VII SA/Wa 473/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę VII SA/Wa 473/17 UZASADNIENIE Prezydent [...] decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...],odmówił B. D. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku usługowo-mieszkalnego z garażem, instalacjami wodno-kanalizacyjnymi, gazową, elektryczną oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, urządzeniami i elementami zagospodarowania terenu, bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości, odwodnieniem terenu ze zbiornikami na wodę, miejscami parkingowymi na działce nr ew. [...] z obrębu [...] oraz budowę drogi dojazdowej wraz ze zjazdem na działkach nr ew. [...],[...],[...] z obrębu [...] przy ul. H. w W. Uzasadniając swoją decyzję organ stwierdził, że projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ulicy K. oraz wymaganiami ochrony środowiska wynikającymi z przepisów prawa miejscowego, jakim jest uchwała Sejmiku Województwa [...] w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego [...] w W. Ponadto wskazał, że nieprawidłowości występujące w dołączonej do wniosku dokumentacji projektowej wskazane w postanowieniu Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. i w postanowieniu nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nie zostały usunięte przez wnioskodawcę. B. D. wniosła odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], utrzymał wskazaną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu I instancji. Wskazał, że Prezydent [...] słusznie wezwał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z zapisem § 5 pkt 1 lit. b) uchwały nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Sejmiku Województwa [...] w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego [...] w W. Ponadto stwierdził, że działka nr ewd. [...] na której ma zostać zlokalizowany budynek usytuowana jest w całości w strefie Z1 obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego [...] w W., czyli zgodnie z przepisem § 5 pkt. 1 lit. b) uchwały nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego [...] w W. zakazane jest w lokalizowane w strefie Z1 budynków o funkcji mieszkaniowej, mieszkaniowo-usługowej, zagrodowej, zamieszkania zbiorowego, szpitali, domów opieki społecznej oraz o funkcjach związanych ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży. Organ II instancji podzielił pogląd Prezydenta [...] zgodnie, z którym bez znaczenia jest, że uchwała zakazuje lokalizowania budynków o funkcji tylko mieszkaniowo-usługowej, nie odnosząc się do budynków o funkcjach usługowo-mieszkaniowych. Podkreślił, że niezależnie od zastosowania ww. nazewnictwa przeznaczenia terenu, które przekłada się jedynie na stosunek procentowy powierzchni poszczególnych funkcji, w obu przypadkach bezsprzecznie występuje funkcja mieszkaniowa. Powołał się on na cel wprowadzenia zakazu zabudowy mieszkaniowej, czyli ochronę jej przyszłych użytkowników przed nadmierną uciążliwością hałasową. Dlatego też zdaniem Wojewody [...] zakaz wyrażony w uchwale sejmiku województwa dotyczy wszystkich form obiektów mieszkaniowych, w tym m.in. budynków mieszkalno-usługowych, usługowo-mieszkalnych, niezależnie od tego czy funkcja mieszkaniowa w danym kompleksie jest dominująca czy towarzysząca. Wojewoda [...] ocenił, że organ I instancji słusznie nałożył na inwestora obowiązek dostosowania projektu budowlanego do zgodności z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ulicy K., zatwierdzonym uchwalą Rady [...] nr [...] z dnia [...] września 2010 r. albowiem z treści § 13 ust. 1.pkt 1 lit. a) planu jednoznacznie wynika obowiązek zaopatrzenia w wodę z miejskiej sieci wodociągowej. B. D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]. Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 26 ust.3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r oraz zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 6,7 i 8 k.p.a. Jednocześnie wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. i o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Ponadto Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: 1. pism Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] SA z dnia 6 sierpnia 2013 r. oraz z dnia 9 sierpnia 2016 r., 2. zdjęcia tablicy informacyjnej dot. realizacji pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., 3. pisma Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w W. z dnia 19 lutego 2014 r. W uzasadnieniu wskazała, że posiada ujęcie dostarczające wodę przeznaczoną do spożycia, spełniające wymogi § 33 rozporządzenia z dnia 12.04.2002r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponadto stwierdziła, że z uwagi na tymczasowy brak miejskiej sieci wodno-kanalizacyjnej, zapewnienie dostaw wody do planowanej inwestycji przewiduje się z istniejącej na działce studni wierconej, a docelowo z sieci wodociągowej. Podniosła, że z uwagi na brak sieci wodociągowej na terenie, na którym posadowiona jest działka, zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej będzie możliwe dopiero po rozbudowie tej sieci w oparciu o przewód wodociągowy DN 150 mm w ul. S. ( uzg. nr 226/w/ll). Ponadto powołując się na informację Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] SA z dnia 9 sierpnia 2016 r. stwierdziła, że obecnie ani nie ma możliwości dostawy wody do projektowanego budynku, ani nie przewiduje się rozbudowy sieci wodociągowej w rejonie inwestycji. Skarżąca wskazała, że ponieważ w zapisach planu przyjęto, że miejska sieć wodociągowa nie istnieje, należy do czasu jej rzeczywistego powstania, odejść od wykładni językowej i stosować rozwiązania czasowe, umożliwiające funkcjonowanie [...] w rejonie ulicy K. Stosowana przez organy wykładnia zdaniem Skarżącej nie uwzględnia też okoliczności faktycznych, które sprawiają, że przyjęcie w drodze wykładni ustaleń planu istnienia zakazu budowy studni doprowadzi do pozbawienia właściciela nieruchomości możliwości korzystania z nieruchomości w sposób w tym planie przewidziany. Podniosła, ze ograniczenie wykonywania prawa własności w postaci zakazu korzystania ze studni, z przyczyn leżących po stronie organu musiałoby być zgodne z wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadą proporcjonalności. Zdaniem Skarżącej decyzja o odmowie pozwolenia na budowę ogranicza prawo własności, jest również sprzeczna z zasadami współżycia społecznego i ogranicza prawa obywatelskie Skarżącej gdyż zapisy § 13 ust.1 pkt 1 lit. a) planu całkowicie uniemożliwiają wykorzystanie gruntu na cele budownictwa uzależniając zabudowę od korzystania z miejskiej sieci wodociągowej, podczas gdy gmina nie ma nawet w planach wykonania na terenie objętym planem powyższej infrastruktury. Skarżąca stwierdza, że organ administracji nie może nakładać na inwestora obowiązków z założenia niewykonalnych, zaś postanowienia miejscowego planu nie mogą być interpretowane w sposób uniemożliwiający realizowanie jakiejkolwiek inwestycji. Jeżeli plan ustala korzystanie z miejskiej sieci wodociągowej, ustalenie to jest wiążące tylko wówczas, gdy taka sieć istnieje lub przynajmniej jest w trakcie realizacji, zaś do czasu realizacji infrastruktury inwestor jest uprawniony do przyjęcia w projekcie budowlanym rozwiązań alternatywnych. Skarżąca w swojej argumentacji odniosła się również do kwestii dot. planowania budynku usługowo-mieszkalnego na działce położonej w strefie Z1 tj. na obszarze ograniczonego użytkowania polegającego na zakazie zabudowy mieszkaniowo-usługowej, twierdząc, że zamienne używanie określeń usługowo-mieszkalny i mieszkaniowo-usługowy jest nieuprawnione. Zdaniem Skarżącej taka "zamienność" jest sprzeczna z wolą organu, który wydał uchwałę nr [...] z dnia [...].06.2011r. w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego [...] w W. tj. Sejmiku Województwa [...], a także z ustawą Prawo ochrony środowiska, której art. 113 ust.2 pkt 1 stanowi, że funkcja usługowo - mieszkalna nie podlega ochronie akustycznej. Skarżąca podniosła argument, że zgodnie z powołaną uchwałą nr [...] zakazuje się przeznaczania terenów pod zabudowę mieszkaniową jedno- i wielorodzinną, mieszkaniowo- usługową, a także zakazuje się lokalizowania budynków o funkcji mieszkaniowej, mieszkaniowo-usługowej, co zdaniem Skarżącej oznacza, że funkcja budynku usługowo-mieszkaniowa nie została wymieniona, jako zakazana. Skarżąca wskazała, że w złożonej przeze siebie dokumentacji pkt 12 opracowania Ocena izolacyjności akustycznej przegród zewnętrznych w budynku usługowo - mieszkaniowym przy ul. H. w W. wynika, że zastosowane w projekcie przegrody zewnętrzne spełniają zarówno wymagane wartości izolacyjności termicznej jak i od hałasu komunikacyjnego i lotniczego. Reasumując stwierdziła, że wskazywane przez organ I instancji niezgodności z aktami prawa miejscowego, są bezpodstawne, pozorne, a interpretacja postanowień tych aktów przeprowadzona w oderwaniu od stanu faktycznego i innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Ponadto dokonanie przez organy analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez zachowania zasad wykładni systemowej i funkcjonalnej skutkuje ograniczeniem uprawnień podmiotu związanych z wykonywaniem prawa własności, godzi w zasadę praworządności, nie uwzględnia słusznego interesu wnioskodawców i podważa zaufanie do organów publicznych. Ponadto zarzuciła naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, określonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, oraz naruszenie zasad postępowania określonych przez przepisy art. 6, art. 7 i art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego, tj. zasady praworządności zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli. W odpowiedzi na skargę organ zwrócił się z wnioskiem o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...].10.2016r. Nr [...], odmawiającą Skarżącej wydania pozwolenia na budowę budynku usługowo - mieszkalnego na działce nr [...] z obrębu [...], przy ul. H. w W. Materialnoprawną podstawą jej wydania był art. 35 ust. 1 w zw. z ust.3 ustawy Prawa budowlanego. Stosownie do jego treści, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji podejmuje czynności w zakresie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i wykonania obowiązku sprawdzenia projektu. W przypadku stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ I instancji uzasadnił, że pomimo stosownego wezwania Skarżąca nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku tj, przedłożony przez Skarżącą projekt budowlany nie został doprowadzony do zgodności z § 13 ust.1 pkt 1 lit.a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ulicy K., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...].09.2010r. Rady [...], a także z § 5 pkt 1 lit. b uchwały Nr [...] z dnia [...].06.201l r. Sejmiku Województwa [...] w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego [...] w W. Projekt zakłada bowiem wybudowanie m.in. lokali mieszkalnych oraz podłączenie do własnego ujęcia wody ze studni zlokalizowanej na posesji. Zgodnie zaś z treścią § 13 ust.1 pkt 1 lit. a planu miejscowego dla całego obszaru planu ustalono zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej. Jednocześnie w pkt c tego przewidziano zakaz realizacji indywidualnych ujęć wody. § 5 pkt 1 lit. b uchwały Nr [...] stanowi natomiast, że wybudowanie budynku usługowo - mieszkalnego na działce położonej w strefie Z1 tj. na obszarze ograniczonego użytkowania polegającego na zakazie zabudowy mieszkaniowo – usługowej jest niedopuszczalne. W sprawie niniejszej podkreślenia wymaga, że uprawnienia właścicielskie obywateli chronione są przepisami prawa. Przede wszystkim reguluje je art. 140 k.c., który stanowi, że w granicach określonych przez ustawy oraz zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. W szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy; w tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Przyjmuje się powszechnie, że do aktów prawnych, które w znaczący sposób oddziaływać mogą na sposób wykonywania prawa własności nieruchomości należą w szczególności przepisy z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz prawa budowlanego. I tak, zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sposób wykonywania prawa własności kształtują wraz z innymi przepisami ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Każdy zaś ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego. Natomiast stosownie do art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Powyższe oznacza, że właściciel nieruchomości, przystępując do realizacji inwestycji, musi liczyć się z ograniczeniami wynikającymi z przepisów prawa, w tym prawa miejscowego ze szczególnym uwzględnieniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Sąd w pełni akceptuje stanowisko Prezydenta [...], które zostało powielone i zaaprobowane także przez organ II instancji, że przedstawiony przez Skarżącą projekt budowlano- architektoniczny pozostaje w kolizji z zapisem § 5 pkt 1 lit. b uchwały Nr [...] z dnia [...].06.201l r. Sejmiku Województwa [...] w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego [...] w W. Wbrew stanowisku skargi Sąd zgadza się przede wszystkim z argumentem, że nie zmienia oceny okoliczności faktycznych i prawnych sprawy fakt, że analizowana uchwała nr [...] zakazuje lokalizowania budynków o funkcji tylko mieszkaniowo - usługowej, nie odnosząc się do budynków usługowo- mieszkaniowych. Trafnie bowiem organ wywiódł, że użycie określenia funkcji budynku jako mieszkaniowo - usługowej lub usługowo – mieszkaniowej ma zasadnicze znaczenie jedynie dla określenia stosunku procentowego powierzchni każdej z tych funkcji. Jednakże poza sporem jest, że w obu wymienionych wypadkach występuje funkcja mieszkaniowa, co do której uchwała nr [...] wprowadziła zakaz jej lokowania na omawianym terenie w celu zapewnienia tym użytkownikom ochrony przed nadmierną uciążliwością związaną z emisją hałasu. Z tej przyczyny Sąd podziela stanowisko organów administracji, że zakaz wyrażony w uchwale sejmiku wojewódzkiego dotyczy wszystkich form obiektów mieszkaniowych, w tym m.in. budynków mieszkalno – usługowych i usługowo - mieszkalnych, " niezależnie od tego czy funkcja mieszkaniowa jest w danym kompleksie dominująca czy towarzysząca." Takie rozumienie treści uchwały jest ponadto zdeterminowane analizą wykładni systemowej prawidłowo, zdaniem Sądu, dokonanej przez organ. Nie można bowiem, w ocenie Sądu pominąć faktu, że uchwała Sejmiku Województwa [...] nr [...] została wydana na podstawie art.135 ust.1,2,3a i 3b ustawy prawo o ochronie środowiska. Zasadniczym zaś celem utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego [...] była ochrona jego użytkowników przed hałasem, który jest podstawową uciążliwością terenów usytuowanych w sąsiedztwie lotniska. Nie można natomiast uznać, że omawiana uciążliwość będzie odmienna dla mieszkańców budynków mieszkalno – usługowych niż dla budynków usługowo – mieszkalnych i odwrotnie. Wskazana okoliczność determinuje ocenę prawidłowości dokonanego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Niezależnie od powyższego Sąd dostrzega, że obecnie na terenie planowanej przez Skarżącą inwestycji nie ma sieci wodociągowej. Tym samym ma raję Skarżąca, że zastosowanie § 13 ust.l pkt 1 lit. a planu miejscowego tj. zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej będzie możliwe dopiero po rozbudowie tej sieci, która bezspornie nie jest planowana na najbliższe lata. Powyższe oznacza, że literalne stosowanie zapisu planu prowadziłoby, jak to trafnie określa Skarżąca, do " zamrożenia" wszelkich inwestycji na tym terenie, aż do bliżej nieokreślonego momentu wybudowania sieci wodociągowej. W ocenie Sądu, powyższe postanowienie ma zatem charakter niewykonalny, nakłada bowiem na stronę obowiązek, któremu adresat nie jest w stanie zadośćuczynić, nawet przy dołożeniu maksymalnej staranności. Skoro postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzależniały prawo do zabudowy nieruchomości od podłączenia projektowanego budynku mieszkalnego do sieci wodociągowej, która nie istnieje i nie jest planowana, nie można stwierdzić, że brak w projekcie podłączenia do miejskiego wodociągu można ocenić jako niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Niedopuszczalne jest zatem przyjęcie, że niewywiązanie się z takich obowiązków może wywołać negatywne dla inwestora skutki w oparciu o art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Należy zwrócić uwagę, że jak to wynika z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz należą do zadań własnych gminy. Usunięcie stwierdzonych "niezgodności", sprowadzających się do kwestii braku infrastruktury gminnej, winno leżeć zatem w gestii gminy, nie zaś inwestora. Sąd aprobuje pogląd Skarżącej, że przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawierają szereg norm dotyczących infrastruktury technicznej, które mogą stanowić uzupełnienie rozwiązań funkcjonujących na gruncie analizowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawową zasadą wyrażoną w § 26 ust. 1 rozporządzenia jest, aby działka budowlana, przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, miała zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. Brak stosownej infrastruktury nie stoi jednak na przeszkodzie realizacji zabudowy działki, gdyż w treści rozporządzenia znaleźć można szereg rozwiązań o charakterze zamiennym. Mianowicie, zgodnie z § 26 ust. 3 oraz § 28 ust. 2 rozporządzenia, w razie braku warunków przyłączenia działki przewidzianej pod zabudowę mieszkalną do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, dopuszcza się korzystanie z rozwiązań przewidujących indywidualne ujęcia wody, zastosowanie zbiorników bezodpływowych lub przydomowych oczyszczalni ścieków, a w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej - odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. W ocenie Sądu, wynikająca z treści cyt. rozporządzenia prawna dopuszczalność przyjęcia w projekcie budowlanym rozwiązań zamiennych, będąca skutkiem komplementarności regulacji, pozwalała organom na zastosowanie takiej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aby nie zostało ograniczone prawo właściciela do zabudowy nieruchomości w sytuacji, gdy brak jest odpowiedniej infrastruktury technicznej, która winna być zrealizowana przez gminę. Tym samym oparcie przez organy administracji decyzji odmownej na ustaleniach planu, które wskazują jako źródło zaopatrzenia w wodę wodociąg miejski oraz na tym, że plan nie przewiduje rozwiązań tymczasowych nie jest trafne skoro systemowo ocenić należy, że nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zakres ograniczeń wykonywania prawa własności. Powyższa ocena pozostaje jednakże, z uwagi wcześniejszą argumentację, bez wpływu na prawidłowość dokonanego w sprawie niniejszej rozstrzygnięcia. W nawiązaniu do zarzutu skargi, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa z tej przyczyny, że na sąsiednich działkach organ udzielił pozwoleń na budowę, analogicznych do tego o które ubiegała się Skarżąca, Sąd zaznacza, że dokonuje kontroli aktu administracyjnego w konkretnej sprawie. Nie dysponuje materiałem dowodowym wykraczającym poza jej zakres. Nie ma tym samym możliwości przeprowadzenia jego analizy ani wyciągnięcia wniosków. Mając te okoliczności na uwadze, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.