VII SA/Wa 470/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Artur Kuś asesor WSA Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2021 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") decyzją z [...] grudnia 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania P. K. (dalej: "inwestor" lub "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2020 r., znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") nr [...] r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja GINB zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Starosta [...] decyzją nr [...] z [...]czerwca 2015 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił skarżącemu pozwolenia na budowę budynku magazynowego, zbiornika bezodpływowego na gnojowicę oraz wiaty na działkach nr ewid. [...] i [...], obręb [...]. Realizacja inwestycji przebiegała niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę, co zostało stwierdzone w trakcie oględzin PINB w dniu [...] października 2016 r. Inwestor w sposób istotny odstąpił od pozwolenia na budowę w zakresie parametrów wiaty, zwiększając jej długość w stosunku do projektowanej (11,36 m w projekcie, faktycznie 18,4 m), szerokość (zamiast 7,43 m jest ok. 9,5 m) i wysokość (zamiast 2,68 jest 4,0 m). Inwestor zmienił także sposób odprowadzania wody z wiaty: zamiast dwóch rur spustowych zamontowano tylko jedną. Po wschodniej stronie wiaty dobudowano rampę (podwyższenie poziomu gruntu dla celów łatwiejszego rozładunku) o szerokości 3,6 m i wysokości 0,65 m oraz długości większej o 4,4 m od wiaty. W konsekwencji PINB decyzją nr [...] z [...] września 2017 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.) nakazał skarżącemu: sporządzić i przedstawić w terminie do 31 grudnia 2017 r. projekt budowlany zamienny przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, uwzględniający zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych. Projekt powinien być sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, zawierać opinie i uzgodnienia, pozwolenia oraz inne dokumenty wymagane przepisami szczególnymi; doprowadzić w terminie do 31 grudnia 2017 r. wykonane roboty do stanu zgodnego z prawem poprzez: wykonanie rozbiórki ww. rampy, wykonanie odprowadzenia wody z dachu wiaty na grunt po rozebranej rampie zamiast do rowu przy drodze, wykonanie odprowadzenia wody opadowej spływającej z zachodniej połaci budynku obory do zbiornika na wodę, usytuowanego po zachodniej stronie budynku obory zamiast do rowu, wykonanie murka z krawężnika drogowego na sztorc lub dwóch warstw bloczków betonowych uniemożliwiającego spływ ścieków z utwardzonego terenu po południowej stronie budynku obory (nad zbiornikiem o pojemności 58,8 m3) w kierunku wschodnim, tj. w kierunku sąsiedniej działki (patrz k. 44 akt adm. I instancji). W dniu [...]grudnia 2017 r. inwestor złożył wniosek o zatwierdzenie przedstawionego projektu budowlanego zamiennego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych "Budowy zadaszenia paśnika i bezodpływowego zbiornika na gnojówkę". Z uwagi na braki i nieprawidłowości w przedstawionym projekcie budowlanym zamiennym budowy wiaty, PINB postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2018 r. nakazał skarżącemu ich usunięcie w terminie do [...] marca 2018 r. W kolejnych miesiącach podejmowano też próby uzgodnienia stanowisk inwestora oraz jego sąsiadów, bowiem inwestor wnosił o zmianę decyzji nr [...] poprzez uchylenie nakazu rozbiórki rampy. 3. Po otrzymaniu wyjaśnień i zapewnienia inwestora o uzupełnieniu ww. braków i nieprawidłowości, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z [...] grudnia 2019 r., znak: [...] na podstawie art. 51 ust. 4 i ust. 5 pr.bud. (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., dalej: "pr.bud.") dokonał następujących czynności: zatwierdził projekt budowlany zamienny budowy budynku magazynowego, zbiornika bezodpływowego na gnojowicę oraz wiaty w miejscowości [...] , gmina [...] , z realizacją na działce nr ewid. [...], uwzględniający zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych; nałożył na skarżącego obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowego, zbiornika bezodpływowego na gnojowicę oraz wiaty na ww. działce oraz nakazał wykonanie rozbiórki rampy o długości około 22,8 m, szerokości około 3,6 m i wysokości około 0,65 m, usytuowanej po wschodniej stronie wiaty, której wymiary wynoszą około 18,4 x 9,5 m. 4. Skarżący wniósł odwołanie w zakresie części wymienionej decyzji PINB, a mianowicie punktu nr 3. Po rozpatrzeniu odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") decyzją z [...] lutego 2020 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną część decyzji i umorzył w tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji. Wskazana wyżej decyzja [...] WINB z [...] lutego 2020 r., w wyniku jej zaskarżenia przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W., została uchylona prawomocnym wyrokiem z [...] lipca 2020 r., wydanym w sprawie o sygn. akt [...] W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że "zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego i prawa procesowego, tj. art. 51 ust. 5 pr.bud. oraz art. 105 k.p.a., poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie. Wbrew stanowisku [...] WINB postępowanie w sprawie rozbiórki rampy nie stało się bezprzedmiotowe, postępowanie legalizacyjne w tym zakresie nie zostało jeszcze zakończone". 5. W stosunku do tej części decyzji organu powiatowego nr [...] z [...] grudnia 2019 r., która nie została ostatecznie rozstrzygnięta przez zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, [...] WINB (pismem z [...] lutego 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie punktu pierwszego i drugiego. Po przeprowadzeniu wszczętego postępowania administracyjnego [...]WINB decyzją z [...] marca 2020 r. stwierdził nieważność decyzji PINB nr [...] z [...] grudnia 2019 r., w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. [...] WINB jako organ pierwszej instancji w postępowaniu nadzwyczajnym wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: "k.p.a."). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzja o zatwierdzeniu projektu zamiennego została wydana przez PINB, mimo że nie został wykonany przez inwestora obowiązek dotyczący wszystkich robót budowlanych orzeczony w innym rozstrzygnięciu PINB, a mianowicie decyzji nr [...] z [...] września 2017 r. W ocenie organu wojewódzkiego stanowiło to rażące naruszenie prawa. 6. Pismem z [...] marca 2020 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji [...][...] WINB z [...] marca 2020 r. wnosząc o uchylenie decyzji organu wojewódzkiego oraz umorzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Skarżący stwierdził, że organ naruszył przepisy postępowania polegające na: (a) niewyczerpującym zgromadzeniu materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy (art 7-9, 77 § 1, 80 i 81 k.p.a.), a także (b) nieprawidłowym uzasadnieniu rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.). Ponadto w ocenie skarżącego nie wystąpiła przesłanka rażącego naruszenia prawa, czyli naruszono art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie. 7. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję [...] WINB z [...] marca 2020 r. Organ drugiej instancji w postępowaniu nadzwyczajnym wydał swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. GINB stwierdził, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja PINB nr [...] z [...] grudnia 2019 r. w części orzekającej o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego budynku magazynowego, zbiornika bezodpływowego na gnojowicę oraz wiaty na ww. działce nr ewid. [...] w [...] i nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W związku z tym organ wojewódzki prawidłowo stwierdził jej nieważność. Decyzja PINB narusza w sposób rażący art. 51 ust. 4 pr.bud. Z protokołu z oględzin z 1 października 2019 r. wynika, że obowiązki nałożone decyzją z dnia [...] września 2017 r. nie zostały w całości wykonane, w szczególności nie dokonano rozbiórki rampy o długości 22,84 m, nie wykonano odprowadzenia wody z dachu wiaty na grunt po rozebranej rampie zamiast do rowu przy drodze, nie wykonano odprowadzenia wody opadowej spływającej z zachodniej połaci budynku obory do zbiornika na wodę i nie wykonano murka z krawężnika drogowego. Okoliczności podniesione przez skarżącego w odwołaniu dotyczące naruszenia przepisów postępowania, m.in. art. 10 k.p.a. oraz naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, są nieuzasadnione. W związku z powyższym, GINB utrzymał w mocy decyzję [...] WINB z [...] marca 2020 r. 8. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z [...] lutego 2021 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji GINB oraz umorzenie wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzenia nieważności części decyzji PINB nr [...] Dodatkowo, skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił, podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, naruszenie: art. 7a § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej zawartej w przepisie art. 51 ust. 4 pr.bud. na niekorzyść strony skarżącej; art 7-9, 77 § 1, 80 i 81 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu oraz rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło organ do błędnego przyjęcia, że w sprawie doszło do naruszenia art. 51 ust. 4 pr.bud.; art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie obowiązku prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia utrzymującego w mocy zaskarżoną decyzję w sytuacji braku podstaw do zastosowania tego przepisu; art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie będące skutkiem błędnego przyjęcia, że w niniejszej sprawie miało miejsce rażące naruszenie art. 51 ust. 4 pr.bud.; art 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie będące rezultatem pominięcia skutków społeczno-ekonomicznych oraz gospodarczych, jakie wywołuje decyzja (część tej decyzji) PINB nr [...] a także skutków jej wyeliminowania z obrotu prawnego. 9. Odpowiadając w dniu [...] marca 2021 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 10. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. 11. Ponadto, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842; dalej: "ustawa covidowa"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Takie rozwiązanie zostało też przyjęte w niniejszej sprawie. 12. Sąd oddalił skargę inwestora uznając, że przedstawione zarzuty są całkowicie nieuzasadnione. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że okolicznością faktyczną, która uzasadniała stwierdzenie przez organ pierwszej instancji, czyli [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieważności decyzji organu powiatowego nr [...] z [...] grudnia 2019 r. było niewykonanie nałożonych wcześniej na inwestora obowiązków. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w tym z protokołu oględzin z 1 października 2019 r. oraz dokumentacji fotograficznej, wynika, że nie została między innymi rozebrana rampa o długości ponad 22 m, szerokości ok. 3,6 m i wysokości około 0,65 m, zlokalizowana wzdłuż wiaty przeznaczonej na odbiór paszy dla zwierząt, ale również wzdłuż granicy działki sąsiedniej (patrz: k. 4 akt admin.- zdjęcie nr i 1 i rysunek planu). Jednocześnie aż do dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji w postępowaniu mającym za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji nr [...], skarżący nie wykazał, że nałożone na niego obowiązki budowlane, w tym obowiązek rozbiórki rampy zostały wykonane. Nie może zatem skarżący twierdzić, że organy administracji nie przeprowadziły postępowania dowodowego w całości, gdyż decyzja [...] WINB stwierdzająca nieważność została wydana po zbadaniu istotnych okoliczności. Dodatkowo, należy wziąć pod uwagę, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ma charakter nadzwyczajny, tzn. wyjątkowy, gdyż reguły jego prowadzenia różnią się od reguł prowadzenia postępowania, zwłaszcza postępowania dowodowego, od postępowania zwykłego, np. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. O stwierdzeniu nieważności decyzji rozstrzyga się bowiem według stanu prawnego oraz stanu faktycznego, który miał miejsce w dniu wydania kwestionowanej decyzji (patrz np.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2019 r., sygn. akt I OSK 336/18 oraz z 17 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 153/12, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 czerwca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 25/11). W związku z tą zasadą nawet gdyby po dniu 20 grudnia 2019 r. skarżący wykonał wszystkie nałożone na niego obowiązki w zakresie wykonania robót budowlanych mających doprowadzić całą inwestycję do stanu zgodnego z prawem, to i tak [...] WINB nie mógłby wydać innej decyzji niż stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Odnosząc się z kolei do zarzutu, według którego organ wojewódzki błędnie zakwalifikował naruszenie art. 51 ust. 4 i 5 pr.bud. przez PINB jako rażące, należało podkreślić, że zarzut ten jest całkowicie nietrafny. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie prawa wskazuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić tylko wówczas, gdy spełnione są łącznie trzy istotne przesłanki: (1) naruszenie prawa jest oczywiste, to znaczy, że przepis stanowiący normatywną podstawę rozstrzygnięcia nie wymaga wyszukanej wykładni prawa, a jego sens nie budzi wątpliwości w tzw. bezpośrednim rozumieniu tekstu aktu normatywnego; (2) przepis, który miał zostać naruszony ma jednoznacznie imperatywny charakter, tj. wynika z niego obowiązek działania w ściśle określony sposób, a nie np. uprawnienie, upoważnienie, bądź fakultatywna kompetencja; i wreszcie: (3) racje ekonomiczne lub społeczne, które uniemożliwiają zaakceptowanie w praworządnym państwie skutków społecznych lub ekonomicznych powodowanych przez kwestionowaną decyzję. Wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale muszą być jasno wskazane (patrz np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 748/18 oraz z 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1439/16). W światle wskazanej zasady należało uznać, że naruszenie przez PINB art. 51 ust. 4 i 5 pr.bud. miało charakter rażący. Pierwszy z powołanych przepisów, tj. art. 51 ust. 4 pr.bud. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez [...] WINB) ustanawiał wyraźny obowiązek skierowany do organu nadzoru budowlanego oraz jasny i konieczny warunek określonego rozstrzygnięcia. Przepis ten stanowił, że po upływie terminu ustalonego przez organ nadzoru budowlanego nakładający obowiązki przewidziane w art. 51 ust. 1 pkt 3 pr.bud. lub na wniosek inwestora właściwy organ sprawdza wykonanie nałożonego obowiązku i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, albo – jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. Nie może być jednak wątpliwości, że norma prawna wynikająca z art. 51 ust. 4 pr.bud. może być zastosowana tylko wtedy, jeśli inwestor prawidłowo i w pełni wykona nałożone na niego obowiązki. Jeśli wszakże takie obowiązki nałożone na inwestora nie zostały prawidłowo wykonane, wówczas zgodnie z art. 51 ust. 5 pr.bud. właściwy organ powinien wydać decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Oczywista wykładnia systemowa obu omawianych przepisów prawa budowlanego wskazuje, że mamy do czynienia z alternatywą rozłączną: albo obowiązki inwestora zostały wykonane, albo nie. W takim kontekście normatywnym naruszenie prawa przez PINB przy wydaniu decyzji nr [...] było zarówno oczywiste, jak i rażące. Organ powiatowy wiedział, że obowiązki nałożone na inwestora decyzją nr [...] z [...] września 2017 r. nie zostały wykonane, ale wiązał tę okoliczność jedynie z obowiązkiem rozbiórki rampy, choć sąsiedzi inwestora uczestniczący w postępowaniu kwestionowali również zgodę organu na budowę wiaty dla krów. Mimo takich okoliczności organ powiatowy na podstawie art. 51 ust. 4 i 5 pr.bud. zatwierdził projekt budowlany zamienny, co miało skutek taki, jak wydanie pozwolenia na budowę. Organ powiatowy wskazał w uzasadnieniu decyzji przeciwieństwo warunków zastosowania obu wymienionych przepisów (ust. 4 i ust. 5), ale nie zastosował tych przepisów konsekwentnie. Organ nie wziął bowiem pod uwagę faktu, że inwestor nakazanych robót budowlanych nie wykonał. Zatwierdzenie projektu budowlanego w całości zostało tylko uzupełnione ponowieniem obowiązku rozbiórki rampy, chociaż w ustalonym stanie faktycznym PINB miał obowiązek zastosowania art. 51 ust. 5 pr.bud. Przedmiotem pozwolenia na budowę z 30 czerwca 2015 r. było przecież całe przedsięwzięcia budowlane obejmujące kilka obiektów, a jednocześnie odstąpienia od projektu budowlanego również obejmowały kilka rozwiązań technicznych przewidzianych w projekcie i wskazanych wprost w decyzji nr [...] W świetle ustalonych ustaleń i zasad prawnych organ wojewódzki nadzoru budowlanego nie miał innej możliwości, jak tylko stwierdzić nieważność decyzji PINB nr [...] z [...] grudnia 2019 r. w części obejmującej punkty 1. i 2. Co do punktu 3. decyzja [...] WINB nie mogła zapaść, gdyż w tym zakresie rozstrzygnięcie PINB nie miało cechy ostateczności. 13. Odnosząc się z kolei do przedstawionego w skardze zarzutu, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji naruszył art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, należy taki zarzut uznać za zdecydowanie nieuzasadniony. Skarżący twierdzi, że błąd GINB polegał na tym, że pominięte zostały skutki społeczno-ekonomiczne oraz gospodarcze, jakie wywołuje decyzja (w zakresie punktu 1. i 2.) PINB nr [...]. Zdaniem skarżącego GINB nie wziął również pod uwagę skutków wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uznaje wszakże stanowisko skarżącego odnoszące się do skutków uchylenia decyzji PINB za nieuzasadnione. Trzeba bowiem wziąć pod uwagę, że [...]WINB trafnie uwzględnił fakt, że samowolnie wykonana rampa przylegająca niemal do ogrodzenia działki sąsiedniej nie powinna być utrzymana. Narusza ona bowiem w sposób oczywisty przepisy prawa budowlanego oraz obowiązki wynikające z decyzji oraz postanowień wydanych w sprawie przedmiotowej inwestycji. Dwukrotnie przecież, po raz pierwszy w decyzji nr [...] oraz po raz drugi w decyzji nr [...] organ nakładał na inwestora obowiązek rozbiórki rampy. Oczywiste powinny być również inne obowiązki przewidziane w decyzji nr [...] i dotyczące odprowadzania wód opadowych. Skutków niewykonania tych obowiązków skarżący nie bierze jednak pod uwagę, skupiając się wyłącznie na konsekwencjach usunięcia z obrotu prawnego decyzji nr [...] Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę argumentacji skarżącego nie podziela, natomiast uznaje za prawidłową argumentację i stanowisko [...]WINB oraz organu drugiej instancji. Nawet jeśli w przekonaniu skarżącego uzasadnienie stanowiska organów właściwych w sprawie nie jest dostatecznie przekonujące, to zdaniem Sądy okoliczność taka nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący miał możliwość jeszcze w latach 2014-2017 przemyśleć skutki społeczno-gospodarcze niezgodnych z prawem własnych przedsięwzięć inwestycyjnych, a opinie sąsiadów oponujących przeciwko inwestycjom skarżącego były wystarczającą podstawą dla oceny następstw inwestycji w szerokiej perspektywie. Mowa była o tym nawet w uzasadnieniu decyzji [...] (str. 4). Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę kluczowych przepisów prawa znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie, Sąd uznał że pozostałe zarzuty zawarte w skardze nie mają wpływy na jej rozstrzygnięcie przez Sąd. 14. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.