VII SA/Wa 505/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zychora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz K. K. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., Wojewoda [...] ( dalej: "organ odwoławczy", "Wojewoda"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej: "Prawo budowlane"), po rozpatrzeniu odwołania K K-K ( dalej: "Skarżąca"), od decyzji Prezydenta [...] ( dalej: "Prezydent", "organ I instancji") Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Inwestor") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce o nr ewid. [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy, Prezydent decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę wyżej wspomnianej inwestycji. Od powyższej decyzji Prezydenta, złożyła odwołanie Skarżąca. Wojewoda postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej. W dniu [...] czerwca 2020 r. Wojewoda [...] wezwał Inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedmiotowym projekcie budowlanym. Po otrzymaniu w dniu 7 lipca 2020 r. odpowiedzi od Inwestora, Wojewoda w dniu [...] sierpnia 2020 r. ponownie wezwał Inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedmiotowym projekcie budowlanym. Po otrzymaniu uzupełnienia, organ odwoławczy, w dniu [...] grudnia 2020 r., zawiadomił strony postępowania, na podstawie art. 10 k.p.a., a następnie wydał skarżoną decyzję. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przytoczył regulację zawartą w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, wskazując jakie elementy projektu budowlanego, podlegają sprawdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, wskazując na wynikającą z art. 50 § 1 k.p.a. możliwość przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ odwoławczy i wzywania Inwestora do uzupełnienia nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Następnie Wojewoda wskazał, że postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2020 r., zlecił Prezydentowi [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej poprzez: 1. uzupełnienie części rysunkowej projektu budowlanego o analizy nasłonecznienia oraz przesłaniania sąsiednich budynków; 2. doprowadzenie rysunku projektu zagospodarowania terenu do zgodności z § 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935) poprzez zapewnienie czytelności projektu zagospodarowania terenu, w szczególności możliwość odczytania odległości poszczególnych elementów projektu w sposób jasny i niebudzący wątpliwości; 3. doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z decyzją Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], o warunkach zabudowy - w zakresie ilości kondygnacji. Po uzupełnieniu wyżej wymienionych nieprawidłowości, Wojewoda wezwał Inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej poprzez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019, poz. 1065), dalej "warunki techniczne", co zostało uzupełnione po ponownym wezwaniu (pismo Wojewody Mazowieckiego z dnia 28 sierpnia 2020 r.). Wojewoda wskazał, że na obszarze przedmiotowej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec powyższego wydana została przez Prezydenta Miasta [...] decyzja Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...] , ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wojewoda [...] stwierdził, że kontrolowana przez niego decyzja Prezydenta udzielająca pozwolenia na budowę, jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2017 r. w zakresie: zachowania linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy (decyzja - max 40%, projekt budowlany - 38,42%), minimalnej powierzchni biologicznie czynnej (decyzja - min. 25%, projekt budowlany - 25,43%), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (decyzja - max. 16 m, 5 kondygnacji; projekt budowlany - wysokość budynku -15,73 m, 4 kondygnacje nadziemne i 1 podziemna), szerokości elewacji frontowej (decyzja - max. 11 m, projekt budowlany - 7,6 m), ukształtowania dachu (dach płaski), a także teren inwestycyjny ma dostęp do drogi publicznej - ul. [...]. Co więcej, decyzja Prezydenta Miasta [...] decyzja Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], dopuszcza usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z działką o nr ewid. [...]. W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, że projektowany budynek został usytuowany zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 warunków technicznych - elewacje posiadające otwory okienne lub drzwiowe zostały zaprojektowane w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z działkami sąsiednimi. Projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 tego rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków. Wojewoda ocenił także, że zaskarżona decyzja, została wydana bez naruszenia przepisu § 18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), przepisu § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 - 17.00), § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi) oraz zaprojektowano miejsca postojowe w stosownej liczbie. Zdaniem organu odwoławczego, projekt budowlany wykonany został zgodnie z rozporządzeniem w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Dokumentacja projektowa jest kompletna - zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oraz po uzupełnieniu w postępowaniu odwoławczym, aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust 7 tej ustawy. Dokumentacja projektowa posiada też wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia. Projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wojewoda odnotował również, że budynek należy do II kategorii geotechnicznej zgodnie z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz. U. 2012, poz. 463 ze zm.), zatem przedłożono opinię geotechniczną, projekt geotechniczny oraz dokumentację badań podłoża gruntowego. Następnie Wojewoda przytoczył zasadnicze reguły dokonywania oceny projektu budowlanego podsumowując, że projekt będący przedmiotem postepowania, jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wojewoda odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących konieczności wskazania parametrów przewidzianych w projekcie platform parkingowych wyjaśnił, że wymiary wyznaczonych w projekcie budowlanym miejsc postojowych, są zgodne z § 21 warunków technicznych. Następnie stwierdził, że w warunkach technicznych brak jest odniesienia do wymiarów platform parkingowych. Platformy parkingowe nie mają prawnego uregulowania i wobec tego organy administracji architektoniczno-budowlanej, nie mają obowiązku, ani możliwości sprawdzania ich parametrów. Odnosząc się natomiast do zarzutów w zakresie spełnienia wymaganej ilości miejsc parkingowych, Wojewoda wskazał, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji należy zapewnić 1 miejsce na jedno mieszkanie, nie mniej jednak niż 1 miejsce na 60 m 2 powierzchni użytkowej mieszkania, a więc projektowo łącznie 13 miejsc parkingowych (str. 8, 22 projektu budowlanego), co jest zgodne z wyżej wymienionym warunkiem. Odnosząc się do wskazanego w odwołaniu zarzutu, że przewidziane w projekcie antresole, w rzeczywistości stanowią dodatkową piątą kondygnację nadziemną, organ przytoczył definicję kondygnacji zawartą w § 3 pkt 16 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065, dalej: "r.w.t.") oraz zawartą w § 3 pkt 19 tego rozporządzenia definicję antresoli. Organ wskazał, że zgodnie z tym przepisem przez kondygnację należy rozumieć: poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m, za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. Antresola natomiast, zgodnie z § 3 pkt 19 r.w.t. to górna część kondygnacji lub pomieszczenia znajdująca się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamknięta przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Organ odwoławczy ocenił, że z analizy projektu budowlanego wynika, że zaprojektowana antresola, została wydzielona z pomieszczenia. Swoim obrysem nie wykracza poza obrys pomieszczenia znajdującego się pod nią. Podkreślić wobec powyższego należy, że zaprojektowana antresola jest częścią kondygnacji, a nie kolejną kondygnacją. Wojewoda po ponownej analizie materiału dowodowego podsumował, że Inwestor dokonał wszystkich niezbędnych zmian w projekcie budowlanym, projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa budowlanego i należy utrzymać w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] grudnia 2019 r. Z powyższą decyzja nie zgodziła się skarżąca, zaskarżając ją w całości. W złozonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody. Zaskarżonej decyzji, Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów mających wpływ na wynik postępowania, tj.: a) art. 35 ust. 1 p. b. w zw. z §21 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. 2019, poz. 1065), zwanego dalej "Rozporządzeniem", poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że miejsca postojowe w garażu podziemnym przewidziane w projekcie budowlanym na "platformach parkingowych" są zgodne z ww. regulacją, pomimo iż organ przyjął, że "platformy parkingowe" nie mają prawnego uregulowania i wobec tego organ nie ma obowiązku, ani możliwości sprawdzenia ich parametrów; b) art. 7, art. 77 §1 oraz art. 80 k. p. a., w zw. z § 18 ust. 2 i § 21 Rozporządzenia poprzez przyjęcie, że projekt budowlany spełnia wymóg co do ilości miejsc parkingowych określonych w decyzji o warunkach zabudowy (1 miejsce / 1 mieszkanie, nie mniej jednak niż 1 miejsce/60 m pow. użyt. mieszkania), pomimo iż projekt budowlany określa jedynie parametry 7 "miejsc parkingowych" (pozostałe 6 miejsc parkingowych ma być urządzone na platformach parkingowych, które nie są uregulowane prawnie), jak również projekt budowlany przewiduje 12 lokali mieszkalnych z czego 5 ma ponad 60 m2 pow. użytkowej, co oznacza, że miejsc parkingowych powinno być co najmniej 17, a nie 13 jak przewiduje to projekt budowlany; c) art. 7, art. 77 §1 oraz art. 80 k. p. a., w zw. z §3 pkt 16 i 19 Rozporządzenia, poprzez przyjęcie, iż przedłożony projekt budowlany zawiera rozwiązanie architektoniczne w postaci antresoli, gdy w rzeczywistości mamy do czynienia z dodatkową kondygnacją budynku, tj. 5 kondygnacji nadziemnych i jedną kondygnację podziemną, a tym samym stanowi on budynek średniowysoki (SW) w rozumieniu §8 Rozporządzenia; d) art. 7, art. 77 §1 oraz art. 80 k. p. a., w zw. z §9 ust. 3 i §12 ust. 1 Rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że elewacja projektowanego budynku posiadająca otwory okienne lub drzwiowe została zaprojektowana w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią; Powyższe zarzuty, znalazły rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. Podniesiono w nim wewnętrzną sprzeczność w rozumowaniu organu odwoławczego polegającą na stwierdzeniu, że w ocenie organu planowane platformy parkingowe, zgodne są z warunkami przewidzianymi § 21 r.w.t., przy jednoczesnym stwierdzeniu, że w przepisach technicznych brak jest odniesienia do wymiarów platform parkingowych, a zatem organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają obowiązku, ani możliwości sprawdzania ich parametrów. Brak weryfikacji tych parametrów, prowadzi zdaniem Skarżącej do wniosku o dyskwalifikacji projektowanych platform parkingowych jako miejsc postojowych w rozumieniu przepisów r.w.t. W uzasadnieniu skargi zakwestionowano również stwierdzenie organu, że zaprojektowanie 13 miejsc parkingowych jest wystarczające dla spełnienia warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Wskazano, że w pkt 1.4 decyzji o warunkach zabudowy określono, że w projekcie należy zapewnić miejsca parkingowe w następującej ilości: "1 miejsce/1 mieszkanie, nie mniej jednak niż 1 miejsce/60 m2 pow. użyt. mieszkania". Jak wynika z projektu budowlanego wnioskodawca przewiduje budowę bloku mieszkalnego z 12 lokalami mieszkalnymi, z których 5 mieszkań ma powierzchnię powyżej 60 m2. Oznacza to, że projekt budowlany powinien przewidywać 5 dodatkowych miejsc parkingowych, czyli łącznie min. 17 miejsc parkingowych. Powyższego warunku w sposób oczywisty nie spełnia przedłożony projekt budowlany. Tym samym jest on niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy wydaną w niniejszej sprawie. Ponadto zdaniem Skarżącej, przywołującej w tym zakresie stosowne orzecznictwo, powierzchnie określone w projekcie budowlanym jako antresole należy traktować jak dodatkową, piątą kondygnację nadziemną. Świadczy o tym zarówno powierzchnia antresoli względem kondygnacji, z której została wydzielona, jej wysokość, jak również widoczność wydzielonej kondygnacji na elewacji budynku. W ocenie strony skarżącej, przedłożony projekt budowlany stanowi obejście przepisów związanych z ilością kondygnacji w budynku. Ponadto wskazano, że organ odwoławczy, miał zastrzeżenia co do prawidłowości projektu budowlanego w zakresie posadowienia budynku zbyt blisko granicy działki sąsiedniej. Organ słusznie wskazywał, że zgodnie z § 9 ust. 3 r.w.t., odległość budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granic działki budowlanej, mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia. "W przypadku przedmiotowej inwestycji jak wynika z dołączonych do projektu budowlanego rzutów kondygnacji oraz rysunku elewacji, ściana południowo-wschodnia projektowanego budynku na działce nr ew. [...] z obrębu [...] posiada nieregularny kształt, a co za tym idzie, jej usytuowanie od granicy sąsiedniej działki budowlanej jest zróżnicowane. Fragment ściany elewacji od strony południowo-wschodniej do granicy działki [...] oraz [...] w odległości mniejszej niż 4 m, nie spełnia wymogów (mimo odsunięcia otworu okiennego na odległość 4 m). Organ podkreślił także, że zastosowane przez inwestora rozwiązanie (poprawiony projekt budowlany) również nie skutkuje doprowadzeniem projektu budowlanego do zgodności z przepisami. "W analizowanym przypadku wysunięty element elewacji ściany południowo-wschodniej projektowanego budynku bez otworów okiennych i drzwiowych został zaprojektowany od granicy z działką nr ew. [...] z obrębu [...] w odległości 3,03 m, natomiast w miejscu gdzie projektuje się otwory okienne i drzwiowe, fragmenty elewacji zostały wycofane w głąb działki i ich odległość od granicy działki sąsiedniej wynosi odpowiednio 4,03 m. Punktem do wyznaczenia odległości, powinien być bowiem zgodnie z § 9 ust. 3 Rozporządzenia ten fragment ściany (elewacji) budynku, który znajduje się najbliżej granicy działki. Za punkt odniesienia nie należy uznawać innych wyznaczników, których zastosowanie powoduje wydłużenie odcinka pomiędzy granicą działki, a projektowanym budynkiem" (pismo organu z dnia 17.06.2020 r. oraz 28.08.2020 r.). W ocenie strony skarżącej, ani naniesienie przez wnioskodawcę poprawek do projektu budowlanego, ani przedstawienie swojego stanowiska w piśmie z dnia 6.07.2020 r. nie skutkuje usunięciem wadliwości projektu budowlanego w zakresie posadowienia budynku względem granicy działki sąsiedniej - §9 ust. 3 i §12 ust. 1 Rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę z dnia 9 marca 2021 r., Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że decyzja ta, została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej uchylenia. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy przeprowadził postępowanie z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Z uwagi na charakter stwierdzonych naruszeń zaznaczyć należy, że organy administracji publicznej, obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 k.p.a. Dokonane ustalenia stanu faktycznego, stanowiące podstawę podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, powinny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Poza tym, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś tylko na kontroli zasadności argumentów przedstawionych przez organ I instancji. W związku z tym organ odwoławczy nie tylko zobowiązany jest do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w tym poczynienia własnych ustaleń faktycznych - o ile jest to konieczne i mieści się w zakresie art. 136 k.p.a. - ale też do samodzielnego dokonania mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa i odniesienia się do zarzutów powołanych przez stronę w odwołaniu. Zadośćuczynienie powyższym wymogom stanowi gwarancję realizacji celu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz zapewnienie, że ponowne rozpatrzenie sprawy, przez organ odwoławczy, nie będzie iluzoryczne i nie będzie sprowadzać się do bezrefleksyjnego utrzymywania w mocy zaskarżonej decyzji (por. wyrok WSA w Gliwicach z 29 listopada 2017 r., I SA/Gl 765/17; wyrok WSA w Bydgoszczy z 23 stycznia 2018 r., II SA/Bd 700/17; wyrok WSA w Opolu z 27 marca 2018 r., II SA/Op 610/17 publ.- Cbosa). Przypomnieć też należy, że aby prawidłowo ocenić wydaną przez organ decyzję, sąd musi dysponować wyrażonym w uzasadnieniu decyzji stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) będących podstawą wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Braki uzasadnienia decyzji w zakresie podstawowych elementów przewidzianych przepisem art. 107 § 3 k.p.a., uniemożliwiają dokonanie przez sąd oceny zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem a organ nie może, konwalidować braków uzasadnienia decyzji argumentacją zawartą w odpowiedzi na skargę, posiłkując się oceną zaprezentowaną przez sąd w innej sprawie, nawet o bardzo zbliżonym stanie faktycznym ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 2858/21, LEX nr 3111612). Do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt I OSK 3235/18, LEX nr 3081748). W rozpoznawanej sprawie organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania określonymi w przepisach art. 7, art.. 77 § 1 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Organ nie ustalił bowiem pełnego stanu faktycznego sprawy, nie odniósł się do zarzutów Skarżącej oraz nie dokonał ustaleń w sprawie odnosząc je do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jak trafnie wskazał NSA w Poznaniu w wyroku z dnia 23 lutego 1988 r., sygn. akt SA/Po 1317/87, opubl. w CBOSA, "«Wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa» polega nie tylko na obowiązku powołania podstawy prawnej w każdej decyzji i przytoczeniu obowiązującego prawa, ale także na wszechstronnym wyjaśnieniu podstawy prawnej i faktycznej decyzji, czyli na wytłumaczeniu się, dlaczego właściwy organ orzekający zastosował określony przepis rozstrzygając sprawę, względnie też dlaczego daną wykładnię przyjął, skoro strona przedstawiła wykładnię odmienną". Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, można poczynić uwagę, że o ile większość zagadnień związanych z badaniem zgodności projektu budowlanego pod kątem przesłanek z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, została przez Wojewodę szczegółowo i rzetelnie wyjaśniona, to nie można tego stwierdzenia odnieść do czterech spornych kwestii, a mianowicie: - parametrów przewidzianych w projekcie platform parkingowych, - spełnienia przez inwestora wymogu przewidzianej w decyzji o warunkach zabudowy ilości miejsc parkingowych, - zachowania wymaganej przez przepisy techniczne odległości pomiędzy budynkami - oceny czy antresole, nie stanowią w rzeczywistości piątej nie przewidzianej w projekcie kondygnacji nadziemnej. Podkreślenia wymaga, że kwestie te, podnoszone były w odwołaniu, co obligowało Wojewodę do szczegółowego odniesienia się do zaprezentowanej w nim argumentacji. Należy także wskazać, że w odniesieniu do wspomnianych kwestii, można także oczekiwać również ze strony Inwestora, większej aktywności w wykazywaniu zgodności z przepisami przedłożonego projektu budowlanego. Odnośnie do parametrów miejsc postojowych, wskazać należy, że określa je § 21 ust. 1 pkt 1 r.w.t. Przepis ten w odniesieniu do miejsc postojowych przeznaczonych dla samochodów osobowych przewiduje, że powinny mieć one wymiary wynoszące co najmniej 2,5 m szerokości oraz 5 m długości. Wojewoda odnosząc się do parametrów miejsc postojowych, ograniczył się jedynie do wskazania, że wymiary wyznaczonych w projekcie budowlanym miejsc parkingowych są zgodne z § 21 warunków technicznych. W uzasadnieniu brak jest w tym zakresie jakiegokolwiek odniesienia do przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego. Nie wykazano, jaki faktycznie wymiar mają przewidziane w projekcie miejsca postojowe oraz czy i dlaczego, projektowane platformy, spełniają lub nie wymogi określone w § 21 ust 1 pkt 1 r.w.t. Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, brak jest rozstrzygnięć, które kwestionowałyby co do zasady legalność urządzania miejsc postojowych w formie platform (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 135/20, LEX nr 3055864, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1841/12, LEX nr 1324127, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1544/15, LEX nr 2027038, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 778/15, LEX nr 21438020). Nie zwalnia to jednak organu odwoławczego po pierwsze z uzasadnienia dopuszczalności tego rodzaju rozwiązań, po drugie zaś z uzasadnienia ich zgodności z przepisami technicznymi i to w okolicznościach rozpatrywanej sprawy. Wskazać należy, że również w interesie inwestora, leży precyzyjne wykazanie, dlaczego zastosowane przez niego platformy, spełniają wymogi § 21 r.w.t., zaś organ powinien podjąć działania mające na celu uzupełnienie w tym zakresie projektu budowlanego. W projekcie tym, w części dotyczącej garażu ( tom 2 str. 8), wspomniano jedynie ogólnie o 13 stanowiskach parkingowych, w tym 12 na platformach (6x2mp). Wymiary platform, nie zostały przedstawione. Ponadto w odniesieniu do Inwestora, wskazać należy, że z projektu nie wynika także, jaki typ platform, o jakich wymiarach i jakiego producenta zastosowano. Również przedłożone przez Inwestora karty katalogowe platform różnych producentów, nie dają odpowiedzi na wyżej postawione pytania. Karty te, prezentują bowiem również takie platformy, których szerokość nie przekracza 230 cm, a zatem nie spełniają wymogów określonych w § 21 r.w.t. W piśmie z dnia 27 lutego 2020 r., Inwestor ograniczył się wyłącznie do wskazania, że "na platformach parkingowych podwójnych niezależnych, zaprojektowano stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, które powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej: 1) szerokość 2,5 m i długość 5 m ( w przypadku samochodów osobowych). Z tego niejasnego sformułowania nie wynika, jakie w rzeczywistości wymiary posiadają projektowane platformy. W piśmie tym Inwestor wskazuje również na szerokość użytkową zastosowanych platform nie mającą żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym ( projekcie). Inwestor do takiego materiału dowodowego się nie odwołuje, a ponadto nie wskazuje drugiego istotnego parametru platform, a mianowicie ich długości. Inwestor udzielając organowi administracji architektoniczno-budowlanej niejasnych i niepełnych informacji, powinien brać pod uwagę, że może to skutkować odmową zatwierdzenia przedstawionego przez niego projektu budowlanego. Podsumowując ten watek, stwierdzić należy, że parametry platform, nie zostały dostatecznie zweryfikowane. Ponadto uzasadnienie decyzji Wojewody w odniesieniu do tej kwestii jest jak słusznie wskazał skarżący wewnętrznie sprzeczne. Organ nie mógł bowiem wskazywać, że parametry platform, są zgodne z § 21 r.w.t., a jednocześnie stwierdzać, że ponieważ w warunkach technicznych brak jest odniesienia do wymiarów platform parkingowych, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają obowiązku, ani możliwości sprawdzania ich parametrów. Wskazane w skardze wymogi określone w § 21 ust. 3 r.w.t., zgodnie z którym stanowiska postojowe i dojazdy manewrowe dla samochodów powinny mieć nawierzchnię utwardzoną lub co najmniej gruntową stabilizowaną, ze spadkiem zapewniającym spływ wody, nie będą odnosić się zdaniem Sądu do miejsc w garażach podziemnych. Odnośnie do zgodności ilości miejsc parkingowych z decyzją o warunkach zabudowy, Wojewoda ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że zgodnie decyzją o warunkach zabudowy, dla przedmiotowej inwestycji, należy zapewnić 1 miejsce/1 mieszkanie, nie mniej jednak niż 1 miejsce/60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania, a więc projektowo łącznie 13 miejsc parkingowych (str. 8, 22 projektu budowlanego), co jest zgodne z wyżej wymienionym warunkiem. Organ jednak nie wyjaśnił, dlaczego w jego ocenie, liczba 13 miejsc parkingowych, jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto w odwołaniu, a także potem w skardze, podniesiono, że jak wynika z projektu budowlanego, Inwestor przewiduje budowę bloku mieszkalnego z 12 lokalami mieszkalnymi, z których 5 mieszkań ma powierzchnię powyżej 60 m2, co zdaniem Skarżącej prowadzi do wniosku, że projekt budowlany powinien przewidywać 5 dodatkowych miejsc parkingowych, czyli łącznie minimum 17 miejsc parkingowych a warunku powyższego nie spełnia przedłożony projekt, który tym samym jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Do tej argumentacji, organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł. Wskazać w tym miejscu należy, że jak wynika z projektu (tom 1, str. 17), w budynku przewidzianych jest 12 lokali o łącznej powierzchni użytkowej 641,67 m2. Organ powinien więc dokładnie wyjaśnić, jaka jest liczba lokali projektowanych, ile z nich przekracza powierzchnię 60 m 2 i jaka jest powierzchnia każdego z tych większych lokali, a następnie w oparciu o te dane wyjaśnić czy liczba miejsc postojowych jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Wyjaśnić w szczególności należy, czy w ocenie organu każde zwiększenie powierzchni mieszkania ponad powierzchnię 60 metrów, wymagać będzie dodatkowego miejsca postojowego, czy też istotna jest łączna powierzchnia użytkowa wszystkich lokali w odniesieniu do ilości miejsc postojowych. Mówiąc inaczej czy powierzchnia mieszkania musi zwiększyć się o pełne 60 metrów aby wymagane było dodatkowe miejsce postojowe, czy też wystarczy, że tylko przekroczy ona 60 metrów. Odnośnie do odległości i ich zgodności z § 12 oraz z § 9 r.w.t., organ odwoławczy ograniczył się do wskazania na str. 3 że elewacje posiadające otwory okienne lub drzwiowe zostały zaprojektowane w odległości nie mniejszej niż 4 metry od granicy z działkami sąsiednimi. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, nie wynika jednak, których działek i których ścian budynku to dotyczy, zaś Sąd nie może w tym zakresie bazować na domysłach. Ponadto organ nie ustosunkował się w tym zakresie do argumentów Skarżącej oraz argumentacji Inwestora zawartej w piśmie z dnia 6 lipca 2020 r. a dotyczącej pojęć "ściana" i "elewacja" budynku w kontekście usytuowania ściany z otworami okiennymi w wymaganej przez przepisy techniczne odległości. Brak jest także wskazania w oparciu o jakie kryteria, organ dokonał w tym zakresie oceny zgodności projektu wymogami technicznymi. Organ w uzasadnieniu, nie wskazuje, która ściana budynku została poddana jego ocenie, podczas gdy Inwestor w swojej argumentacji wskazuje, że chodzi o ścianę po stronie południowo-wschodniej sąsiadującej z działką nr [...] i działką nr [...]. W odniesieniu do podniesionej w odwołaniu argumentacji związanej z antresolami, organ odwoławczy ograniczył się do przytoczenia zawartych w r.w.t. definicji "antresoli" oraz "kondygnacji" oraz związanego z tymi pojęciami orzecznictwa, po czym stwierdził, że "z analizy projektu budowlanego wynika, że zaprojektowana antresola został wydzielona z pomieszczenia. Swoim obrysem nie wykracza poza obrys pomieszczenia znajdującego się pod nią. Podkreślić wobec powyższego należy, że zaprojektowana antresola jest częścią kondygnacji, a nie kolejną kondygnacją". Również to stwierdzenie, nie jest poparte żadną argumentacją z odniesieniem do projektu, który w tym akurat zakresie zawiera wymiary antresol i pomieszczeń, z których są one wydzielone oraz stosowną analizę widoczności (tom 2.1-2 rys. AR – 04a projektu). Umożliwia to odniesienie się organowi do proporcji pomiędzy powierzchnią pomieszczenia a powierzchnią antresoli. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda wyjaśni powyższe kwestie odwołując się do materiału dowodowego sprawy, w sytuacji braku wystarczających danych umożliwiających weryfikację poprawności projektu, zobowiąże Inwestora do jego uzupełnienia, a następnie wyda rozstrzygnięcie uzasadniając swoje stanowisko zgodnie z regułami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.