VII SA/Wa 464/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędziowie asesor WSA Elżbieta Granatowska, sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Przedmiotem skargi M.G. (dalej: skarżący), reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, jest decyzja Wojewody [...] (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] wydana w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu [...] października 2019 r. [...]Sp. z o.o. (dalej: inwestor) wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych [...]i [...] obejmującej: pawilon handlowy, wiatę nad dystrybutorami, zbiornik podziemny gazu LPG o poj. 10m , zbiornik podziemny paliw o poj. 80m, kompresor i odkurzacz, zbiornik wód deszczowych, zbiornik na nieczystości ciekłe z instalacją, separator substancji ropopochodnych, parking dla samochodów osobowych (9 miejsc postojowych) i ciężarowych (4 miejsca postojowe), przyłącze wodociągowe, wewnętrzną linię zasilającą oraz oświetlenie zewnętrzne na działkach nr ewid. [...],[...],[...], położonych w miejscowości [...], gmina [...] załączając projekt budowlany w 4 egz. oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po uzupełnieniu przez inwestora w dniu [...] lutego 2020 r. braków wniosku Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186, ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji jw. Odwołanie od tej decyzji złożył skarżący zarzucając naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez brak dokonania analizy projektu budowlanego w kontekście ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; brak dokonania analizy projektu budowlanego w kontekście wymagań ochrony środowiska, a w szczególności braku weryfikacji treści decyzji środowiskowej; brak dokonania analizy projektu zagospodarowania terenu w kontekście wymagań odnoszących się do układu dróg wewnętrznych oraz sposobu ich połączenia z drogami publicznymi; brak pozwolenia wodnoprawnego wymaganego przy szczególnym korzystaniu z wód. Ponadto zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez rozpatrzenie sprawy w sposób niezgodny z zasadami postępowania administracyjnego, co przejawiało się w niezebraniu kompletnego materiału dowodowego, jego błędnie dokonanej ocenie oraz braku uzasadnienia prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie Starosty opisaną na wstępie decyzją Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja została zatwierdzona w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...] z dnia [...] maja 1998 r. Wobec jednak treści uzasadnienia decyzji Wójta Gminy [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...], z której wynikało, że teren pod planowane przedsięwzięcie nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem Wojewoda pismem z dnia [...] września 2020 r. wystąpił do Wójta Gminy [...] o wyjaśnienie powstałych wątpliwości. W odpowiedzi Wójt Gminy [...], pismem z dnia [...] września 2020 r. na okoliczność wykazania, że na terenie inwestycyjnym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r., przedłożył m.in. poświadczoną kopię postanowienia z dnia [...] czerwca 2020 r., o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] maja 2019 r., oraz poświadczoną kopię ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...] września 2020 r., znak: [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2019 r. w sprawie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Dalej Wojewoda wyjaśnił, że pismem z dnia [...] października 2020 r. wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej, co ten uczynił w związku z czym w ocenie Wojewody wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 oraz w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, a przedłożona do zatwierdzenia dokumentacja projektowa spełnia wymogi art. 35 ust. 1 ww. ustawy. Działki nr ewid. [...],[...], [...]położone są na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...]Nr [...]z dnia [...] kwietnia 1998 r. Zgodnie z ustaleniami planu działki inwestycyjne położone są na terenie oznaczonym symbolem 10 KS/UH, G - teren urządzeń komunikacji samochodowej, usług handlu i gastronomii. W ocenie organu odwoławczego projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja nie narusza § 18 ust. 1 planu w zakresie spełnienia wymogu zachowania linii zabudowy od krawędzi jezdni w odległości 55 m. Nie narusza również § 18 ust. 2 planu dotyczącego konieczności uzyskania uzgodnienia w zakresie obsługi komunikacyjnej. Inwestor do wniosku przedłożył uzgodnienie z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2019 r. [...], projektu zagospodarowania działek nr [...][...],[...]położonych przy drodze krajowej nr [...] w m. [...], w związku z planowaną budową stacji paliw płynnych i LPG oraz decyzję Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2020 r. udzielającą zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego (wjazdu) wraz z pasem wyłączenia pojazdów z ruchu (tzw. prawoskręt) z drogi krajowej nr [...] do działek nr [...], [...][...]. Według projektu zjazd z drogi krajowej według odrębnego opracowania. Zdaniem Wojewody projektowana inwestycja jest zgodna również z § 18 ust. 3 planu miejscowego. Projekt budowlany uzyskał pozytywną opinię odnośnie zjazdów z drogi gminnej - działka nr [...] (str. 147 Projekt branżowy). Według projektu budowlanego zjazd z drogi gminnej będzie realizowany wg odrębnego opracowania (str. 12 projekt - Architektura i Konstrukcja). Wojewoda ocenił, że inwestycja nie narusza § 18 ust. 4 i 5 planu w zakresie usuwania odpadów i ścieków oraz uzyskania uzgodnienia z Rejonowym Inspektoratem Melioracji Wodnych. Do wniosku Inwestor załączył bowiem pozytywną opinię Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...].w [...]. z dnia [...]. lutego 2020 r., [...]., dotyczącą realizacji projektowanej inwestycji. Przedłożył również zaświadczenie Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...].w [...]. z dnia [...]. stycznia 2020 r. w przedmiocie braku sprzeciwu Kierownika Nadzoru Wodnego do zgłoszenia wodnoprawnego dotyczącego wykonania urządzeń odwadniających obiekty budowlane, złożonego w trybie art. 423 ust. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm.). Do wniosku załączono także warunki techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej nr [...].z dnia [...]. października 2018 r. Wojewoda nie podzielił zarzutu jakoby inwestycja naruszała § 18 ust. 6 planu miejscowego, bowiem inwestor przedłożył ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]. października 2020 r., nr [...]. udzielającą pozwolenia na przeprowadzenie badań archeologicznych na działkach inwestycyjnych po uzyskaniu pozwolenia na budowę, najpóźniej na 30 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia robót budowlanych. W ocenie organu odwoławczego, projekt budowlany nie narusza innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Jest także zgodny z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r., poz. 1853 ze zm.), w szczególności w zakresie wymogu zachowania odpowiedniej pojemności zbiornika magazynowego stacji paliw płynnych dla produktów naftowych (§ 96 ust. 2) i wyposażenia stacji paliw (§ 97). Planowana inwestycja nie narusza postanowień ww. rozporządzenia w zakresie zachowania wymaganych odległości dla stacji paliw płynnych (§ 98, § 100, § 101, § 102). Zadaszenie stacji paliw spełnia wymogi § 106. Projektowana stacja paliw nie narusza wymogów § 109 dotyczących wyposażenia stacji paliw w instalacje wodociągowe, sanitarne i deszczowe. Inwestycja nie narusza przepisów § 122-124 ww. rozporządzenia odnoszących się do stacji gazu płynnego. Lokalizacja projektowanego pawilonu handlowego jest zgodna z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2020 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. IJ. z 2019 r. poz. 1065) oraz art. 43 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068. ze zm). Projektowany budynek odstępny jest dla osób niepełnosprawnych. Zgodnie z projektem budowlanym (str. 12, str. 168-170 Architektura i Konstrukcja) w obrębie terenu objętego opracowaniem nie znajdują się place zabaw. Najbliższy budynek mogący podlegać zacienianiu znajduje się w odległości 42,8 m. Wysokość zacienienia wynosi 4,6 m. Natomiast z przedłożonej analizy zacieniania i nasłonecznienia sporządzonej na dni równonocy wynika zdaniem Wojewody, że inwestycja nie narusza § 13 i § 60 ww. rozporządzenia. Miejsca postojowe zostały zaprojektowane z uwzględnieniem wymogów § 18, § 19, § 21 ww. rozporządzenia. Według projektu budowanego zaplanowano 9 miejsc postojowych, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych oraz 4 miejsca dla samochodów ciężarowych. Projektowane miejsce gromadzenia odpadów stałych, nie narusza wymogów § 22 i § 23 ww. rozporządzenia. Zaprojektowany zbiornik na nieczystości ciekłe nie narusza wymogów § 36 rozporządzenia. Działka inwestycyjna nie jest wpisana do rejestru zabytków. Na terenie inwestycyjnym nie występują szkody górnicze. Podsumowując Wojewoda nie podzielił żadnego ze stawianych w odwołaniu zarzutów. Stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi, na dzień opracowania projektu, zaświadczeniami. Sama zaś inwestycja została zaprojektowana przy zapewnieniu poszanowania występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich, spełniając podstawowe wymagania określone w art. 5 Prawa budowlanego dotyczące zapewnienia właścicielom działek sąsiednich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, energii elektrycznej i cieplnej, kanalizacji oraz ze środków łączności i dostępu do światła dziennego, jak również nie będzie powodować uciążliwości związanych z emitowanym poziomem hałasu. W skardze na decyzję Wojewody skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 7, 77 § 1 i art. 80 KPA w zw. z art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błąd w ustaleniu stanu prawnego polegający na niezasadnym przyjęciu, że uchwała nr [...].Rady Gminy [...].z dnia [...]. kwietnia 1998 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem obowiązującym; . 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie w przypadku stwierdzenia obowiązywania planu, że zaprojektowana inwestycja nie narusza ustaleń § 18 ust. 3 w zakresie wymogu zaprojektowania docelowego układu komunikacyjnego inwestycji poprzez układ dróg lokalnych; 3. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie w przypadku stwierdzenia obowiązywania planu, że zaprojektowana inwestycja nie narusza ustaleń § 18 ust. 4 w zakresie wymogu uwzględnienia zasad usuwania odpadów i ścieków przy zastosowaniu indywidualnych urządzeń oczyszczania w porozumieniu ze służbami sanepidu i ochrony środowiska; projekt budowlany nie posiada takiego porozumienia; 4. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich w wyniku niezbadania i nieodniesienia się do kwestii istniejącej służebności gruntowej; 5. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez niezbadanie kwestii związanej z prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz nieodniesienie się do zastrzeżeń strony odwołującej; 6. art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy stan faktyczny i prawny uzasadniał jej uchylenie w administracyjnym toku instancji. W oparciu o podniesione zarzutu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał pogląd zawarty w odwołaniu o utracie mocy obowiązującej planu miejscowego. Wskazał na zapis § 18 ust. 3 uchwały zmieniającej podnosząc, że zmiany planu nie sposób odczytywać w oderwaniu od planu pierwotnego, który utracił moc. W konsekwencji zmiany planu nie można traktować kompleksowo i całościowo, gdyż nie reguluje w sposób całkowity istotnej kwestii związanej z planowaniem inwestycji na działce znajdującej się na terenie oznaczonym w planie symbolem [...].. Skarżący podniósł, że Wojewoda nie uznał zastrzeżeń dotyczących obowiązywania uchwały planistycznej, nie przedstawił przy tym żadnego umotywowania swojego stanowiska. Tymczasem kwestia ta jest istotna o ile stwierdzone zostanie, że uchwała z dnia [...]. kwietnia 1998 r. jest niesamodzielna i powiązana strukturalnie oraz funkcjonalnie z uchwałą nr [...].Rady Gminy w [...]. z dnia [...]. maja 1993 r., która utraciła swoją moc obowiązującą na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wówczas konieczne byłoby uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Nawet przy przyjęciu przeciwnego założenia to i tak w ocenie skarżącego organy dokonały błędnej oceny zgodności inwestycji z ustaleniami planu w kwestii obsługi komunikacyjnej terenu [...].. Plan w § 18 ust. 3 wymaga, aby docelowa obsługa komunikacyjna ww. terenu odbywała się poprzez układ dróg lokalnych. Projekt budowlany nie przewiduje wykorzystania dróg lokalnych. Dojazd został zapewniony za pomocą zjazdu bezpośrednio z drogi krajowej nr [...].co jest w ocenie skarżącego ewidentnie sprzeczne z ustaleniami planu. Drugim aspektem naruszenia ustaleń miejscowego planu jest brak opracowania zasad usuwania odpadów i ścieków przy zastosowaniu indywidualnych urządzeń oczyszczania w porozumieniu ze służbami sanepidu i ochrony środowiska, czego wymaga § 18 ust. 4 planu miejscowego. Uzasadniając zarzut naruszenia praw rzeczowych osób trzecich skarżący podniósł, że w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości składającej się z działek [...].[...].i [...]., stanowiącej własność [...].-[...].Sp. z o.o. została ustanowiona służebność gruntowa. Służebność ta dotyczy prawa przejścia i przejazdu pasem szerokości 4 m przez działkę nr [...].do działki nr [...].. Po zmianach ewidencyjnych na podstawie tej służebności właściciel działki nr [...] nie będzie miał możliwości wyjazdu ze swojej nieruchomości, gdyż dojazd z drogi krajowej nr [...]. przez działkę nr [...]. będzie realizowany w ruchu jednokierunkowym. Służebność drogi koniecznej nie będzie mogła zostać zrealizowana. Skarżący zarzucił organom niejasne stanowisko odnośnie wskazywanej przez niego konieczności weryfikacji treści oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które złożył inwestor - [...].Sp. z o.o. z siedzibą we [...]., skoro z księgi wieczystej [...].wynika, że właścicielem terenu jest [...].Sp. z o.o. z siedzibą w [...].. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza, zdaniem Sądu prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...]. stycznia 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...]. sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych [...]. i [...].: obejmującej: pawilon handlowy: pow. zab.- 169,20 m2, pow. użytk. - 184,90m2, kubatura: - 693,00 m3, wiatę nad dystrybutorami: pow. zab. - 156,50 m2, zbiornik podziemny gazu LPG o poj. 10m3, zbiornik podziemny paliw o poj. 80m3, kompresor i odkurzacz, zbiornik wód deszczowych, zbiornik na nieczystości ciekłe z instalacją, separator substancji ropopochodnych, parking dla samochodów osobowych (9 miejsc postojowych) i ciężarowych (4 miejsca postojowe), przyłącze wodociągowe, wewnętrzną linię zasilającą oraz oświetlenie zewnętrzne na działkach nr ewid. [...].[...].,[...]. położonych w miejscowości [...]., gmina [...].. Orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ II instancji przyjął, że inwestor spełnił wszystkie wymogi jakie, w takim przypadku nakłada Prawo budowlane, a to uzasadnia zastosowanie art. 35 ust. 4 tej ustawy, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stanowisko to, w ocenie Sądu, w świetle całości akt sprawy, zasługuje w pełni na akceptację. Wskazać należy, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na wniosek inwestora z dnia [...]. października 2019 r. o wydanie pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Wniosek ten uruchomił postępowanie, w którym właściwy organ miał obowiązek zbadać, czy odpowiada on wymogom przewidzianym w art. 32, art. 33, art. 34 ust. 1 – 3 Prawa budowlanego, a w razie stwierdzenia, że jest on kompletny i zgodny z prawem (w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego), obowiązany był zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę dla opisanej powyżej inwestycji (por. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Przepis art. 33 ustawy Prawo budowlane określa wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego. Do takiego wniosku należy załączyć m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawową zaś powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej w tym postępowaniu jest dokonanie sprawdzeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ww. ustawy. Jak stanowi ten ostatni, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35). W wymienionych przepisach określono zatem zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę, określając tym samym zakres merytorycznej oceny wniosku o pozwolenie na budowę. I tak, do kompetencji tego organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania. Przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala zaś, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej, a przy tym: inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( art. 32 ust. 4 pkt 1) oraz dołączył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2). Z powyższego w efekcie wynika, że art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. Decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest więc decyzją związaną. W ocenie Sądu Wojewoda prawidłowo przeanalizował przedstawione przez inwestora dokumenty i słusznie przyjął, że są one kompletne i umożliwiają pozytywne dla wnoszącego o pozwolenie na budowę załatwienie sprawy, a zarzuty skarżącego podniesione w odwołaniu są niezasadne. Jak wynika z akt sprawy inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to nie budziło wątpliwości organów wobec danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym odnośnie strony skarżącej - dokumentu znajdującego się w aktach sprawy. Z rejestru tego, jak i rejestru [...].sp. z o.o. (dostępnego w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego) wynika, że w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę ([...]. października 2019 r.) przez [...].sp. z o. o., [...]. sp. z o.o. już nie istniała (data uprawomocnienia wpisu o wykreśleniu z KRS - 13 lutego 2018 r.). Przez cały okres istnienia [...].sp. z o.o. jedynym udziałowcem był G. K.. Od [...]. lipca 2015 r. (data wpisu pod nr 11) jest on również jedynym udziałowcem [...].sp. z o.o. W dniu [...]. sierpnia 2017 r. przez Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników została podjęta uchwała m.in w przedmiocie połączenia [...].sp. z o.o. (spółka przejmująca) z [...].sp. z o.o. (spółka przejmowana). W świetle powyższego organ nie miał podstaw do podważenia złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sąd nie dopatrzył się również uchybień organu II instancji w ocenie sprawy uwzględniającej pozostałe regulacje prawne, w oparciu o które kwestionowane pozwolenie zostało wydane. Sąd nie stwierdził m.in., aby ocena tego organu co do mocy obowiązującej planu, jak i zgodności inwestycji z planem miejscowym obowiązującym na tym terenie była błędna, tak w zakresie ustaleń dotyczących przeznaczenia terenu, jak i pozostałych. Uchwała nr [...]Rady Gminy [...].z dnia [...]. kwietnia 1998 r, stanowiła zmianę planu miejscowego uchwalonego przed 1995 r. a zatwierdzonego uchwałą nr [...].Rady Gminy w [...]. z dnia [...]. maja 1993 r. Zmiana ta w ocenie Sądu w sposób szczegółowy i wyczerpujący określa przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów w Gminie [...]., w tym terenów we wsi [...]., gdzie położona jest działka inwestycyjna. Zmianą planu zostało ustalone nowe przeznaczenie gruntów na terenie gminy. Nie ma zdaniem Sądu podstaw, by uregulowaniom zmiany planu miejscowego odmówić samodzielnego charakteru, czy też zamkniętej całości. Nowelizacja powyższa obowiązuje po 31 grudnia 2003 r. jako samodzielny byt prawny, kompleksowo regulujący przeznaczenie wskazanych w nim terenów. Działki nr [...].,[...].,[...].objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę położone są na obszarze objętym ustaleniami ww. planu zatwierdzonego uchwałą z dnia [...]. kwietnia 1998 r. Zgodnie z ustaleniami planu działki inwestycyjne położone są na terenie oznaczonym symbolem [...]., G. Zgodnie z § 18 planu we wsi I[...]., teren oznaczony w planie symbolem 10 KS/UH, G zostaje rozszerzony kosztem części terenu stanowiącego użytki rolne i otrzymuje ustalenia: 10 KS/UH, G – 2,2 ha - teren urządzeń komunikacji samochodowej, usług handlu i gastronomii. Stacja benzynowa niewątpliwie jest związana z komunikacją samochodową, bo służy jej obsłudze. W § 18 ust. 2 i 3 planu przewidziano, że zasady obsługi komunikacyjnej terenu należy uzgodnić na etapie lokalizacji inwestycji z Dyrekcją Okręgową Dróg Publicznych (ust. 2), natomiast sposób zagospodarowania terenu musi uwzględniać możliwość realizacji (zapewnionej ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gminy) modernizacji drogi nr [...]. – budowa drugiej jezdni. Docelowa obsługa komunikacyjna terenu odbywać się będzie poprzez układ dróg lokalnych. Sąd podziela ocenę organów, że planowana inwestycja nie narusza § 18 ust. 2 planu dotyczącego konieczności uzyskania uzgodnienia w zakresie obsługi komunikacyjnej. Inwestor do wniosku przedłożył uzgodnienie z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2019 r., projektu zagospodarowania działek nr [...]. [...]., [...].położonych przy drodze krajowej nr [...].we wsi [...]., w związku z planowaną budową stacji paliw płynnych i LPG oraz decyzję Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...].stycznia 2020 r. udzielającą zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego (wjazdu) wraz z pasem wyłączenia pojazdów z ruchu (tzw. prawoskręt) z drogi krajowej nr [...]. ([...].) do działek nr ew. [...]., [...]., [...].. Według projektu zjazd z drogi krajowej według odrębnego opracowania. Projekt budowlany uzyskał pozytywną opinię odnośnie zjazdów z drogi gminnej - działka nr [...]. (str. 147 Projekt branżowy). Według projektu budowlanego zjazd z drogi gminnej będzie realizowany wg odrębnego opracowania (str. 12 projekt - Architektura i Konstrukcja). Nie sposób zatem przyjąć, że inwestycja narusza § 18 ust. 3 planu. W kontekście stanowiska skarżącego, że wskazanie zjazdu na drogę gminną oraz ujęcie jej jako elementu układu komunikacyjnego stacji paliw należy rozpatrywać wyłącznie w sferze teoretycznej, gdyż droga gminna jest nieutwardzona i nieprzejezdna, Sąd wyjaśnia, że z urzędu znany jest mu fakt (sprawa zawisła przed tut. Sądem sygn. VII SA/Wa 1232/21) wydania przez Starostę [...]. w dniu [...]. października 2020 r. decyzji zezwalającej Wójtowi Gminy [...]. na realizację inwestycji drogowej pn. budowa drogi gminnej na działce nr [...]. w miejscowości [...].. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...]. decyzją z dnia [...]. kwietnia 2021 r. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że projektowana inwestycja pozostaje w powyższym zakresie w niezgodności z planem miejscowym. Podobny wniosek należy wyprowadzić w odniesieniu do § 18 ust. 4 planu miejscowego, który przewiduje, że zasady usuwania odpadów i ścieków, przy zastosowaniu indywidualnych lub grupowych urządzeń oczyszczania inwestor musi określić na etapie lokalizacji inwestycji w porozumieniu ze służbami sanepidu i ochrony środowiska. Z kolei w ust. 5 ustalono konieczność uzyskania na etapie realizacji zabudowy, szczegółowego uzgodnienia z Rejonowym Inspektoratem Melioracji Wodnych. Z akt sprawy wynika, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył pozytywną opinię Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...]. w [...] dnia [...]. lutego 2020 r., dotyczącą realizacji projektowanej inwestycji. Przedłożył również zaświadczenie Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...].w [...]. z dnia [...]. stycznia 2020 r. w przedmiocie braku sprzeciwu Kierownika Nadzoru Wodnego do zgłoszenia wodnoprawnego dotyczącego wykonania urządzeń odwadniających obiekty budowlane, złożonego w trybie art. 423 ust. 9 ustawy Prawo wodne. Inwestor przedłożył także warunki techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej nr [...]z dnia [...] października 2018 r. Za niezasadny zdaniem Sądu należało uznać również zarzut dotyczący naruszenia praw rzeczowych osób trzecich. Skarżący wskazuje bowiem, że dla nieruchomości inwestycyjnej składającej się z działek [...].,[...].i[...].została ustanowiona służebność gruntowa. Służebność ta dotyczy prawa przejścia i przejazdu pasem szerokości 4 m przez działkę nr [...].od drogi publicznej do działki nr [...].. Właściciel tej ostatniej działki, zdaniem skarżącego nie będzie miał możliwości wyjazdu ze swojej nieruchomości, gdyż dojazd z drogi krajowej nr [...] przez działkę nr [...] będzie realizowany w ruchu jednokierunkowym. Jak wynika z akt sprawy właścicielem działki nr [...]. (po zmianach ewidencyjnych nr [...].) jest E. R., będąca inwestorką w innej sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę okręgowej stacji kontroli pojazdów na swojej działce. W aktach sprawy znajduje się pismo ww. z dnia [...].maja 2020 r. skierowane do Starosty [...]., w którym E. R. podniosła, że jest zainteresowana udzieleniem pozwolenia na budowę dla [...].sp. z o.o., gdyż jej działka nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Wskazała, że dzięki budowie stacji paliw i drogi gminnej uzyska możliwość dalszego rozwoju swojej firmy, natomiast opieszałość w wydaniu pozwolenia dla [...]sp. z o.o. wstrzymuje jej inwestycję. Zatem sama właścicielka działki nr [...] nie dostrzega w projektowanej inwestycji żadnych naruszeń ustanowionej służebności gruntowej, a co więcej upatruje w jej realizacji własnej korzyści w postaci skomunikowania jej działki z drogą publiczną. Jakkolwiek organ II instancji nie odniósł się do tej kwestii mimo wezwania inwestora do wykazania, że projektowana inwestycja nie narusza ustanowionej służebności gruntowej, to okoliczność ta pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. W projekcie zagospodarowania terenu (str. 12 – Projekt budowlany Architektura i Konstrukcja) oraz Projekcie budowlanym – projekty branżowe – część drogowa str. 135 wykazano spełnienie wymogu przejazdu i przechodu pasem o szerokości 4 m przez działki nr [...].,[...].,[...].od drogi publicznej do działki nr [...].. W konsekwencji, Sąd stwierdza, że rację ma Wojewoda, wskazując na spełnienie przedłożonej do zatwierdzenia dokumentacji projektowej wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zwrócenie szczególnej uwagi na ww. kwestie Sąd uznał za konieczne, wobec zarzutów i argumentów skargi. Z przyczyn powyżej przedstawionych Sąd uznał natomiast, że stanowisko skarżącego (kwestionującego ocenę projektu) nie jest zasadne. W ocenie Sądu, rację ma także ten organ stwierdzając, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Uwzględnił w tej ocenie przepisy znajdujące się w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, a także w rozporządzeniu Ministra Gospodarski z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. z 2014 r., poz. 1853 ze zm.). Sąd stwierdza również, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Nie można też zgodzić się ze skarżącym, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów procesowych poprzez brak pełnego postępowania wyjaśniającego. W ocenie Sądu, Wojewoda orzekając w sprawie dopełnił ciążących na nim obowiązków i dokonał sprawdzenia projektu budowlanego zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ ten nie mógł, orzekając w sprawie, kierować się zasadami współżycia społecznego, czy wyważać interes społeczny i słuszny interes strony. Podkreślić bowiem ponownie należy, że decyzja wydawana w przedmiocie pozwolenia na budowę nie jest oparta na uznaniu administracyjnym. Stosownie do art. 4 Prawa budowlanego – każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami; stosownie zaś do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego – w przypadku spełnienia wymogów wynikających z omawianej ustawy, organ nie ma możliwości, aby odmówić wnioskowanego pozwolenia. W ocenie Sądu, ustalenia i oceny organów w niniejszej sprawie wskazujące na kompletność i zgodność z przepisami wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, są prawidłowe i znalazły wyraz przede wszystkim w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, spełniającej wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Kończąc Sąd dostrzega, że wprawdzie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego stanowi o tym, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Niemniej jednak w ugruntowanym orzecznictwie sądów przyjmuje się, że o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich przy udzielaniu pozwolenia na budowę można mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie, w tym przepisy techniczno-budowlane. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". A contrario, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1489/06, 24 września 2015 r. sygn. akt II OSK 182/14), nie mogą stanowić podstawy do negatywnego załatwienia żądania inwestora/inwestorów. Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego zgłoszonego przy piśmie z dnia[...]. lipca 2021 r. uznając, że nie zachodzą okoliczności o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Wniosek ten mógł być zgłaszany w trakcie postępowania przed organem administracji. Postępowanie dowodowe przed Sądem jest ograniczone do dowodów z dokumentów, ma charakter uzupełniający i wyjątkowy. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie ma istotnych wątpliwości, które przy pomocy dowodów z inwentaryzacji przyrodniczej dla działek nr [...].,[...].i [...].należałoby wyjaśnić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) Sąd orzekł, jak w sentencji. Sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) - Dz. U. Z 2020 r., poz. 374 ze zm.