VII SA/Wa 499/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. S., J. S., M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego wielorodzinnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją wydaną [...] listopada 2006r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego nałożył na Spółkę H. S.A. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych związanych z budową budynku wielorodzinnego przy ul. [...]. Decyzja ta była utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] lutego 2007r., a skarga na rozstrzygnięcie organu odwoławczego oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2007r. w sprawie VII SA/Wa 667/07. Ponieważ inwestor złożył projekt zamienny wraz z wymaganą dokumentacją, przy czym roboty przy budowie inwestycji zostały już zakończone Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją nr [...] wydaną [...] października 2007r. na podstawie art. 51 ust. 4 oraz art. 51 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z ogrodzeniem i instalacją gazową na dz. nr ew. [...] przy ul. [...] w [...]. Odwołania od tej decyzji złożyli Stowarzyszenie [...] oraz M. P., A. S. i J. S. Po rozpatrzeniu odwołań [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną [...] stycznia 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że wobec uchylenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 września 2005r. (VII SA/Wa 138/05) decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2004r. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] września 2004r. wydanych w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, powiatowy organ nadzoru budowlanego rozpoczął postępowanie naprawcze na podstawie przepisów art. 50 – 59 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Organ w dniu 3 października 2006r. postanowił wstrzymać roboty budowlane (art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy) a następnie decyzją z [...] listopada 2006r. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz (art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu I instancji wydana w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego jest prawidłowa. Organ, zasadnie wszczął postępowanie naprawcze, po uchyleniu pierwotnej decyzji pozwalającej na budowę – wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ponieważ inwestor przedłożył właściwie sporządzony projekt zamienny, organ po zbadaniu dokumentacji budowlanej zatwierdził go i zobowiązał inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli M. P., Z. S., A. S. i J. S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 5 ust. 2 pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sad administracyjny - zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), kontroluje jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r Nr 153 poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Ponadto uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta w art. 77 § 1 kpa, nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie, obowiązek ustalenia prawdziwego stanu faktycznego na podstawie zebranego materiału dowodowego. Okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają być ustalone przez organy w taki sposób, aby odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Jak wskazuje art. 80 kpa, tylko w przypadku zebrania przez organ i rozpatrzenia całości materiału dowodowego możliwa jest prawidłowa ocena konkretnej sprawy i prawidłowe rozstrzygnięcie o prawach strony. Organ rozpatrujący sprawę powinien więc rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone w sprawie w ich wzajemnej łączności. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 140 kpa, organ odwoławczy tak samo jak organ I instancji związany jest przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, a dodatkowo jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ to może skorzystać z przepisu art. 136 kpa dającego możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy naruszyły omówione przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja organu I instancji została oparta na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego zgodnie z którym w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę właściwy organ nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Przepis zaś ust. 4 tego artykułu stanowi, że po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie, nałożonego obowiązku i wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego, albo jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. Zgodność z prawem decyzji zobowiązującego inwestora do sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego została przesądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydanym 10 października 2007r. w sprawie VII Sa/Wa 667/07, a ocena ta wiąże Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie. Jednakże zdaniem Sądu, po złożeniu projektu organ prowadząc postępowanie naprawcze będące następstwem uchylenia pierwotnej decyzji wydanej w sprawie pozwolenia na budowę inwestycji powinien (przed zatwierdzeniem) sprawdzić złożony projekt zamienny wypełniając obowiązek nałożony art. 35 Prawa budowlanego tj. m. in. ocenić złożony projekt pod kątem zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 31 grudnia 2003r., przepisami wykonawczymi i ocenę tą przedstawić szczegółowo w podjętym rozstrzygnięciu. Tych obowiązków organ nie wykonał, nie uzasadnił podjętego rozstrzygnięcia uniemożliwiając w ten sposób dokonanie jego kontroli przez Sąd. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy obowiązkiem organu będzie przeprowadzenie postępowania zgodnie z zasadami kpa. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.