VII SA/Wa 513/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bożena Więch- Baranowska, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania G. K. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] umarzającą, wszczęte na wniosek M. D., E. G., W. B., M. B., G. K., K.. oraz M. H., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]lutego 2010 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę wodociągu przemysłowego z pompownią [...] do Zakładu Produkcyjnego [...]S.A. wraz z kablem teletechnicznym (z wyłączeniem studni wraz z instalacjami oraz odcinkiem przebiegającym w pasie drogi wojewódzkiej) przyłączy wodociągowych teletechnicznych i energetycznych do ujęć wodnych [...],[...],[...] i [...] w strefie [...] oraz pompowni [...] w miejscowości [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...]sierpnia 2010 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2010r., Nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania G.K., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. - uchylił decyzję organu wojewódzkiego z dnia[...] sierpnia 2010 r., znak: [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując, że w aktach sprawy brak jest dokumentów (aktów notarialnych, odpisów z ksiąg wieczystych, postanowień sądu o objęciu spadku), które potwierdzałyby tytuł prawny wnioskodawców, tj. M.D., E. G., W. B., M. B., G. K., K. P. oraz M. H., do określonych nieruchomości. Z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodził się inwestor - [...] S.A. w [...], który wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 52/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na zaskarżoną decyzję, następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1819/11 oddalił skargę kasacyjną [...] S.A. w [...] od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2011 r. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], umorzył wszczęte wcześniej postępowanie nieważnościowe z uwagi na ustalenie, że wnioskującym nie przysługuje przymiot strony w postepowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Po przeanalizowaniu odwołania G. K. od powyższej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił argumentację organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że istotnym dla rozpoznania niniejszej sprawy jest ustalenie czy organ wojewódzki prawidłowo ocenił materiał dowodowy i wskazał, że działki wnioskodawców nie leżą w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Powołując się na art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowalnego organ wskazał, że osoba która składa wniosek o stwierdzenie nieważności musi wykazać swój interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważności konkretnej decyzji. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, wynikające z konkretnego przepisu prawa, dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym pozwolenia na budowę. Natomiast ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie. Wówczas bowiem istnieje tylko interes faktyczny, a nie interes prawny. Odnosząc to do niniejszej sprawy organ wskazał, że wnioskujący nie byli stroną postępowania zakończonego decyzją starosty [...] z dnia [...] lutego 2010 r. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji wnioskodawcy nadesłali pismo, w którym wskazali: "należące do nas nieruchomości znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanych przez Inwestora obiektów składających się na etap. II, tj. ujęć wody podziemnej, bowiem znajdują się w tzw. leju depresji wyznaczonym dla tych ujęć. W związku z powyższym, ograniczenia w zagospodarowaniu należących do nas terenów, wynikać będą z odpowiednich przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, który to akt normatywny stanowi jeden z przepisów odrębnych, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego". M.D. dodatkowo przesłała akt notarialny z dnia [...] października 2008 r., Rep. [...] Nr [...] umowy darowizny, z którego wynika, że jest ona właścicielką działek rolnych o nr ewid.: [...],[...],[...],[...]i [...], położonych w [...] (dla których w Sądzie Rejonowym w [...],[...] Wydział Ksiąg Wieczystych, jest prowadzona księga wieczysta o nr [...]). Z powyższego aktu notarialnego z dnia [...] października 2008 r. wynika również, że G. K. jest właścicielką działek o nr ewid.: [...][...],[...] i [...] w [...], dla których w Sądzie [...] w [...],[...] Wydział Ksiąg Wieczystych jest prowadzona księga wieczysta o nr [...], działek o nr ewid.: [...],[...]i [...]w [...], dla których w Sądzie Rejonowym w [...],[...] Wydział Ksiąg Wieczystych, jest prowadzona księga wieczysta o nr [...] oraz działki o nr ewid. [...] w [...]. Natomiast z aktu notarialnego z dnia [...] maja 1999 r., Rep. [...] Nr [...] umowy darowizny (przesłanego przez G. K.) wynika, że G. K. jest właścicielką działek o nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...][...], [...],[...]i [...]w [...], dla których w Sądzie Rejonowym w [...],[...] Wydział Ksiąg Wieczystych jest prowadzona księga wieczysta o nr [...]. Z ustaleń organu odwoławczego wynika również, że M. H. jest współwłaścicielką działek o nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...]i [...]w [...] (księga wieczysta o nr [...], prowadzona w Sądzie Rejonowym w [...],[...] Wydział Ksiąg Wieczystych), zaś K. P. jest współwłaścicielką działek o nr ewid.: [...],[...],[...],[...] i [...] w [...] (księga wieczysta o nr [...], prowadzona w Sądzie Rejonowym w [...],[...] Wydział Ksiąg Wieczystych). M. i E. G. są właścicielami działek nr [...]i [...]w [...]i, użytkowanych jako las (akt notarialny Repertorium [...] nr [...]). M. i W. B. są właścicielami nieruchomości położonej w Jeleśni stanowiącej gospodarstwo rolne składające się z działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz działek nr [...],[...],[...] położonych w terenach użytków rolnych (akt notarialny Repertorium [...] nr [...]). Z kolei, ze znajdującego się w aktach niniejszej sprawy projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana na działkach o nr ewid.: nr [...], położonych w miejscowości [...]. W najbliższych odległościach sporna inwestycja została zaprojektowana od działek wnioskodawców, tj. ok. 26 m - od działek, należących do M. i W. B. ([...] i [...]), ok. 62 m - od działki, należącej do M. D. ([...]), ok. 22 m - od działki, należącej do E. G. ([...]), ok. 19 m - od działki, należącej do M. H. ([...]), ok. 22 m – od działek, należących do G.K. ([...],[...]i [...]) oraz ok. 26 m – od działki należącej do K. P. ([...]). Z przepisów odrębnych nie wynika zaś, aby dla podziemnego wodociągu przemysłowego i kabla teletechnicznego oraz podziemnych przyłączy wodociągowych, teletechnicznych i energetycznych do ujęć wodnych [...],[...],[...]i [...] w strefie [...] oraz pompowni [...] w miejscowości [...], wyznaczone były jakieś strefy, stanowiące obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Analiza projektu budowlanego nie wykazała, aby kwestionowana inwestycja ograniczała sposób zagospodarowania nieruchomości należących do wnioskodawców. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że sporna inwestycja w jakikolwiek sposób ujemnie wpłynie na możliwość zagospodarowania w przyszłości nieruchomości wnioskujących co pozwalałoby na przyznanie im przymiotu strony. W szczególności projektowany obiekt nie pozbawia nieruchomości wnioskodawcy dostępu do drogi publicznej oraz nie emituje ponadnormatywnych uciążliwości. Tak więc wnioskodawcy nie mogą wywodzić swojego interesu prawnego w niniejszej sprawie z posiadanego tytułu własności i współwłasności do działek znajdujących się w sąsiedztwie projektowanego obiektu, ale nie leżących w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, a zatem nie mogą być uznani za stronę w postępowaniu, dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji o pozwolenie na budowę, tj. decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...]. Tym samym, wnioskodawcy nie wykazali przysługującego im interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. To na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Tym samym wywodzenie przez wnioskodawców przymiotu strony z nieobjętych decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2010 r. ujęć wodnych ([...],[...],[...] i [...] w miejscowości [...]), należy uznać - w ocenie organu odwoławczego - za nieuprawnione, bowiem postępowanie nadzwyczajne wszczęte zostało w sprawie dokładnie określonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2010 r. i nie dotyczy ewentualnych przyszłych zamierzeń inwestora (oczywiście jeśli inwestor wystąpi z wnioskiem o pozwolenie na budowę ww. studni głębinowych, połączonych z omawianą inwestycją wodociągową to organ architektoniczno-budowlany będzie zobowiązany do ustalenia na nowo wszystkich stron postępowania oraz ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r. złożyła G. K. wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła : I. rażące naruszenie art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze Prawa budowlanego, do czego doszło, w wyniku uznania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że przedsięwzięcie, objęte decyzją - pozwoleniem budowlanym Starosty [...], stanowi całość zamierzenia budowlanego inwestora; II. rażące naruszenie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do czego doszło, w wyniku zaniechania przez Organ (a wcześniej przez Wojewodę [...]) ustosunkowania się do kwestii podnoszonych przez moją osobę w toku postępowania; co z kolei doprowadziło do: III. rażącego naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, do czego doszło, w wyniku uznania przez Organ, że nie posiadam przymiotu strony w prowadzonej przez niego sprawie. IV. Poza wskazanymi wyżej naruszeniami, skarżonej decyzji zarzucam naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, to jest: - zasad prawdy obiektywnej, wyrażania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.); - zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 8 k.p.a.); Wskazane wyżej naruszenia, niewątpliwie wskazują na to, że skarżona decyzja narusza również podstawową zasadę postępowania administracyjnego, to jest zasadę legalizmu (art. 6 k.p.a.). V. Jednocześnie, w przypadku uznania przez Sąd, że cztery pierwsze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, skarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 157 § 2 w zw. z art. 233 zd. drugie k.p.a., do czego doszło, w wyniku zaniechania prowadzenia przez Organ dalszego postępowania z urzędu, do czego doszło pomimo tego, że wobec decyzji Starosty [...], zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta wadami wskazującymi na jej nieważność. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Mając na uwadze ponowne rozpatrywanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazać należy, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nadto zgodnie z tą normą nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Natomiast stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W jej zakresie może mieścić się zarówno akceptacja, jak i krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie przez organ konkretnych przepisów w danym przypadku uznane zostało przez sąd administracyjny za poprawne lub za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s 219 i n.). Powołane przepisy w sposób jednoznaczny wyznaczają aktualny kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji. Ponadto, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było zatem -stosownie do dyspozycji powołanych przepisów- dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni w świetle zapadłego w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartym w wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r., w którym Sąd I instancji uznał za prawidłową argumentację organu odwoławczego zawartą w zaskarżonej decyzji, którą organ uchylał do ponownego rozpoznania decyzję odmawiającą M.D., E. G., W.B., M.B., G. K., K. P. oraz M. H. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Sąd wskazał, że "aby stwierdzić czy wnioskodawcy są uprawnieni do wystąpienia o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę konieczne jest wcześniejsze wyjaśnienie, czy należące do nich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania tego obiektu. Zakłada to więc, w pierwszej kolejności, ustalenie, gdzie te nieruchomości znajdują się i jak daleko oddziaływuje inwestycja w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Nie zawsze bowiem oddziaływanie to będzie ograniczać się do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji". Przechodząc do analizy sprawy wskazać trzeba, że kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana w postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Jest to o tyle istotne, że w tego rodzaju postępowaniu inne są obowiązki organu, który zobligowany jest wyłącznie do kontroli decyzji w aspekcie wystąpienia w niej przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Oznacza to, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości kontrolowanego aktu administracyjnego. Jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Następnie wskazać trzeba, że w analizowanej sprawie zasadniczym problemem jest ustalenie czy wnioskodawcy postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2010 r. mają przymiot strony do jej kwestionowania. Badanie przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności winno być przeprowadzone na podstawie art. 28 k.p.a. Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na jego sytuację prawną. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Źródłem interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. może być nie tylko materialne prawo administracyjne, ale także prawo cywilne, w tym prawo rzeczowe, w szczególności przepisy dotyczące ochrony własności (tak też WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1297/11, www.cbois.nsa.gov.pl). Z kolei, zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy natomiast rozumieć, zgodnie z unormowaniem art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Interes prawny będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć wnioskodawcy. A zatem, stronami w sprawach pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do wymienionych w nim podmiotów. Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim jest wykazanie, że w dacie wystąpienia z wnioskiem przez ten podmiot planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienia do zagospodarowania nieruchomości. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że wnioskodawcy tego postępowania uzupełnili dokumentację nadsyłając akty notarialne, z których wynika ich prawo własności poszczególnych nieruchomości. Analiza nadesłanej dokumentacji wskazuje, że sporny wodociąg został wybudowany w odległości ok. 24 metrów od najbliższych działek należących do skarżącej G. K. (działki nr [...],[...]i [...]), w odległości ok. 26 metrów od działek należących do M. i W. B. (działki nr [...],[...]) oraz w odległości ok. 62 metrów od działki nr [...] należącej do M. D. i w żaden sposób nie powoduje ograniczeń w zagospodarowania tych działek oraz nie narusza uzasadnionego interesu prawnego tych osób. Z przepisów odrębnych nie wynika bowiem aby dla podziemnego wodociągu przemysłowego i kabla teletechnicznego oraz podziemnych przyłączy wodociągowych teletechnicznych i energetycznych do ujęć wodnych [...],[...],[...] i [...] w strefie [...] oraz pompowni [...] w miejscowości [...] wyznaczone były jakieś strefy stanowiące obszar oddziaływania obiektu o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Skoro sporna inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu działek należących do skarżącej, ani innych wnioskodawców stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2010 r. o pozwoleniu na budowę, to skarżąca oraz pozostali wnioskodawcy nie są stronami postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją. Skoro zaś postępowanie nie może być prowadzone z uwagi na brak legitymacji wnioskodawcy postępowania to postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania jest zaś przesłanką do umorzenia postępowania (art. 105 § 1 k.p.a.) wszczętego przez stronę nie posiadającą legitymacji do jego wszczęcia. Konkludując, analiza dokumentacji pozwala stwierdzić, że sporna inwestycja prowadzona w oparciu o decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2010 r. w żaden sposób nie narusza prawa własności nieruchomości należących do skarżącej G. K., a wobec tego nie ma podstaw do prowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności tej decyzji z wniosku skarżącej. W ocenie Sądu, słusznie zatem organy orzekły o braku legitymacji skarżącej do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2010 r. i uznały, że brak podstaw do prowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę obliguje organ do umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Nadto organy przeprowadziły postępowanie w poszanowaniu zasad wynikających z art. 7 i art. 77 oraz art. 80 k.p.a. W świetle podniesionych okoliczności faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone decyzje zostały wydane zgodnie z prawem i działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.