VII SA/Wa 486/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2005r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Gminy W. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...].02.2005r. znak : [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych obowiązków I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w W. z dnia [...].12.2004r. znak : [...], II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Komendant Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. znak : [...], działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1, art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002r. nr 147, poz. 1230 z późn. zm.) nakazał Urzędowi Miejskiemu w W. wykonanie określonych czynności w związku z uchybieniami naruszającymi przepisy przeciwpożarowe, opisanymi w protokole czynności kontrolno - rozpoznawczych przeprowadzonych w dniu 8 grudnia 2004r. i w dniu 28 grudnia 2004r. w Urzędzie Miejskim w W. ul. [...]. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Burmistrz W. Skarżący podniósł, że decyzja wydana została z naruszeniem procedur postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, który gwarantuje stronie czynny udział w każdym stadium postępowania. Brak formalnego wszczęcia postępowania oraz zawiadomienia Gminy o zamknięciu postępowania dowodowego uniemożliwił przedłożenie organowi informacji, że w lutym 2005r. rozpoczną się prace związane z modernizacją budynku dla potrzeb Biura Obsługi Interesantów, którymi objęte będą również inne pomieszczenia budynku. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] lutego 2005r. znak : [...] na podstawie art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 1991r. nr 88, poz. 400 z późn. zm.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina W. Skarżąca podnosi, że decyzja nakazująca wykonanie określonych czynności została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 200 lr. Nr 142. poz. 1591 z późn. zm.) gmina jest podmiotem, który ma osobowość prawną i tylko ona może wykonywać zadania publiczne. Urząd Miejski jest jedynie aparatem pomocniczym osoby prawnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że działający w imieniu Gminy Burmistrz W. zaskarżając decyzje organu I instancji nie kwestionował oznaczenia strony zobowiązanej do wykonania czynności. Organ podniósł, że postępowanie skarżącego świadczy wyraźnie, iż przez cały czas trwania postępowania skarżący występował w charakterze strony i oczywista omyłka, która wystąpiła w decyzji organu I instancji nie miała wpływu zarówno na treść decyzji jak i na postępowanie i prawa skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 z póz. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nadto na mocy art. 135 cyt. ustawy Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd zatem rozpoznając sprawę może i powinien usunąć z obrotu nie tylko akt administracyjny objęty skargą, ale też decyzje czy postanowienia pozostające w takim związku z zaskarżonym aktem, iż ingerencja w dostrzeżone wadliwości istniejące w tych aktach jest w ocenie Sądu niezbędna. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Sąd uznał, że organy nakładając na Urząd Miejski w W. nakaz wykonania określonych czynności dopuściły się rażącego naruszenia prawa kierując decyzję do podmiotu nie będącego stroną w sprawie. Istota zagadnienia sprowadza się bowiem do udzielenia odpowiedzi na pytanie, kto jest stroną postępowania administracyjnego. Stosownie do przepisu art. 29 Kodeksu postępowania administracyjnego stronami postępowania administracyjnego mogą być osoby fizyczne i prawne, a gdy chodzi o podstawowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne -również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. W niniejszej sprawie stroną postępowania jest Gmina, która posiada osobowość prawną. Zgodnie z art. 2 ustawy o samorządzie gminnym, to gmina jest podmiotem, który ma osobowość prawną i tylko ona może wykonywać zadania publiczne. Urząd Miejski, jak słusznie wskazała skarżąca, jest jedynie aparatem pomocniczym osoby prawnej. Okoliczność, że skarżący nie kwestionował w odwołaniu oznaczenia strony zobowiązanej do wykonania czynności nie zmienia faktu, że decyzja organu I instancji została skierowana do podmiotu nie będącego stroną w sprawie. Zarówno organ odwoławczy jak i organ I instancji niewłaściwie wskazały Urząd Miejski w W. jako podmiot zobowiązany do wykonania decyzji. Zgodnie z orzecznictwem NSA skierowanie decyzji do podmiotów nie będących stroną postępowania stanowi rażące naruszenie prawa (por. wyrok NSA z dnia 31.03.1998r., IV SA 884/96, opublikowanego w LEX nr 43325 oraz wyrok NSA z dnia 06.02.200 lr., IV SA 2450/98). Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na postawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.