VII SA/Wa 472/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant ref. staż. Magdalena Bąba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia [...], utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...]z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], odmawiające wznowienia na wniosek [...], postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...]pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, na czym polega postępowanie wznowieniowe i opisał jego etapy. Następnie wskazał, że stosownie do dyspozycji art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż [...]podaniem z dnia 10 maja 2013 r. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2011r w oparciu o art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., który stanowi, że wznawia się postępowanie, jeżeli zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji. Z treści wniosku wynika, że zaistnienie powyższej przesłanki wznowienia postępowania wnioskodawczym upatruje w niezgodności projektowanego zamierzenia z postanowieniem wstępnym Sądu Rejonowego w [...]z dnia [...] czerwca 2010 r., sygn. akt I Ns [...]. [...]podniosła, że "inwestor w niebagatelny sposób wykroczył ze swoim przedsięwzięciem budowlanym poza ustalenia zawarte w postanowieniu sądu", ponadto "rozbudowa dokonywa przez inwestora jest nieprawidłowa, przekroczono przy niej znacząco jej rozmiary", zaś "wykraczanie poza ramy wyznaczone przez Sąd należy bezwzględnie uznać za sprzeczne zarówno z decyzją władczą Sądu (...) i jako takie sprzeczne z interesem stron i tym samym rażąco naruszające prawo(...)". W ocenie organu okoliczność, jakoby projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r. był niezgodny z postanowieniem wstępnym Sądu Rejonowego w [...]z dnia [...] czerwca 2010 r., sygn. akt I Ns [...], ustalającym m. in. dla [...]konieczne roboty adaptacyjne i termin ich wykonania w celu orzeczenia o podziale spornej nieruchomości na dwa oddzielne lokale mieszkaniowe, [...] podnosiła już w piśmie z dnia 29 marca 2011 r. (data wpływu do Starostwa Powiatowego w [...] n. [...]). Tę samą okoliczność podniosła w odwołaniu z dnia 7 kwietnia 2011 r. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., jak również w skardze kasacyjnej z dnia 15 lutego 2012 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 936/11. Wobec tego należy uznać, że [...] o wskazanych wyżej okolicznościach wiedziała znacznie wcześniej aniżeli w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, co nastąpiło w dniu [...] maja 2013 r. (data wpływu wniosku do Starostwa Powiatowego w [...] nad [...]). Organ, powołując się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 15/11 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97, podkreślił, że to strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach lub decyzji, stanowiących podstawę do wznowienia postępowania ze ścisłością pozwalającą na ustalenie, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia, Organ wskazał, że bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie rozpoczynał się w dacie powzięcia przez wnioskodawczynię wiadomości o okoliczności faktycznej, w której wnosząca upatruje podstaw uzasadniających wznowienie postępowania. Za tę datę można uznać już [...] kwietnia 2011 r., tj. datę złożenia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r. Wskazano w nim m. in., że "postanowienie sądu wyraźnie odnosi się do konkretnego projektu budowlanego, tymczasem okazuje się, że projekt przedstawiony przez [...]do zatwierdzenia przez Starostę, z uwagi na nieprawidłowości, wymagał modyfikacji (...)". Co więcej, już w piśmie z dnia 29 marca 2011 r., złożonym przez [...]do Starostwa Powiatowego w [...], wskazano, że [...] "nie wyraża zgody na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...]", ponieważ "projekt budowlany przedstawiony przez [...]jest niezgodny z Postanowieniem Sądu". Podsumowując organ stanął na stanowisku, iż okoliczności, które w ocenie [...]uzasadniają wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., były jej znane z pewnością w dniu [...] kwietnia 2011 r., wobec czego miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął z dniem [...] maja 2011 r. Zdaniem organu podnoszona przez [...] okoliczność, jakoby postanowienie wstępne Sądu Rejonowego w [...]z dnia [...] czerwca 2010 r., sygn. akt I Ns [...]zostało zmienione postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., nie ma dla niniejszej sprawy znaczenia, bowiem przesłanka ta nie została ujęta we wniosku o wznowienie postępowania. Ubocznie organ podkreślił, że postanowienie z dnia [...] marca 2013 r. zmieniało jedynie termin wykonania prac określonych w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2010 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisane rozstrzygnięcie wniosła [...], zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 2 i 3 k.p.a., polegające w szczególności na: a) niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o odmowie wznowienia postępowania, b) niewskazanie podstawy faktycznej, tj. konkretnej okoliczności faktycznej od której organ liczył termin do skutecznego prawnie wzruszenia prawomocnej decyzji Starosty [...] z [...] marca 2011 r., zarzucając przekroczenie tego terminu, c) niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności błędne przyjęcie, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 6 grudnia 2011 r. jest w sprawie zagadnieniem wstępnym oraz całkowite pominięcie istoty sprawy, jaką jest postępowanie główne i zasadnicze o zniesienie między skarżącą, a [...] współwłasności nieruchomości w postępowaniu cywilnoprawnym i wydane w jego toku dotychczasowe rozstrzygnięcia, d) brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez dowolne przyjęcie, że w danym obszarze analizy architektoniczno-budowlanej – wydawane są odmienne i sprzeczne decyzje, nie uwzględniające decyzji władczej Sądu Rejonowego w [...]w postaci postanowień tego Sądu z [...] czerwca 2010 r. i [...] marca 2013 r. tak, że dla jednych osób jest zgoda na "zwiększenie" rozbudowy niezgodnie z projektem, zaś dla innych nie, e) dowolność w wydaniu rozstrzygnięcia poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego wynikałoby dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach, f) braku reakcji organu - tj. art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], w sytuacji, gdy z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielająca [...] pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wydana została z rażącym naruszeniem prawa tj. niezgodnie z zatwierdzonym projektem, niezgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w [...]oraz rażąco naruszała interes skarżącej oraz błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim organ odwoławczy przyjął, że wniosek o wznowienie postępowania wniesiony został z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. uznał za bezzasadny, bowiem fakt, że skarżąca nie zgadza się z przyjętym przez organy sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, iż rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Wskazał, że wyrażona w art. 8 k.p.a. zasada budzenia zaufania obywateli do organów państwa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek takiego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, czemu uczyniono zadość. Tym samym zarzuty skarżącej dotyczące powyższej kwestii nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto wskazał, że zaskarżona decyzja posiada wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 2 i 3 k.p.a., zatem zarzuty dotyczące naruszenia tego przepisu są nietrafne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Oceniając zaskarżone postanowienie pod względem zgodności z prawem sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Zgodnie z art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji państwowej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie 1 miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wniosek strony skarżącej o wznowienie postępowania został wniesiony na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem wstępnym z dnia [...] czerwca 2010 r., wydanym w sprawie zniesienia współwłasności nieruchomości sygn. akt I Ns [...], uznał za usprawiedliwione żądanie skarżącej i [...]dotyczące ustanowienia odrębnej własności lokali w budynku mieszkalnym, usytuowanym na działce nr [...] w miejscowości [...], zobowiązując obie strony do wykonania na ich koszt określonych prac adaptacyjnych ( po uzyskaniu stosownych zezwoleń wymaganych prawem budowlanym ) niezbędnych do wyodrębnienia lokali. Tymczasem projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. udzielającą [...]pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jest niezgodny z pracami adaptacyjnymi opisanymi w postanowieniu wstępnym sądu i odbiega znacząco na korzyść inwestora [...]. Zdaniem skarżącej " nie można w obecnym stanie faktycznym uznać wydanej przez organ decyzji rozstrzygającej inaczej jak rozwiązanie zagadnienia wstępnego w sprawie, które i tak sprzeczne jest z upoważnieniem do podejmowania decyzji wydanej organowi przez Sąd". Skarżąca podniosła, że "inwestor w niebagatelny sposób wykroczył ze swoim przedsięwzięciem budowlanym poza ustalenia zawarte w postanowieniu sądu (...) na taki właśnie projekt inwestor w przedziwny sposób uzyskał jego akceptację w drodze decyzji o pozwoleniu na rozbudowę". W ocenie sądu w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie ustalił, że okoliczność, jakoby projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r. był niezgodny z postanowieniem wstępnym Sądu Rejonowego w [...]z dnia [...] czerwca 2010 r., sygn. akt I Ns [...],[...]podnosiła w toku całego postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] marca 2011r zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...]pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego. Tą samą okoliczność skarżąca podnosiła w odwołaniu z dnia 7 kwietnia 2011r od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2011r, a następnie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 6 grudnia 2011r, sygn. akt. II SA/Bd 936/11 oddalił skargę [...]. W opinii sądu "projekt inwestycji spełnia wymagania określone w przepisach gdyż jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, a ponadto jest kompletny (...) prawo do dokonania określonych robót budowlanych potwierdza prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...]z dnia [...] czerwca 2010r". Zdaniem sądu postanowienie Sądu Rejonowego w [...]z dnia [...] czerwca 2010r nie wprowadziło żadnych ograniczeń co do wysokości inwestycji. Sąd Rejonowy narzucił lokalizację wejścia do budynku, określając, że ma być ono usytuowane w przybudówce i w tym samym kierunku co dotychczasowe i stanowisko sądu powszechnego w tej kwestii jest wiążące również dla sądów administracyjnych. W uzasadnieniu wyroku WSA w Bydgoszczy wskazał również, że zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na rozbudowę projekt budowlany opracowany przez [...]znajdował się w aktach sprawy Sądu Rejonowego w [...]jako karta 525 tych akt. Sąd Rejonowy wyraźnie powołuje się na kartę 54 tego projektu i wyraża pogląd, że " usytuowanie nowego wejścia do przybudówki w tym samym kierunku co dotychczasowe nie sprzeciwia się późniejszemu ustaleniu sposobu korzystania z nieruchomości w wariancie I biegłego geodety". Zarzut niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z postanowieniem wstępnym Sądu Rejonowego w [...]z dnia [...] czerwca 2010r skarżąca zgłaszała również w skardze kasacyjnej z dnia 15 lutego 2012r od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 grudnia 2011r, sygn. akt. II SA/Bd 936/11. Skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013r, II OSK 998/12. Wobec tego należy uznać, że [...]o wskazanych wyżej okolicznościach wiedziała znacznie wcześniej aniżeli w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, co nastąpiło w dniu [...] maja 2013 r. (data wpływu wniosku do Starostwa Powiatowego w [...]). Uchybienie terminu do wniesienia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W ocenie Sądu zarzuty skarżącej są niezasadne i pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Skarżąca we wniosku o wznowienie powoływała się na niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z postanowieniem wstępnym Sądu Rejonowego w [...]z dnia [...] czerwca 2010r. Wskazywane przez skarżącą postanowienie wstępne zostało następnie zmienione postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] V Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w [...]z dnia [...] marca 2013r, sygn.akt. V Ns [...]w pkt II w ten sposób, że ustalono, iż wykonanie wszystkich wymienionych prac w tym postanowieniu nastąpi w nie przekraczającym terminie do dnia 31.12.2013r. Trafnie więc Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że postanowienie z dnia [...] marca 2013 r. zmieniało jedynie termin wykonania prac określonych w postanowieniu Sądu Rejonowego w [...]z dnia [...] czerwca 2010 r. W tym stanie rzeczy, uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).