VII SA/Wa 488/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 r. sprawy ze skargi P. Z. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2439/14 zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2015 r. oddala skargę Sąd rozpoznawał skargę P. Z. (nadaną w dniu 15 lutego 2015r.) o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 17 marca 2015r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2439/14. Wyrokiem tym oddalona została skarga P. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014r., znak [...], którą organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]czerwca 2014 r., znak: [...] stwierdzającą, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] - utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2010 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - wydana została z naruszeniem prawa oraz stwierdzającą, że stosownie do przepisu art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się ww. decyzji ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Skarżący powołał się na wykrycie takich okoliczności, środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Stwierdził, że kontrolowane przez Sąd decyzje zapadły bez wiedzy o istotnym postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Wojewody [...]nr [...] z dnia [...] września 2010 r., znak: [...]. Postanowienie to nie było dołączone do akt administracyjnych, którymi dysponował Sąd, a wcześniej organ drugiej instancji. Skarżący podał, że w dniu 5 maja 2015 r., w czytelni Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sporządził fotokopie ww. akt administracyjnych. Analizujący je prawnik zwrócił uwagę, że zawartość akt nie koresponduje ze spisem zawartości sporządzonym przez Wojewodę [...]. Chodziło o pozycję 99, pod którą figurowało postanowienie Wojewody [...]z dnia [...]października 2010r. znak: [...]. Skarżący uznał, że w czytelni przeoczył w/w dokument. W związku odesłaniem przez Sąd akt do Ministerstwa Infrastruktury udał się do urzędu w dniu 27 listopada 2015 r. Tu wykonanie fotokopii postanowienia okazało się niemożliwe. W aktach nie było tego dokumentu. Na tę okoliczność została sporządzona notatka służbowa (dołączona do skargi). Skarżący udał się następnie do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] gdzie udostępniono mu ww. postanowienie. Po zapoznaniu się z nim ocenił, że rozstrzygnięcie nie odnosi się w ogóle do jakichkolwiek omyłek pisarskich. Na mocy tego postanowienia zmieniono decyzję organu pierwszej instancji - inwestor deklarujący zamiar budowy skrzyżowania na drodze krajowej nr 2 zrezygnował m.in. z tytułu prawnego do działek, na których zaplanował budowę. Skarżący stwierdził, że w świetle tych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrolował rozstrzygnięcia nieaktualne, stanowiące "pierwszą wersję" decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ponieważ od dnia postanowienia tj. od [...] października 2010 r. do chwili obecnej w obrocie prawnym, pozostaje "druga wersja" decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2010 r" znak: [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zmieniona postanowieniem Wojewody [...]z dnia [...]października 2010 r. W skardze obszernie omówiono ponadto okoliczności wskazujące, w ocenie skarżącego, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2010r., nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zapadła z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 281 p.p.s.a., a w przypadku nie uwzględnienia tego żądania o oddalenie skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania sadowego, Sąd miał na uwadze art. 270 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), który stanowi w szczególności, że można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Skarga niniejsza, w tym zakresie jest dopuszczalna. Wyrok tutejszego Sądu z dnia 17 marca 2015r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2439/14, kończący postępowanie objęte skargą o jego wznowienie, jest prawomocny. Przepis art. 281 p.p.s.a. stanowi - na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. W sprawie niniejszej Sąd postąpił zgodnie ze zd. drugim tego przepisu. Sąd ocenił, że okoliczności opisane we wniosku można zakwalifikować jako powołanie się na przesłankę opisaną w art.273 § 2 p.p.s.a - można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a.- skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Badając ww. formalną przesłankę wniosku o wznowienie postępowania Sąd miał na uwadze następujące ustalenia. Skarżący, o braku opisanego wyżej postanowienia w aktach administracyjnych przekazanych do Sądu, dowiedział się w wyniku analizy fotokopii akt sporządzonych w dniu 5 maja 2015r. Dokument postanowienia nie został udostępniony w dniu 27 listopada 2015r., w urzędzie Ministerstwa, a dopiero następnie w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Skarżący dopiero na tej podstawie ocenił, że postanowieniem wydanym trybie sprostowania oczywistej omyłki doszło do zmiany i uzupełnienia decyzji organu pierwszej instancji udzielającej pozwolenia na realizację inwestycji drogowej, co nie było znane w szczególności sądowi orzekającemu ww. wyrokiem. Wskazać należy, że Minister, w zawiadomieniu z dnia 29 kwietnia 2016r., skierowanym do skarżącego potwierdził - akta organu wojewódzkiego zakończonego decyzją z dnia [...] września 2010r., znajdowały się w Ministerstwie do dnia 16 stycznia 2016r., wraz z uzyskanym od wojewody skanem postanowienia zostały przekazane ponownie do Sądu w związku z wnioskiem o wznowienie postępowania, tym samym zachodzi prawdopodobieństwo, że dokument ten nie został wcześniej załączony do akt tego organu. Zdaniem Sądu skarżący dochował ww. terminu wnosząc skargę, zgodnie z datą jej nadania, w dniu 25 lutego 2015r. Uprawdopodobnił zachowanie terminu trzymiesięcznego od dnia, w którym w wiarygodny sposób dowiedział się o istnieniu przesłanki a w szczególności, w którym mógł ocenić wpływ na wynik sprawy z pewnością. Był to dzień późniejszy po 27 listopada 2015r., w którym zapoznał się z brakującym w aktach postanowieniem. Podkreślmy, dla oceny zachowania przez wnioskodawcę ww. terminu istotne było to kiedy zapoznał się z brakującym w aktach postanowieniem. To treść postanowienia a nie sam jego brak w aktach administracyjnych stanowił o powzięciu przez wnioskodawcę przekonania, że wykryte okoliczności faktyczne mogą mieć znaczenie prawne przy ponownym rozpoznaniu sprawy prawomocnie zakończonej i uzasadniają jego skargę o wznowienie postępowania sądowego. Strona musi upewnić się, że dane okoliczności faktycznie istnieją i ocenić ich prawdopodobny wpływ na wynik sprawy. Nie jest wystarczające posiadanie jedynie ogólnikowych wiadomości o możliwości ich istnienia. W tym stanie rzeczy należało wznowić postępowanie sądowe, a następnie we wznowionym postępowaniu przystąpić do rozpoznania skargi. Oddalając niniejszą skargę o wznowienie postepowania Sąd zważył co następuje. Wyrokiem w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2439/14 Sąd tutejszy oddalił skargę na decyzję Ministra infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014r., utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2014r., którą po wznowieniu postępowania organ orzekł, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2011r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...]nr [...]z dnia [...] września 2010r., zezwalającą na realizację inwestycji drogowej - wydana została z naruszeniem prawa, ale nie ma podstaw do jej uchylenia ponieważ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd podzielił ocenę organu, że skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2011 r., co stanowi przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Działka nr ew. [...] stanowiąca własność P. Z.znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji drogowej. Także niewadliwie organ uznał, że mimo naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na kształt decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2011 r. wydanej w postępowaniu zwykłym, okoliczność ta nie miała wpływu na jej treść. Tym samym Sąd podzielił stanowisko organu, że naprawienie wadliwości proceduralnych nie wpłynie na merytoryczną treść decyzji. W konsekwencji nowa decyzja odpowiadałaby w swej istocie decyzji dotychczasowej, a w oparciu o przepisy prawa materialnego należałoby rozstrzygnąć sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Sąd podkreślił, że organy - Wojewoda [...]jak i Minister Infrastruktury, nie są uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Organy mogą działać tylko w granicach wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości zaproponowany przez wnioskodawcę. Ich ocenie podlega jedynie zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm., dalej: specustawa drogowa), bowiem stosownie do art. 11e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13). Zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej: Prawo budowlane). Jak wynika natomiast z treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższego wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1955/10). W projekcie budowlanym przewidziane zostały wszystkie stosowne rozwiązania chroniące przed hałasem w tym ekrany akustyczne na wysokości działki skarżącego nr [...] w miejscowości M.. Ponadto, zgodnie z wymaganiami dotyczącymi ochrony środowiska, w decyzji środowiskowej nałożono na inwestora obowiązek wykonania analizy po realizacyjnej w zakresie oceny klimatu akustycznego na terenach zabudowy mieszkaniowej. Rozpoznając niniejszą skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem, Sąd miał na uwadze przepis art. 282 § 1 p.p.s.a.- rozpoznał ją na nowo, ale w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Sąd badał to, czy brak wiedzy o rozstrzygnięciu zawartym w opisanym wyżej postanowieniu, wobec pominięcia go w aktach administracyjnych, mógł mieć wpływ na rozstrzygnięcie podjęte w ww. prawomocnym wyroku. Sąd ocenił, że zaistniała przyczyna wznowienia pozostaje bez wpływu na wynik postępowania sądowoadministracyjnego. W postępowaniu w sprawie o sygn. akt VII Sa /Wa 2439/14 zakończonej ww. prawomocnym wyrokiem, Sąd nie badał zgodności z prawem ostatecznej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2011r., utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...]września 2010r. udzielającej pozwolenia na realizację inwestycji drogowej, która została sprostowana postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...]października 2010r. Sąd oceniał zaś decyzję Ministra z dnia [...] września 2014r., utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...]czerwca 2014 , którą organ wobec ustalenia zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] października 2011r. uznał, że nie zachodzi podstawa jej uchylenia ponieważ we wznowionym postępowaniu, z uwzględnieniem stanowiska strony, pominiętej we wcześniejszym postępowaniu, zapadłaby taka sama decyzja - utrzymującą w mocy jego decyzję organu pierwszej instancji. Podkreślmy, Sąd oceniał li tylko to czy zasadnie uznano, że pominięcie skarżącego w postępowaniu odwoławczym od decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie pozwolenia na realizację inwestycji drogowej ma wpływ na wynik postępowania, które na tej podstawie wznowiono. Mówiąc wprost gdyby Sąd w poprzednim postępowaniu zakończonym ww. wyrokiem dysponował pełnymi aktami tj. zawierającymi także postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2010r., nie miałoby to żadnego wpływu na ocenę skutków wywołanych brakiem udziału strony postępowania bez jej winy, jako przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - na wynik postępowania zakończonego decyzją Ministra z dnia [...] października 2011r. Oddalenie skargi o wznowienie postępowania nastąpić powinno wówczas, gdy zgłoszona podstawa wznowienia postępowania jest bezzasadna lub stwierdzona przyczyna restytucyjna nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia. W okolicznościach sprawy niniejszej zaistniała druga z przesłanek uzasadniających oddalenie skargi o wznowienie postępowania sądowego objętego niniejszą skargą . Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, oddalił skargę w trybie art. 282 § 2 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) .