VII SA/Wa 465/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędziowie asesor WSA Elżbieta Granatowska, sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom oddala skargę 1. Wójt Gminy [...] (dalej: "organ I instancji") decyzją z [...] września 2020 r. znak: [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310 z zm.; dalej: "p.w."), po rozpatrzeniu wniosku M. K. w sprawie wydania decyzji nakazującej [...]., właścicielowi gruntu o nr ew. [...] (poprzedni nr [...]), przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom na nieruchomości o nr ew. [...], stanowiącej własność M. K., spowodowanym przez zmianę stanu wody na gruncie - odmówił nakazania [...]. przywrócenia stanu poprzedniego na działce o nr ew. [...] (poprzedni nr [...]) lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na nieruchomości o nr ew. [...], stanowiącej własność M. K., spowodowanym przez zmianę stanu wody na gruncie. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu [...] października 2018 r. do Wójta Gminy R[...] wpłynął wniosek M. K. o wydanie decyzji nakazującej firmie [...] wykonanie rowu odwadniającego działkę [...] wzdłuż granicy z jego działką. Wójt Gminy [...] po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w dniu [...] maja 2019 r. wydał decyzję odmawiającą nakazania [...]. przywrócenia stanu poprzedniego na działce o nr ew. [...] lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na nieruchomości o nr ew. [...], spowodowanym przez zmianę stanu wody na gruncie. M. K. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO") od decyzji Wójta Gminy [...] z [...] maja 2019 r. SKO decyzją z [...] listopada 2019 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. SKO uznało, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne rozstrzygnięcie postępowania. W ocenie SKO, organ I instancji powinien zwrócić się do biegłego o wydanie opinii. Wójt Gminy [...] zlecił wykonanie opinii firmie [...]. Z dokumentacji przekazanej Wójtowi jednoznacznie wynika, że wody opadowe na dz. nr [...] obr. [...] odprowadzane są z powierzchni szczelnych (dachów, placów i parkingów) w sposób prawidłowy. Sposób odprowadzania wód opadowych na dz. nr [...], stanowiącej własność M. K., powoduje, że na dz. nr [...] w części gospodarczej powstają zastoiska wody. Z jedynego budynku, którego dach posiada rynny, woda odprowadzana jest na środek placu. Wykonany drenaż wokół budynków gospodarczych nie spełnia i nie spełni funkcji uregulowania stosunków wodnych poprzez likwidację zabłocenia, likwidację kałuż i obszarów podmokłych. Organ wskazał, że warunkiem zmiany stosunków wodnych jest spełnienie dwóch warunków jednocześnie tzn. zmiana kierunku i natężenia odpływu wód opadowych oraz powstanie szkody (realnej, prawdopodobnej w przyszłości). W tym przypadku nie stwierdzono ani zmiany kierunku natężenia i kierunku odpływu wód opadowych z dz. nr [...] szkodliwie działających na dz. nr [...], ani szkód wywołanych na dz. nr [...]. Dodatkowo organ I instancji stwierdził, że za gromadzenie się wód na placu na dz. nr [...] oraz drodze, odpowiedzialny jest właściciel dz. nr [...]. Większość zabudowań gospodarczych posiada duże powierzchnie dachów z których woda odprowadzona jest wprost na grunt. Prowadzone przez Wójta Gminy [...] postępowanie wyjaśniające nie wykazało, że wody opadowe na dz. nr [...] odprowadzane z powierzchni szczelnych (dachów, placów i parkingów) poprzez system rynien i rur odprowadzających wody do zbiornika ppoż. ma negatywny wpływ na grunty sąsiednie. Nie doszło do zaistnienia szkody, której wystąpienie jest jedną z przesłanek wymienionych w art. 234 ust. 3 p.w. w związku, z czym, w sprawie nie doszło do spełnienia dyspozycji ww. przepisu, tj. do szkodliwego naruszenia stosunków wodnych. 2. Odwołanie od ww. decyzji Wójta Gminy [...] Nr [...] z [...] września 2020 r. złożył M. K. 3. SKO decyzją z [...] grudnia 2020 r. znak [...] orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że materialnoprawną podstawę sprawy stanowi art. 234 ust. 3 p.w., w zw. z art. 234 ust. 1 p.w. Nałożenie obowiązków o jakich mowa w art. 234 ust. 3 p.w. wymaga zaistnienia szkodliwego wpływu zmiany stanu wody na gruncie na grunty sąsiednie oraz istnienia związku przyczynowo-skutkowego, między dokonanymi zmianami, a szkodą wynikłą z tego tytułu na gruncie sąsiednim, które to okoliczności organ musi ustalić i wykazać. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie na zlecenie organu I instancji sporządzona została w czerwcu 2020 r. ekspertyza "Opinia dotycząca ustalenia czy właściciel gruntu o nr ewidencyjnym [...] położnego w miejscowości [...], dokonał zmiany stanu wody na gruncie poprzez zmianę zagospodarowania terenu oraz czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie". Z jej treści bezspornie wynika, że biegły przeanalizował całość materiału zgromadzonego podczas przeprowadzonego postępowania administracyjnego, dokonał oględzin terenu (wizji lokalnej) w dniu [...] czerwca 2020 r., oraz wykonał pomiary niwelacyjne terenu (używając taśmy mierniczej, dalmierza laserowego [...] oraz geodezyjnego niwelatora optycznego [...] firmy [...] wraz z lata mierniczą) oraz zbadał profile używając sondy glebowej. W omawianym przypadku biegły nie stwierdził jednak ani zmiany kierunku natężenia i kierunku odpływu wód opadowych z dz. nr [...] szkodliwie działających na dz. nr [...]ani szkód wywołanych na dz. nr [...]. Do ekspertyzy załączono dokumentację fotograficzną oraz mapę topograficzną. W ocenie SKO ww. ekspertyza została wykonana prawidłowo i nie budziła żadnych zastrzeżeń merytorycznych. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, iż w sprawie brak jest podstaw do nakazania właścicielowi gruntu o nr ew. [...], przywrócenia stanu poprzedniego na działce o nr ew. [...] lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na nieruchomości o nr ew. [...]. 4. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. K. Zaskarżono decyzję organu odwoławczego w całości, podnosząc naruszenie przepisów: a) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. - przez błędną, bowiem sprzeczną z zasadami doświadczenia i wskazaniami doświadczenia życiowego ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co prowadziło do sporządzenia uzasadnienia nieodpowiadającego wymogom ustawowym; b) art. 67 § 2 k.p.a. - przez zaaprobowanie wykonania przez biegłego oględzin bez sporządzenia protokołu z tej czynności; c) art. 84 k.p.a. w zw. z art. 127 k.p.a. i art. 138 k.p.a. - przez zastąpienie własnej oceny dokonywanej przez SKO opinią biegłego; d) art. 234 p.w. przez jego niezastosowanie. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych. 5. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny czy w przedmiotowej sprawie powinien zostać zastosowany art. 234 p.w. Materialnoprawną podstawę sprawy stanowi art. 234 ust. 3 p.w., zgodnie z którym jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności. Zastosowanie art. 234 ust. 3 p.w. uzależnione jest od wystąpienia skutku w postaci szkody, zatem pomiędzy zmianą stanu wody na gruncie, a szkodliwym oddziaływaniem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Ustalenie związku przyczynowo-skutkowego wymaga odpowiedniej wiedzy z zakresu gospodarki wodnej, hydrologii, postępowań wodnoprawnych i melioracji wodnych, tj. wiedzy specjalistycznej, wykraczającej poza wiedzę pracowników organu (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2983/20). Powołany przepis należy odczytywać łącznie z art. 234 ust. 1 p.w. stanowiącym, iż właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdującej się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie. W ocenie Sądu, zgodzić się można z organem odwoławczym, że ustawa p.w. nie zawiera definicji "zmiany stanu wody na gruncie". Tylko wówczas, gdy spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają za grunty sąsiednie organ może wydać stosowne nakazy. Analiza art. 234 p.w. prowadzi do wniosku, że spowodowanie przez właściciela zmiany stanu wody na gruncie, dające właściwemu organowi podstawę do zastosowania sankcji, o jakiej mowa w art. 234 ust. 3 p.w., to takie działania, które ingerują w naturalny stan wody na danym terenie związany z jego ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi czy też hydrologicznymi. Przez pojęcie "stanu wody na gruncie" (o jakim mowa w art. 234 p.w.) i jaki podlega ochronie, rozumieć zatem należy zarówno stan naturalny, jak i ustabilizowany, istniejący na gruncie stan wywołany określonym zagospodarowaniem terenu. Celem art. 234 p.w. jest zapewnienie niepogorszonego stanu stosunków wodnych na gruntach, poprzez zakaz ingerencji w faktyczny stan wód na gruntach, jeśli może to szkodliwie oddziaływać na grunty sąsiednie. Co za tym idzie przepis ten niewątpliwie ogranicza właściciela w dowolnym dysponowaniu swoim gruntem, albowiem zakazuje mu podejmowania na tymże gruncie działań ingerujących w dotychczasowy stan wód na gruntach o ile miałaby to szkodliwie oddziaływać na grunty sąsiednie. Ustanawia on zatem przewidziane w art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenie w zakresie konstytucyjnie chronionego prawa własności. Poszczególne etapy legalnego zagospodarowywania terenu prowadzą do określonych układów stosunków wodnych i stan ten podlega ochronie przewidzianej w art. 234 p.w. Każda kolejna zmiana w zagospodarowaniu terenu, która modyfikuje stan istniejący, na przykład poprzez takie ukształtowanie terenu by uniemożliwić dotychczasowy sposób spływu wody z danego obszaru, może być zatem rozważana z punktu widzenia kryteriów art. 234 ust. 3 p.w. Zatem nałożenie obowiązków (o jakich mowa w art. 234 ust. 3 p.w.) wymaga zaistnienia szkodliwego wpływu zmiany stanu wody na gruncie na grunty sąsiednie oraz istnienia związku przyczynowo-skutkowego, między dokonanymi zmianami, a szkodą wynikłą z tego tytułu na gruncie sąsiednim, które to okoliczności organ musi ustalić i wykazać. Dla zastosowania art. 234 ust. 3 p.w. konieczne jest ustalenie, czy zmiana stanu wody na gruncie szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie i nie chodzi przy tym wyłącznie o oddziaływanie hipotetyczne ale o rzeczywiste (por. wyrok NSA z 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1002/20). W postępowaniu dotyczącym naruszenia stosunków wodnych, organ musi ustalić oraz wykazać istnienie związku przyczynowo-skutkowego między zmianą dokonaną na gruncie, a wynikłym z tego szkodliwym wpływem na grunt sąsiedni. Sam fakt dokonania określonej zmiany nie jest wystarczający do zastosowania art. 234 ust. 3 p.w. Konieczne jest ustalenie, że dokonana przez właściciela nieruchomości zmiana spowodowała zmianę stanu wody na gruncie (por. wyrok WSA w Łodzi z 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 927/19). Zasadnie SKO przyjęło, że pojęcie "szkodliwego oddziaływania na grunty sąsiednie" nie może być ujmowane wyłącznie w oparciu o cywilnoprawne pojęcie "szkody", rozumianej głównie jako uszczerbek majątkowy lub utrata realnie spodziewanych korzyści. Może to być także szkoda, która może ewentualnie powstać w wyniku katastrofalnego zdarzenia atmosferycznego. Nie oznacza to rozerwania związku przyczynowego, który musi istnieć między dokonaną zmianą stosunków wodnych na gruncie a zaistniałą szkodą. Chodzi tu o sytuacje gdy szkoda na gruncie nie będzie wyłącznie wynikiem katastrofalnego zdarzenia atmosferycznego, lecz gdy szkodliwe następstwa dla gruntów sąsiednich wynikłe z katastrofalnych zdarzeń losowych będą zarazem wynikiem zmian dokonanych na gruncie sąsiada. Co za tym idzie dla zastosowania art. 234 ust. 3 p.w. nie jest konieczne wykazanie, że szkoda już faktycznie wystąpiła. Wystarczy, że na podstawie logicznego wnioskowania opartego o zwykłe doświadczenie życiowe można przyjąć, iż skutkiem zmiany sposobu zagospodarowana nieruchomości będzie zmiana kierunku spływu wody z tej i innych nieruchomości powodująca powstawanie szkód. 2. Postępowanie z zakresu naruszenia stosunków wodnych ma skomplikowany charakter i z zasady wymaga opinii biegłego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że na zlecenie organu I instancji sporządzona została w czerwcu 2020 r. ekspertyza: "Opinia dotycząca ustalenia czy właściciel gruntu o nr ewidencyjnym [...] położnego w miejscowości [...], dokonał zmiany stanu wody na gruncie poprzez zmianę zagospodarowania terenu oraz czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie". Opinia biegłego jest szczególnie istotna w sytuacji, gdy istnieje różnica stanowisk pomiędzy właścicielami gruntów sąsiednich, a także w sytuacji istniejących wątpliwości co do istotnych w sprawie okoliczności faktycznych lub ich ocen merytorycznych (por. wyrok WSA z 26 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 990/20). Z treści ekspertyzy wynikają następujące okoliczności mające zasadnicze znaczenia dla niniejszej sprawy: - biegły przeanalizował całość materiału zgromadzonego podczas przeprowadzonego postępowania administracyjnego, dokonał oględzin terenu (wizji lokalnej) w dniu [...] czerwca 2020 r., oraz wykonał pomiary niwelacyjne terenu (używając taśmy mierniczej, dalmierza laserowego [...] oraz geodezyjnego niwelatora optycznego [...] firmy [...] wraz z łatą mierniczą) oraz zbadał profile używając sondy glebowej; - podczas oględzin zweryfikowano układ topograficzny terenu, aktualny stan urządzeń wodnych i melioracyjnych; biegły stwierdził, że nie nastąpiła zmiana stosunków wodnych oraz nie można mówić o wywołanych szkodach, w tym o szkodach hipotetycznych lub przyszłych; - biegły stwierdził, że wody opadowe na dz. ew. nr [...] odprowadzane są z powierzchni szczelnych (dachów, placów i parkingów) w sposób prawidłowy; - wszystkie dachy i wiaty posiadają system rynien i rur odprowadzających wody do zbiornika ppoż; - wszystkie powierzchnie szczelne placów i parkingów wyłożone są kostką brukową w ten sposób, że wody opadowe i roztopowe zbierane są w trzech najniższych punktach terenu i dalej są odprowadzane do zbiornika ppoż zlokalizowanego w północnej części dz. nr [...]; - zbiornik ppoż spełnia funkcje retencyjne, a w przypadku znacznych przyborów wody posiada przelew przekierowujący nadmiar wody do rowu melioracyjnego. W odniesieniu zaś do sposobu odprowadzania wód opadowych na dz. nr [...]stwierdzono, że: - na działce tej w części gospodarczej powstają zastoiska wody; - większość zabudowań gospodarczych posiada duże powierzchnie dachów, z których woda odprowadzana jest wprost na grunt, a jak już budynek posiada rynny to jego wody opadowe są kierowane na place i drogi tworząc zabagnienie i błoto; - wykonany drenaż wokół budynków gospodarczych nie spełnia i nie spełni funkcji uregulowania stosunków wodnych poprzez likwidację zabłocenia, likwidację kałuż i obszarów podmokłych. Biegły wskazał, iż warunkiem zmiany stosunków wodnych jest spełnienie dwóch warunków jednocześnie, tzn. zmiana kierunku i natężenia odpływu wód opadowych oraz powstanie szkody (rozumianej jako realna, czy prawdopodobna w przyszłości). W omawianym przypadku biegły nie stwierdził jednak ani zmiany kierunku natężenia i kierunku odpływu wód opadowych z dz. nr [...] szkodliwie działających na dz. nr [...] ani szkód wywołanych na dz. nr [...]. Do ekspertyzy załączono dokumentację fotograficzną oraz mapę topograficzną. SKO, wbrew zarzutom skargi nie zastąpiło własnej oceny opinią biegłego ale w całości podzieliło tą opinię. W związku z tym zarzut naruszenia art. 84 k.p.a. w zw. z art. 127 k.p.a. i art. 138 k.p.a. należało uznać za bezzasadny. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało bowiem, że "w ocenie Kolegium ww. ekspertyza została wykonana prawidłowo i nie budzi zastrzeżeń merytorycznych". Tym samym SKO dokonało własnej oceny ww. ekspertyzy, podzielając ją w całości. Zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. dowód z opinii biegłego może być przeprowadzony, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Chodzi zatem o przypadki, gdy do rozstrzygnięcia sprawy potrzebna jest szczególna wiedza z jakiejś dziedziny, przedmiotem opinii są okoliczności dotyczące stanu faktycznego sprawy. Biegły nie ustala faktów mających znaczenie dla sprawy, ale udziela organowi informacji specjalnych (opartych o posiadaną specjalistyczną wiedzę) dotyczących tych okoliczności faktycznych, udziela wyjaśnień koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy. Opinia biegłego ułatwia zatem ocenę zebranego materiału dowodowego, gdy są do tego potrzebne wiadomości specjalne (por. wyrok NSA z 13 października 2020 r., sygn. akt I OSK 2858/18). Zatem to organ a nie biegły wydaje w sprawie decyzję administracyjną. Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Podzielenie w całości poglądów wynikających z opinii biegłego nie oznacza braku rozpatrzenia sprawy administracyjnej przez organ. 3. W ocenie Sądu, zasadnie zatem uznano w zaskarżonej decyzji, że w sprawie brak jest podstaw do nakazania właścicielowi gruntu o nr ew. [...], przywrócenia stanu poprzedniego na działce o nr ew. [...] lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na nieruchomości o nr ew. [...]. Działaniami właściciela gruntu, powodującymi "zmiany stanu wody na gruncie", są tylko takie działania, które ingerują w naturalny stan wody na danym terenie związany z jego ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi czy też hydrologicznymi (por. wyrok WSA w Krakowie z 16 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1359/20). Przesłanką zastosowania art. 234 ust. 3 p.w. jest ustalenie przez organy w sposób niebudzący wątpliwości, że właściciel gruntu spowodował zmiany stanu wody na swoim gruncie i zmiany te wywierają szkodliwy wpływ na grunty sąsiednie. Wydanie takiej decyzji wymaga zatem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego celem ustalenia, czy i jakich zmian dokonał na swoim gruncie właściciel, czy spowodowały one zmiany stosunków wodnych i czy wywierają one niekorzystny wpływ na grunty sąsiednie. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości Sądu, że takie postępowanie zostało przeprowadzone. SKO uznało opinię biegłego sporządzoną w niniejszej sprawie za wiarygodną i zasadnie podzieliło jej ustalenia. Podkreślić bowiem należy, że ocena tego, czy określone, zaistniałe w danej sprawie okoliczności wypełniają przesłanki z art. 234 ust. 3 p.w., nie należy do biegłego hydrologa, lecz do organu rozpatrującego sprawę. Tym samym to nie biegły dokonuje oceny charakteru ewentualnej szkody oraz ustalenia, czy stwierdzona zmiana stanu wody na gruncie odpowiada takiej zmianie, z którą należy wiązać odpowiedzialność właściciela gruntu, lecz orzekające w sprawie organy, które swoje stanowisko opierają na zgromadzonym materiale dowodowym. Ocena prawna ustaleń stanu faktycznego, również leży w kompetencji organów, a nie biegłego (por. wyrok WSA w Białymstoku z 28 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 797/18). W ocenie Sądu, niezasadne są zarzuty skargi związane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej w toku postępowania podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego obowiązkiem organu administracji publicznej jest zaś jego wszechstronne rozpatrzenie. Zadaniem sądu administracyjnego jest natomiast między innymi ustalenie, czy prawidłowo został zebrany materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym, a następnie czy został oceniony przez organy administracyjne zgodnie z przepisami tego postępowania. W związku z tym sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracyjne wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 1099/18). W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest prawidłowa a organy (korzystając z opinii biegłego) w sposób prawidłowy zastosowały również przepisy prawa materialnego i uznały, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do nakazania właścicielowi gruntu o nr ew. [...], przywrócenia stanu poprzedniego na działce o nr ew. [...] lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na nieruchomości o nr ew. [...]. 4. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadna.