VII SA/Wa 518/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki asesor WSA Michał Podsiadło (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 września 2024 r. sprawy ze skargi Ł. Z. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 28 grudnia 2023 r. nr 481/OPON/2023 w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę 1. Zaskarżonym postanowieniem z 28 grudnia 2023 r. nr 481/OPON/2023, Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z [...] września 2023 r. znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. W dniu 28.07.2022 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek Ł. Z. (dalej: skarżącego) o wszczęcie z urzędu postępowania objętego decyzją Starosty [...] z [...].04.2012 r. nr [...] w celu jego zakończenia przez ostemplowanie dokumentacji budowlanej zatwierdzonej tą decyzją i formalne wydanie inwestorowi załącznika do decyzji uprzednio doręczonej, ewentualnie o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty [...] z [...].04.2012 r. nr [...]. Skarżący podniósł, że decyzja nr [...] wydana została w wyniku przestępstwa stwierdzonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w M. [...] Wydział Karny z [...] czerwca 2018 r. sygn. akt [...]. 2.2. Postanowieniem z[...] września 2023 r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 149 § 3 oraz 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej: k.p.a.), Starosta [...] (dalej: Starosta, organ I instancji) odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją. Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący. 2.3. Utrzymując w mocy ww. rozstrzygnięcie, Wojewoda Mazowiecki (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) powołał się na następujące argumenty. 2.3.1. Wojewoda przypomniał, że zgodnie z treścią ww. wyroku, SR w M orzekł on w stosunku do L. S., że: "w [...] woj. m. w okresie od dnia 10 lutego 2012 roku do dnia 20 kwietnia 2012 roku, jako funkcjonariusz publiczny zatrudniony na stanowisku Kierownika Referatu Budownictwa Wydziału Infrastruktury Starostwa Powiatowego w [...], działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc odpowiedzialnym za kierowanie pracą referatu zgodnie z obowiązującymi przepisami, nadzór nad prawidłowym i terminowym wykonywaniem zadań, oraz przygotowanie pozwoleń na budowę, nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że dopuścił do zakończenia postępowania w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczo mieszkalnego w miejscowości S. dla inwestora Ł. Z. i odnotowania w prowadzonym w wydziale rejestrach faktu wydania decyzji Starosty Powiatu [...] o nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 roku, w sytuacji gdy nie zgromadzono kompletnej dokumentacji wymaganej do wydania przedmiotowej decyzji, czym działał na szkodę interesu publicznego tj. o czyn z art. 231 § 2 kk.", natomiast w stosunku do J. M. S., że "w [...] woj. m. w okresie od 10 lutego 2012 r do dnia 20 kwietnia 2012 roku, prowadząc biuro projektowe, w celu użycia za autentyczny podrobił dokument w postaci decyzji administracyjnej w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczo mieszkalnego w miejscowości S. dla inwestora Ł. Z. o nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 roku, tj. o czyn z art. 270 § 1 kk." 2.3.2. W ocenie Wojewody, w świetle sentencji ww. wyroku, postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku skarżącego o wydanie ww. pozwolenia na budowę zostało zakończone wydaniem podrobionego dokumentu w postaci decyzji administracyjnej nr [...], który to fakt został odnotowany w rejestrze prowadzonym przez organ I instancji, przy czym w organie administracji architektoniczno-budowlanej nie odnotowano złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, natomiast odnaleziono nieopieczętowane projekty budowlane, których to zakres jest inny niż ten opisany w rejestrze wydawanych decyzji. Zatem przed organem administracji architektoniczno-budowlanej nie toczyło się jakiekolwiek postępowanie w sprawie ww. pozwolenia na budowę, a co za tym idzie nie zostało ono wydane na rzecz skarżącego. W archiwum Referatu Budownictwa Wydziału Infrastruktury Starostwa Powiatowego w [...], brak jest jakiejkolwiek dokumentacji, która obrazowałaby przebieg załatwienia sprawy z wniosku skarżącego co do wydania pozwolenia na budowę budynku gospodarczo mieszkalnego w miejscowości S., a więc, że brak jest zarówno wniosku o pozwolenie na budowę jak i samej decyzji. W zasobach organu I instancji, po uporządkowaniu pokoju po pracowniku p. L. S., odnaleziono nieopieczętowane projekty budowlane o temacie: "Budowa budynku mieszkalno-gospodarczego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, budowa wagi samochodowej, budowa 4 silosów o pojemności 150 ton każdy wraz z koszem i wieżą zasypową", obiekt: Budynek mieszkalno-gospodarczy, waga samochodowa, płyta betonowa. 4 silosy, w m. S., gm. L.", natomiast w prowadzonych rejestrach widnieje "Budowa budynku gospodarczego mieszkalnego, wagi samochodowej i 8 sztuk silosów zbożowych w m. S., gm. L." Ze zgromadzonych przez tut. organ akt sprawy wynika również, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], w piśmie z dnia 2 czerwca 2015 r., stwierdził, iż nie posiadał w swoich zasobach archiwalnych ww. dokumentacji. 2.3.3. Wojewoda przypomniał, że w świetle art. 63 ust. 1 w zw. z art. 60 Prawa budowlanego, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany przechowywać przez okres istnienia obiektu dokumenty, o których mowa w art. 60, w tym m.in. dokumentację i decyzję dotyczącą tego obiektu, oraz opracowania projektowe i dokumenty techniczne robót budowlanych wykonywanych w obiekcie w toku jego użytkowania. Zgromadzona w toku postępowania odwoławczego dokumentacja, wskazuje iż skarżący również wzywany był, przez Starostę [...] pismem z 11 czerwca 2015 r. o udostępnienie dokumentacji projektowej oraz decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże w piśmie z 25 czerwca 2015 r., poinformował Starostę, iż nie jest w posiadaniu ww. dokumentacji, gdyż przekazał ją do Komendy Wojewódzkiej w R. Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy prowadzonej pod sygn. akt [...], jako dowód w sprawie została dobrowolnie wydana decyzja Nr [...] trzy karty, oryginał (pismo pn. "Spis i opis rzeczy" z dnia 16 czerwca 2015 r., sporządzonego przez Komendę Wojewódzką Policji w siedzibie w R - Tom I. karta 161). Jak wynika natomiast z protokołu oględzin dokumentacji zabezpieczonej w 16 czerwca 2015 r. od skarżącego (Tom II, karta 377 - 378). pod pozycją 3 zabezpieczono cyt.: "Decyzja [...] NR [...], trzy karty, oryginał. W górnym prawym rogu pierwszej strony znajduje się zapis: [...], dnia 20.04.2012r a pod nim pieczęć Starostwa Powiatowego w [...]. Jest to kopia decyzji potwierdzona za zgodność z oryginałem. Na dokumencie znajduje się pieczątka koloru czerwonego "Za zgodność z oryginałem, [...] dnia data koloru czarnego 2012-08-27, pieczątka koloru czerwonego "KIEROWNIK REFERATUR BUDOWNICWA mgr inż. L. S." wraz z parafą." 2.3.4. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wydania przez Starostę decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2012 r., gdyż jak wynika z treści wyroku SR w M., J. M. S. prowadząc biuro projektowe, w celu użycia za autentyczny podrobił dokument w postaci decyzji administracyjnej w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczo mieszkalnego w miejscowości S. dla inwestora Ł. Z. o nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 roku, wobec czego należy uznać iż ww. dokument nie nosi znamion decyzji administracyjnej, a więc należy go uznać za "nieakt", który nie wywołuje – mimo pozorów – jakichkolwiek skutków w sferze prawnej, a zatem jego konsekwencją nie może być powstanie, zmiana lub zniesienie stosunku prawnego. Tym samym nie można mu przypisać waloru obowiązywania w sensie normatywnym. Wspomniany dokument nie został wydany przez organ administracji publicznej, nie wszedł do obrotu prawnego, gdyż nie został on doręczony stronie postępowania przez organ wydający to rozstrzygnięcie, a co za tym idzie nie posiada przymiotu ostateczności. Dokonane ustalenia prowadzą do przyjęcia braku fizycznego istnienia oryginału decyzji nr [...], której można by przypisać status ostatecznej. Tym samym niemożliwa jest weryfikacja w trybie nadzwyczajnym wznowienia, aktu, który nie istnieje. Brak jest zatem przedmiotu postępowania by skutecznie prowadzić postępowanie wznowieniowe. 2.3.5. Wojewoda dostrzegł również, że organ I instancji pismami z 5 lipca 2023 r., oraz pismem z 24 lipca 2023 r. wzywał skarżącego do wykazania, że jego wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, a także wyznaczył 7-dniowy termin na złożenie wyjaśnień w przedmiotowej sprawie. Do dnia wydania postanowienia z 6 września 2023 r., skarżący nie odpowiedział na ww. wezwanie. Zatem nawet jeśli w przedmiotowej sprawie uznano by, że dokument w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczo mieszkalnego w miejscowości S. o nr [...] z [...] kwietnia 2012 r., nosi znamiona decyzji administracyjnej w stosunku do której jest możliwe przeprowadzenie postępowania wznowieniowego, to należałoby uznać, iż skarżący nie wykazał zachowania terminu zgodnego z art. 148 § 1 k.p.a., co również skutkowałoby wydaniem postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z utrzymanym nim w mocy postanowieniem organu I instancji, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zarzucił wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z naruszeniem: 1) art. 150 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie, co spowodowało naruszenie właściwości organu i skutkowało naruszeniem art. 15 k.p.a., w którym ustalona jest zasada dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego albowiem w trybie odwoławczym organ zastąpił postępowanie w I instancji, a nadto w sytuacji gdy sprawy o wznowienie postępowania nie powinien rozpoznawać Starosta [...], gdyż z działalnością tego organu związana jest przyczyna wznowienia postępowania, na co dowodem jest wyrok Sądu Rejonowego w M. z [...].06.2018 r. sygn. akt [...], który został doręczony przez Sąd 4.10.2022 r. organu I instancji na jego wniosek. 2) art. 78 § 1 k.p.a. przez pominięcie dowodu w postaci doręczonego wyroku oraz faktu, że od 4.10.2022 r. organ I instancji powinien ten dowód uwzględnić i podjąć postępowania z urzędu na podstawie art. 150 § 2 k.p.a. oraz z urzędu na podstawie 145 § 1 pkt 2 k.p.a., czego nie uczynił pomimo zmiany dnia 12.01.2023 r. wniosku o wznowienie przez wskazanie podstawy do działania organu z urzędu i w tej sytuacji wydanie przez Starostę postanowienia o odmowie wszczęcia, nadal na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., czyli odmowie z powodu nie zachowania terminu określonego w art. 148 k.p.a.; 3) art. 136 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie albowiem w trybie postępowania odwoławczego Wojewoda Mazowiecki przeprowadził postępowanie dowodowe w pełnym zakresie, a nadto działając z urzędu zgromadził dowody w zakresie objętym przesłanką z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. przyznając tym samym zasadność zarzutu, że takie postępowanie powinno być podjęte z urzędu przez właściwy organ I instancji co najmniej w związku z wnioskiem z 12.01.2023 r. o wznowienie z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. bądź od dnia 4.10.2022 r.; 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia Starosty z [...].09.2023 r. wydanego na wniosek, a nadto nadal na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz z uwzględnieniem zmiany, czyli na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., przy rozbieżności zakresu rozpoznania wynikającego z uzasadniania skarżonego postanowienia; 5) art. 76a § 3 k.p.a. przez pominięcie, że z mocy tego przepisu odpis dokumentu (w tym przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę) poświadczony za zgodność przez upoważnionego pracownika organu prowadzącego postępowanie ma charakter dokumentu urzędowego, a takiż jest w aktach postępowania administracyjnego co nie może zostać pominięte; 6) art. 81 k.p.a. i 77 § 4 k.p.a. przez ich niezastosowanie powodujące naruszenie obowiązku organu zakomunikowania stronie faktów znanych organowi z urzędu (postępowanie było prowadzone z urzędu) wcześniej niż powzięcie w jakimś zakresie przez stronę informacji o nich dopiero z uzasadnienia skarżonego postanowienia oraz przeprowadzenie dowodów z ich pomięciem skutkujące formalnym przyjęciem, że twierdzenia organu odwoławczego mogą być uznane za udowodnione na podstawie akt postępowania karnego prowadzonego przez Sąd Rejonowy w M., do których strona skarżąca nie miała dostępu (zatem nie ma znaczenia wskazywanie kart akt z postępowania karnego); 7) art. 80 kpa przez przekroczenie zakresu uprawnień organu odwoławczego do przeprowadzania własnych ustaleń i ocen zgromadzonego przez II instancję materiału dowodowego w sytuacji związania organów administracji ustaleniami zawartymi w sentencji wyroku skazującego pracownika organu I instancji, co skutkuje naruszeniem zasad określonych w art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a.; 8) art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie z urzędu pomimo dowodu w postaci ww. wyroku SR w M. na fakt, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została w wyniku przestępstwa, czyli istnieje związek przyczynowy wydania decyzji z ustaleniem Sądu w sentencji prawomocnego wyroku, gdzie Sąd Rejonowy w M. ustalił, że pracownik organu nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że dopuścił do zakończenia postępowania i odnotowania w prowadzonych w wydziale rejestrach faktu wydania decyzji Starosty Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. – co w ocenie skarżącego oznacza, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa popełnionego przez pracownika organu działającego z jego upoważnienia, co jest ustaleniem Sądu karnego i to ustalenie wiąże organy w postępowaniu administracyjnym. Takie ustalenie związku przyczynowego z działaniem organu I instancji zobowiązywało do działania z urzędu, a nadto przez właściwy organ, zaś zaniechania w tym zakresie doprowadziły do naruszenia art. 151 k.p.a. przez brak rozstrzygnięcia w formie decyzji. 4. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 5. W piśmie procesowym z 23 sierpnia 2024 r. Prokurator Rejonowy w M. zgłosił udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z utrzymanym nim w mocy postanowieniem organu I instancji, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zwrócił uwagę, że istotnym zagadnieniem do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ocena, czy odnotowanie wydania decyzji administracyjnej w rejestrze oznacza wydanie tej decyzji w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Prokurator dodał, że wyrok SR w M. nie jest wydany wobec funkcjonariusza publicznego, który wydałby decyzję administracyjną, natomiast doszło do skazania funkcjonariusza publicznego, który uczestniczył w czynie karalnym polegającym na odnotowaniu wydania decyzji w stosownych rejestrach, "ale nie uczestniczył w procesie wydania decyzji administracyjnej". W ocenie Prokuratora, na skutek ww. czynu doszło do tego, że "podrobiona decyzja weszła niejako do obrotu prawnego, gdyż spowodowała określone skutki w stanie prawnym i faktycznym". Dlatego dopiero wznowienie postępowania stwarza możliwość wyeliminowania ww. decyzji z obrotu prawnego i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 6.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem prawa, uzasadniającym jego uchylenie. Za podstawę wyrokowania przyjęto stan faktyczny prawidłowo ustalony przez orzekające w sprawie organy. 7. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie wydane na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., który przewiduje, że odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. 7.1. W świetle art. 145 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne może podlegać wznowieniu, o ile zostało zakończone decyzją ostateczną. Dlatego też nieistnienie decyzji ostatecznej kończącej postępowanie administracyjne, które miałoby podlegać wznowieniu stanowi negatywną przesłankę wznowienia tego postępowania i obliguje właściwy organ do wydania postanowienia na mocy art. 149 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że przywołana przesłanka negatywna wystąpiła w niniejszej sprawie. 7.2. Zgłoszone przez skarżącego żądanie wznowienia postępowania było oparte o art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., który przewiduje, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Skarżący podał, że podstawa wznowienia wynika z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w M. [...] z [...] czerwca 2018 r. sygn. akt [...]. Wyrokiem tym Sąd skazał L. S., oskarżonego o to, że "w [...] woj. m. w okresie od dnia 10 lutego 2012 roku do dnia 20 kwietnia 2012 roku, jako funkcjonariusz publiczny zatrudniony na stanowisku Kierownika Referatu Budownictwa Wydziału Infrastruktury Starostwa Powiatowego w [...], działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc odpowiedzialnym za kierowanie pracą referatu zgodnie z obowiązującymi przepisami, nadzór nad prawidłowym i terminowym wykonywaniem zadań, oraz przygotowanie pozwoleń na budowę, nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że dopuścił do zakończenia postępowania w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczo mieszkalnego w miejscowości S. dla inwestora Ł. Z. i odnotowania w prowadzonym w wydziale rejestrach faktu wydania decyzji Starosty Powiatu [...] o nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 roku, w sytuacji gdy nie zgromadzono kompletnej dokumentacji wymaganej do wydania przedmiotowej decyzji, czym działał na szkodę interesu publicznego tj. o czyn z art. 231 § 2 k.k.". Ponadto w wyroku tym uznano J. M. S. za winnego tego, że "w [...] woj. m. w okresie od 10 lutego 2012 r do dnia 20 kwietnia 2012 roku, prowadząc biuro projektowe, w celu użycia za autentyczny podrobił dokument w postaci decyzji administracyjnej w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczo mieszkalnego w miejscowości S. dla inwestora Ł. Z. o nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 roku, tj. o czyn z art. 270 § 1 kk." 7.3. Z dokumentacji zgromadzonej w toku kontrolowanego postępowania, jak również z pozyskanych przez Sąd akt sprawy karnej Sądu Rejonowego w M. [...] wynika, że wspomniany wyrok potwierdza: 1) odnotowanie w rejestrach Referatu Budownictwa Wydziału Infrastruktury Starostwa Powiatowego w [...] faktu wydania decyzji Starosty Powiatu [...] o nr [...] z [...] kwietnia 2012 r. 2) podrobienie dokumentu w postaci decyzji administracyjnej w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczo mieszkalnego w miejscowości S. dla inwestora Ł. Z. o nr [...] z [...] kwietnia 2012 r. Z wyroku tego nie wynika w szczególności, że przed Starostą [...] zostało wszczęte postępowanie administracyjne w powyższej sprawie, tj. że inwestor lub jego pełnomocnik przedłożyli skutecznie wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę. Przede wszystkim, wyrok ten nie wskazuje, aby została wydana decyzja administracyjna o wskazanych wyżej parametrach, tj. aby kiedykolwiek osoba działająca w imieniu organu, jakim jest Starosta [...], sporządziła dokument urzędowy, w którym znalazło się rozstrzygnięcie w sprawie i podpis tej osoby. Czynność odnotowania faktu wydania decyzji administracyjnej w rejestrach prowadzonych przez urząd obsługujący organ nie jest równoznaczny z wydaniem tej decyzji. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie przewidują takiej czynności pracownika organu, jest to więc wyłącznie zabieg o charakterze ewidencyjnym, niewywołujący żadnych skutków na zewnątrz aparatu administracji publicznej. Również fakt posługiwania się dokumentem podrobionym tak, aby symulował decyzję administracyjną nie jest równoznaczny z wydaniem tej decyzji. Sąd tylko na marginesie podkreśla, że w toku postępowania karnego zakończonego ww. wyrokiem SR w M., zabezpieczono nie tyle falsyfikat decyzji administracyjnej, lecz falsyfikat potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii tej decyzji. 7.4. Nie ulega wątpliwości Sądu, że w związku procesem inwestycyjno-budowlanym, prowadzonym przez skarżącego, doszło do przestępstw stwierdzonych prawomocnym wyrokiem sądu. Nie doszło jednak w ogóle do wydania decyzji administracyjnej, wobec czego nie można wznowić postępowania administracyjnego w tej sprawie. Nie ma zatem racji Prokurator, że jedyną możliwością zakończenia postępowania dotyczącego inwestycji skarżącego jest tryb wznowieniowy. Przeciwnie, skoro nie doszło do wydania decyzji administracyjnej w jego sprawie, to żaden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego nie może zostać wdrożony, co wynika wprost z treści art. 145, art. 154, art. 155 oraz art. 156 k.p.a. Jeżeli natomiast doszło w przeszłości do złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, to skarżący może rozważyć skierowanie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. i ewentualnie skargi na bezczynność organu administracji architektoniczno-budowlanej. Nie jest jednak przedmiotem niniejszego wyroku rozstrzyganie o dopuszczalności lub zasadności takiej ścieżki procesowej. 7.5. W ocenie Sądu, odmowa wznowienia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie była również uzasadniona z uwagi na treść art. 148 § 1 k.p.a. Wynika z niego, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie podanie o wznowienie postępowania oparte na wyroku Sądu Rejonowego w M. [...] z [...] czerwca 2018 r. sygn. akt [...], zostało złożone przez skarżącego 27 lipca 2022 r. (data nadania na poczcie przesyłki zawierającej to podanie). Już w datowanej na 24 marca 2022 r. skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, powoływał się na wspomniany wyrok wydany w sprawie o sygn. akt [...]. Zatem najpóźniej w tej dacie skarżący dowiedział się o okoliczności, która w jego ocenie stanowiła podstawę do wznowienia postępowania. Oznacza to, że złożenie podania o wznowienie postępowania dopiero 27 lipca 2022 r. nastąpiło z oczywistym uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Okoliczność ta stanowiła wystarczającą przesłankę obligującą organ do odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. 8. W ocenie Sądu, postawiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 150 § 2 k.p.a. nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wypada przypomnieć, że w świetle art. 150 § 1 k.p.a., organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 k.p.a. jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Z kolei ww. § 2 tego przepisu przewiduje, że jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2. W orzecznictwie wyjaśniono, że "przez działalność organu, o której mowa w art. 150 § 2 k.p.a., należy rozumieć takie właściwości i zachowanie się tego organu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w danej sprawie, które mogłyby godzić w zasadę obiektywizmu i być wyrazem stronniczego stanowiska tego organu przy wydaniu decyzji ostatecznej, co powinno być ustalone w postępowaniu wyjaśniającym przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania" (por. wyrok NSA z 10 sierpnia 2011 r., I OSK 1401/10). W orzecznictwie podkreśla się, że celem art. 150 § 2 k.p.a. nie jest to, aby kompetencja do orzekania w sprawie dopuszczalności wznowienia przeszła na organ wyższego stopnia, lecz to, aby ten sam organ pierwszej instancji, którego działanie jest powodem wystąpienia wad wznowieniowych w decyzji, nie wznawiał i nie prowadził postępowania w sprawie, a więc aby nie był sędzią we własnej sprawie (por. wyroki NSA z 10 sierpnia 2011 r., I OSK 1400/10 z 9 maja 2018 r., II OSK 1507/16). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie wystąpiła sytuacja, w której podstawą wznowienia postępowania byłaby tak rozumiana "działalność organu". W niniejszej sprawie nie można przypisać organowi I instancji znamion stronniczości i naruszenia zasady obiektywizmu, a ustawodawca świadomie nie zdecydował się na dewolucję właściwości w każdym przypadku ubiegania się przez stronę o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. 9. Również pozostałe zarzuty skargi nie mogły doprowadzić do jej uwzględnienia. Odnosząc się do krytykowanego przez skarżącego braku wznowienia postępowania z urzędu, Sąd wyjaśnia, że nie ma środków prawnych do tego aby wymuszać na organie administracji podejmowanie czynności, których realizację ustawodawca uzależnił od woli tego organu. W niniejszej sprawie rozpoznaniu przez Sąd podlegało postępowanie o odmowie wznowienia postępowania na wniosek – tylko w przypadku złożenia wniosku o wznowienie organ może wydać takie postanowienie. To, czy organ będzie prowadził postępowanie wznowieniowe z urzędu leży poza granicami niniejszej sprawy. Wbrew zarzutom skargi w niniejszej sprawie nie doszło do wykroczenia poza zakres uzupełniającego postępowania dowodowego prowadzonego przez organ odwoławczy – nie doszło zatem do naruszenia art. 136 k.p.a., a czynności organu odwoławczego służyły całościowemu rozpoznaniu sprawy. Skarżący nie ma również racji twierdząc, że organy pominęły art. 76a § 3 k.p.a. – przeciwnie, organy uwzględniły stwierdzony wyrokiem fakt podrobienia dokumentu urzędowego, lecz wywiodły z niego inne skutki niż chciał tego skarżący. Również pozostałe zarzuty naruszenia art. 78 § 1, art. 81, art. 77 § 4, art. 80 oraz art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. Sąd uznał za nieuzasadnione. Organy podjęły wszelkie niezbędne czynności dla końcowego i wszechstronnego rozpatrzenia sprawy, dążąc do ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy. 10. Zarzuty skargi okazały się zatem pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Również Sąd nie stwierdził z urzędu, aby przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do innych uchybień, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. W tym stanie rzeczy skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.