicznych wynikających z § 78 ust. 2 pkt 1 lit. a - e rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124) oraz wpływu projektowanego zjazdu na bezpieczeństwo ruchu drogowego (§ 78 ust. 1 w zw. z § 113 ust. 7. rozporządzenia). Organ zwrócił uwagę stronie wnioskującej, że zgodnie z § 78 ust. 1 rozporządzenia zjazd winien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7, zaś wystąpienie przesłanek z § 113 ust. 7 cyt. rozporządzenia obliguje organ do nieudzielenia zezwolenia na przebudowę zjazdu, nawet jeśli parametry techniczne istniejącego zjazdu indywidualnego, w tym jego szerokość, odpowiadają parametrom zjazdu publicznego. Za kolejną istotną kwestię wymagającą wyjaśnienia, organ uznał zasadę trwałości decyzji, określoną w art. 16 k.p.a., zgodnie z którą wszystkie decyzje, od których nie służy odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne i ich uchylenie lub zmiana mogą nastąpić wyłącznie w jednym z postępowań nadzwyczajnych. Przypomniał, że w przypadku dwóch następujących po sobie postępowań administracyjnych w danym przedmiocie zasada trwałości decyzji przejawia się w tym, że nie jest możliwe wydanie drugiej merytorycznej decyzji, jeżeli sprawy są tożsame, tj. gdy zachodzi kumulatywnie tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa (podstawy prawnej i faktycznej) rozstrzygnięcia. W konkluzji organ stwierdził, że oba wnioski M. M. B.: z dnia 11 grudnia 2015 r. oraz z 28 września 2016 r. dotyczyły przebudowy zjazdu indywidualnego na publiczny, rozumianej jako usytuowanie zjazdu publicznego w miejsce dotychczasowego indywidualnego. W pierwszym z tych postępowań ustalono, iż projektowany zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] znajdowałby się w obszarze oddziaływania skrzyżowania ww. drogi z drogą gminną nr [...] (ul. E.), co jest niedopuszczalne w świetle przepisu § 113 ust. 7 pkt 1 ww. rozporządzenia. Powyższe stanowiło podstawę wydania odmownej decyzji z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...], znak [...]. Podkreślił zatem istnienie w obrocie prawnym funkcjonowania ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie usytuowania zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki objętej wnioskiem w niniejszej sprawie. Ze względu na dyrektywę trwałości decyzji administracyjnej, organ wskazał, że podanie strony wnioskującej z dnia 28 września 2016 r. nie może zostać rozpatrzone merytorycznie, a prawidłowo należałoby postanowieniem wydanym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. odmówić wszczęcia postępowania. Skoro jednak w niniejszej sprawie organ prowadził postępowanie wyjaśniające, to zasadne było umorzenie postępowania decyzją wydaną w trybie art. 105 § 1 kpa. Istotą umorzenia postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości jest jego przerwanie, uchylenie wszystkich dokonanych w nim czynności oraz orzeczenie o dalszym jego nieprowadzeniu. Skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. M. B. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania: - art. 77 § 4 w związku z art. 10 § 1 kpa, poprzez niezakomunikowanie stronie faktów, które organ uznał za znane mu z urzędu oraz nieumożliwienie stronie wypowiedzenia się co do faktów, - art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, poprzez przekroczenie swobodnego uznania administracyjnego: - w związku z § 113 ust. 3, ust 4, ust. 7 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (rozporządzeniem w/w), wobec którego Dyrektor GDDKiA zastosował błędną ocenę prawną przyjmując, że w omawianym stanie faktycznym zjazd nie może być usytuowany z uwagi na jego lokalizację w miejscu niebezpiecznym, stwierdzając że znajduje się w strefie oddziaływania skrzyżowania z ulicą E. - art. 80 w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a., oraz art. 71 k.p.a. poprzez przyjęcie, że kwestie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego nie podlegają dowodzeniu, a wystarczy arbitralne stwierdzenie zarządcy drogi, - art. 80 k.p.a., poprzez ustalenie, iż wnioskowany zjazd publiczny znajduję się w obszarze oddziaływania skrzyżowania, podczas gdy stan faktyczny wskazuje na coś dokładnie przeciwnego, - art. 107, art. 107 § 1 i ust. 3 k.p.a., poprzez m.in. nierozpoznanie wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, - obrazę art. 7, art. 15 i art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie przez organ dokonania czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiały dowodowego, - art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające m.in. na tym, że w zaskarżonym orzeczeniu organ nie wskazał faktów, które zostały uznane za udowodnione, dowodów na których się oparł, a także przyczyn, dla których innym dowodem odmówił wiarygodności, - art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oparcie zaskarżonego orzeczenia na niewystarczających podstawach faktycznych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w zaskarżanej decyzji z [...] stycznia 2017 r. Generalny Dyrektor Dróg Publicznych i Autostrad błędnie uzasadnia, że oba wnioski z dnia 11 grudnia 2015 r. oraz z dnia 28 września 2016 r. dotyczyły przebudowy zjazdu indywidualnego na publiczny, rozumianej jako usytuowanie zjazdu publicznego w miejsce dotychczasowego indywidualnego, zaś w pierwszym z postępowań ustalono, iż projektowany zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] znajdowałby się w obszarze oddziaływania skrzyżowania w/w. drogi z drogą gminną nr [...] (ul. E.), co jest niedopuszczalne w świetle przepisu §113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia (warunki techniczne) i powyższe stanowiło podstawę odmownej decyzji z dnia [...] lutego 2016r, więc w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie usytuowania zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...]. do działki objętej wnioskiem (nr [...]) i ze względu na dyrektywę trwałości administracyjnej podanie strony z dnia 28 września 2016 r. nie może zostać rozpatrzone merytorycznie. Skarżąca wyjaśniła również, że skrzyżowania ulicy E. z ulicą B. (drogą krajową nr [...]) na którą się powołuje Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie było w czasie gdy uzyskiwała decyzję o warunkach zabudowy i pozwolenie na budowę a GDDKiA uzgadniało te decyzje wydając stosowne postanowienia. Ulica E. jako droga wewnętrzna uzyskała nazwę ulica E. dopiero Uchwałą Rady Miasta B. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Organ rozpatrując wniosek o przebudowę zjazdu oraz późniejszy o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosek całkowicie zignorował swoje wcześniejsze prawomocne postanowienia oraz obowiązującą prawomocną decyzję o warunkach zabudowy będącą w obiegu prawnym, a stanowiącą prawo miejscowe, dotyczące uzgodnionego z GDDKiA sposobu obsługi komunikacyjnej działki nr ew. [...] i nie odniósł się do jej argumentów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga złożona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje odpowiadają przepisom prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu mocą której na podstawie art. 105 § 1 kpa w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych organ orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny. Podstawą umorzenia postępowania przez organ stanowiła okoliczność uznania, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja ostateczna z dnia [...] lutego 2016 r., wydana przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nr [...] nie udzielająca zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny, bez jego przebudowy. Nadto występuje tożsamość przedmiotu sprawy, strony postępowania oraz stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym. Z powyższymi ustaleniami nie zgadzała się skarżąca. Wyjaśnić zatem należy, że w świetle poglądów doktryny (por. Marta Romańska, Komentarz do art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, WK 2015, Grzegorz Łaszczyca, Komentarz do art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX 2010) oraz stanowiska orzecznictwa sądowego, przedmiot postępowania administracyjnego istnieje, jeśli między innymi nie zostało w sprawie podjęte ostateczne rozstrzygnięcie. Sprawa administracyjna musi mieć charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata). "Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe (...). Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym (...) takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy" (wyrok NSA z 19 czerwca 2000 r. sygn. akt: I SA/Ka 2247/98, niepubl.). Zgodnie z art. 16 § 1 kpa ostateczne są decyzje (postanowienia) od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Art. 16 § 1 kpa ustanawia ochronę decyzji ostatecznych przyznając im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości. Sprawa ta zatem nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego (B. Adamiak (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2005 r., s. 101, t. 3). Decyzja ostateczna (postanowienie ostateczne) ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, między tymi samymi stronami. Sprawa musi dotyczyć więc tych samych podmiotów oraz tego samego przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Zmiana stanu prawnego nie wpływa przy tym na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt. Stan faktyczny powinien być natomiast brany pod uwagę, jeżeli chodzi o tożsamość sprawy, tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych (por. J. Borkowski (w:) Komentarz, 2004, s. 732; wyrok NSA z 10 czerwca 1994 r. sygn. akt: II SA 1192/93, ONSA 1995, Nr 2, poz. 83). Przyjąć zatem należy, że stwierdzenie w toku postępowania administracyjnego, iż sprawa administracyjna została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną (postanowieniem) powoduje konieczność umorzenia tego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 kpa. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. Niedopuszczalne jest ponowne rozstrzyganie sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (postanowieniem) gdyż prowadziłoby to do naruszenia obowiązującej również w postępowaniu administracyjnym zasady res iudicata i skutkowałoby nieważnością nowej decyzji (art. 156 §1 pkt 3 K.p.a.). Stanowisko takie jest konsekwentnie przyjmowane w orzecznictwie: por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 maja 2017 r., II SA/Sz 79/17; wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 grudnia 2016 r., I SA/Kr 1191/16; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 października 2016 r., II SA/Go 641/16 (wszystkie dostępne: CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, iż stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zawarte w zaskarżonej decyzji oraz w poprzedzającej ją decyzji z [...] października 2016 r. jest zgodne z prawem. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych nie definiuje pojęcia "zmiany sposobu użytkowania zjazdu". Art. 29 tej ustawy rozróżnia budowę i przebudowę zjazdu z drogi publicznej. Zatem zarówno wniosek skarżącej z dnia 11 grudnia 2015 r., w którym wnosiła ona o wydanie zezwolenia na zmianę sposobu użytkowania istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny jak i wniosek w niniejszej sprawie z dnia 28 września 2016 r., dotyczyły materii znajdującej oparcie w art. 29 ustawy o drogach publicznych. Oba wnioski prawidłowo zostały zakwalifikowane jako wniosek o zezwolenie na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny. Dodać należy, że do wspomnianego wniosku skarżącej z dnia 11 grudnia 2015 r., dołączone zostało postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2009 r., uzgadniające w/w projekt decyzji o warunkach zabudowy: obsługę komunikacyjną z ul. B. projektowanym zjazdem publicznym (przebudowa istniejącego zjazdu indywidualnego) oraz decyzja Burmistrza Miasta B. o warunkach zabudowy, Nr [...], z dnia [...] października 2009 r. Tak więc oba te dokumenty (kopie) znane były organowi, który wydawał decyzje w dniu [...] lutego 2016 r. i nie udzielił zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny. Należy tu podkreślić, że w uzasadnieniu tej decyzji organ odniósł się do przesłanek z art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a mianowicie § 55 ust. 1 pkt 3, § 77, § 113 ust. 7 pkt 1 w związku z § 78 ust. 1. Okoliczność, że decyzja z [...] lutego 2016 r. stała się ostateczna nie została zakwestionowana w niniejszym postępowaniu przez skarżącą. Tak więc składając nowy wniosek w dniu 28 września 2016 r. o wydanie zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny, organ dysponował w pełni dokumentacją złożoną uprzednio. Dlatego też prawidłowo ocenił, że w sprawie zachodzi tożsamość przedmiotu sprawy, stron postępowania i stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym. Słusznie zatem ocenił i zastosował art. 105 § 1 kpa. Dołączone do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy te same kopie postanowienia i decyzji znajdowały się w aktach sprawy i znane były wydającemu decyzje organowi. Analiza akt sprawy wskazuje, że oba wnioski skarżącej złożone zostały w sprawie tożsamej z tą, w której wydana została odmowna decyzja [...] lutego 2016 r. Istotne jest również to, że w decyzji z [...] lutego 2016 r., organ nie udzielając zezwolenia (de facto odmawiając) na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny, wskazał motywy rozstrzygnięcia. Nie można nie zauważyć, że tymi motywami były zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego z uwzględnieniem § 113 ust. 7 powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że Sąd w składzie orzekającym uznał je za chybione. Skoro za prawidłowe Sąd uznał rozstrzygnięcie organu w zakresie zastosowania art. 105 § 1 kpa, tym samym za bezzasadne należy uznać naruszenie przepisów powołanych w skardze. Słusznie jedynie wywodzi skarżąca o naruszeniu art. 10 § 1 kpa przez wydający decyzję organ w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku, niemniej powyższe naruszenie nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia Sądu, bowiem po pierwsze Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przed wydaniem decyzji zaskarżonej nie przeprowadzał żadnych nowych dowodów, które nie były znane stronie skarżącej, a po drugie skarżąca nie wykazała również, iż naruszenie to miałoby jakikolwiek wpływ na wydaną decyzję. W odniesieniu natomiast do argumentów skargi, iż skarżąca dysponowała uzgodnieniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na mocy postanowienia z [...] lipca 2009 r., wyjaśnić należy w tym zakresie, że po wydaniu tego postanowienia (uzgodnienia), w pobliżu posesji skarżącej zmieniła się organizacja ruchu, bowiem wybudowane zostało skrzyżowanie ul. E. z ul. B., która stanowi drogę krajowa nr [...]. Okoliczności te skarżąca potwierdziła na rozprawie, jak również w samej skardze podając, iż skrzyżowania ul. E. z ul. B. nie było w czasie gdy uzyskała decyzję o warunkach zabudowy i GDDKiA uzgadniał te decyzje, wydając postanowienie (str. 3 skargi). Końcowo stwierdzić należy, że organ nie mógł powtórnie rozpoznawać wniosku skarżącej z dnia 28 września 2016 r., skoro sprawa w zakresie przebudowy zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny została rozpoznana decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Na marginesie Sąd stwierdza, że dopuszczony wniosek dowodowy nie miał wpływu na rozstrzygniecie Sądu. Dołączona decyzja Nr [...] z [...] marca 2010 r. potwierdza, że skarżąca uzyskała pozwolenie na budowę po wielu latach od wydanej pierwotnie decyzji o warunkach zabudowy i uzgodnienia GDDKiA. Przypomnieć należy, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 kpa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. W niniejszej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi ww. przepis, oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec czego nie można wydać rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do jej istoty (tutaj: brak elementu podmiotowego, czyli interesu prawnego po stronie wnioskodawców). Zaistniała w rozpatrywanym przypadku bezprzedmiotowość postępowania jest bezprzedmiotowością pierwotną (uprzednią), co oznacza, iż ww. postępowanie było bezprzedmiotowe już od chwili jego wszczęcia. Zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny prawa administracyjnego, istotą umorzenia postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości jest jego przerwanie, uchylenie wszystkich dokonanych w nim czynności oraz orzeczenie o dalszym jego nieprowadzeniu. Sąd uznał postępowanie administracyjne za przeprowadzone w zgodzie z przepisami art. 7 i art. 77 § 1 i 107 § 3 kpa. Mając powyższe na względzie - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) Sąd orzekł jak w sentencji.