VII SA/Wa 465/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r.pr. S. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2016 r. przyznano K. K. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie pełnomocnikiem skarżącej wyznaczyła r.pr. S. W.. Jak wynika z akt sprawy, r.pr. S. W. zapoznał się z aktami sprawy, sporządził pismo z dnia 26 lipca 2016 r. stanowiące uzupełnienie skargi wniesionej przez K. K. oraz stawił się na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016 r. W piśmie z dnia 26 lipca 2016 r. pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości określonej w § 8 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. K. na decyzję Ministra Finansów z [...] grudnia 2015 r. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W odniesieniu do złożonego przez r.pr. S. W. wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805). Zgodnie bowiem z § 22 obowiązującego od 2 listopada 2016 r. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie (...). W niniejszej sprawie dla wyliczenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyjąć należało stawkę maksymalną określoną w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, nie zaś obliczoną na podstawie § 8 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a, o co wnosił r.pr. S. W.. Przepis § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a ma zastosowanie w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a więc, gdy zaskarżone są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną albo stwierdzające jej istnienie. Istota sporu w przypadku decyzji wydanej w przedmiocie odmowy umorzenia należności pieniężnej (w niniejszej sprawie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej) nie dotyczy kwestionowania samego ustalenia należności pieniężnej czy też jej wysokości, a sprowadza się jedynie do kwestii istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek do uzyskania ulgi w postaci umorzenia należności (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. II FPS 2/09 ONSAiWSA 2010/1/3; postanowienia NSA: z dnia 22 kwietnia 2008 r. sygn. II GZ 89/08 LEX nr 478978, z dnia 30 marca 2006 r. sygn. II GZ 33/06 ONSAiWSA 2007/1/10). Nie sposób zatem przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia w takich sprawach jest należność pieniężna. Wynagrodzenie radcy prawnego w niniejszej sprawie winno być zatem obliczone z zastosowaniem § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, zgodnie z którym opłaty maksymalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie wynoszą 480 zł. W ocenie referendarza sądowego, mając na uwadze § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, uwzględniając charakter przedmiotowej sprawy, należało uznać, że opłata w wysokości 240 zł (1/2 opłaty maksymalnej) jest adekwatna do nakładu pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie. Opłatę tę zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.