VII SA/Wa 480/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...]. G.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...]. Zaskarżonymi postanowieniem organ stwierdził niedopuszczalność zażalenia złożonego przez skarżącego na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], zobowiązującego G.W. do wpłacenia w terminie 14 dni zaliczki w wysokości 8.000 zł na poczet wykonania zastępczego ekspertyzy technicznej budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego w [...] przy ul. [...] (obowiązek wynikający z postanowienia z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...]). Pismem z dnia 31 marca 2015 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że jest on doktorantem studiów dziennych i nie zarabia, a jedynie pracuje na [...] w ramach pensum (bezpłatne godziny). Żona skarżącego poszukuje pracy – została zwolniona z pracy z okresem wypowiedzenia do końca kwietnia 2015 r. Skarżący dodał, że jest w trakcie rozwodu, a w zabezpieczeniu powództwa żony już teraz musi uiszczać alimenty na podstawie postanowienia Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania nie zasługuje na uwzględnienie, a to z kilku powodów. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia dotyczy co do zasady możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji lub postanowienia, co nie wyklucza możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Dopiero jednak, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także aktów wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, co obejmuje także decyzję lub postanowienie wydane w I instancji (por. postanowienia NSA: z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt II OZ 60/14, z dnia 7 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1582/13 i z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. akt II OZ 1227/05, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że skarżący wnioskiem o wstrzymanie wykonania nie objął zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...]. Z tego względu nie jest możliwe uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], jako rozstrzygnięcia wydanego w granicach sprawy. Niezależnie od powyższego Sąd uznał, że rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił istnienia żadnej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia – zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przypomnieć warto, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], zobowiązał G.W. do wpłacenia w terminie 14 dni zaliczki w wysokości 8.000 zł na poczet wykonania zastępczego ekspertyzy technicznej budynku. Przede wszystkim z uzasadnienia rozpoznawanego wniosku można jedynie domyślać się, iż skarżący przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania powyższego postanowienia upatruje w pogorszeniu jego sytuacji majątkowej wskutek wpłacenia żądanej przez organ zaliczki w wysokości 8.000 zł, bowiem takiego wyraźnego stwierdzenia skarżący nie sformułował. Skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania, bardzo ogólnie i zwięźle wskazał na swoją trudną sytuację rodzinną i majątkową. Przedstawiona w tym zakresie lakoniczna argumentacja jest niewystarczająca do uznania, że wykonanie obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 25 listopada 2014 r. wywoła skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak trafnie podkreśla się bowiem w orzecznictwie sądowym samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OZ 666/12, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący nie wykazał natomiast w żaden sposób powiązania pomiędzy wykonaniem postanowienia z dnia [...] listopada 2014 r. a jego sytuacją majątkową, nie poparł podnoszonych okoliczności stosownymi twierdzeniami ani też dokumentami dotyczącymi wysokości dochodów i wydatków skarżącego. Sądowi nie jest znana z urzędu sytuacja majątkowa skarżącego, nie wynika ona także z akt sprawy. W tej sytuacji stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie postanowienia organu I instancji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.