VII SA/Wa 518/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Szczepan Borowski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w W., Nadzór Wodny w D. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 grudnia 2024 r. nr 1995/24 w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie z siedzibą w W., Nadzór Wodny w D. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z siedzibą w W., Nadzór Wodny w D. (dalej jako: skarżący), reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego), pismem z dnia 31 stycznia 2025 r., wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 grudnia 2024 r. nr 1995/24 w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej stanu technicznego urządzenia wodnego ("mostka") na Kanale B., zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w miejscowości S., gm. W. Stosownie do treści wezwań Sądu z dnia 25 marca 2025 r., zgodnie z zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 marca 2025 r., strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika została wezwana do: a) złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi; b) uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi na podstawie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. w kwocie 100 złotych, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) - w terminie 7 dni - od daty doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca ww. wezwania do usunięcia braku formalnego skargi oraz jej braku fiskalnego została odebrana w dniu 28 marca 2025 r. (korespondencję odebrał upoważniony pracownik - zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na k. nr 23 akt sądowych sprawy). Termin na uzupełnienie ww. braków upłynął więc w dniu 4 kwietnia 2025 r. Po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że w dniu 3 kwietnia 2025 r. strona skarżąca uiściła wymagany wpis sądowy od wniesionej skargi w kwocie 100 złotych (stosowne potwierdzenie znajduje się na k. nr 24 akt sądowych sprawy). Nadesłała ponadto pismo wraz z załącznikiem, informujące o wykonaniu wezwania Sądu i złożeniu stosownej dokumentacji w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z przepisami postępowania sądowoadministracyjnego, w szczególności z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), skuteczność wniesienia skargi do Sądu uzależniona jest między innymi od spełnienia wymogu usunięcia braków formalnych skargi. Warunkiem koniecznym, dzięki któremu ocena ww. formalizmu może zostać dokonana w sposób pozytywny jest ocena prawidłowości dochowania terminu, w którym czynność ta miała zostać wykonana oraz poprawność jej wykonania. Przepisy postępowania są w takich przypadkach jednoznaczne i nie dają wyboru Sądowi, więc zgodnie z nimi pisma, w których braki formalne nie zostały uzupełnione lub, które zostały uzupełnione po upływie terminu, podlegają odrzuceniu przez Sąd. Wedle oceny Sądu, w przedmiotowej sprawie, mamy do czynienia z tego rodzaju przypadkiem. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Korespondencja zawierająca stosowne wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości 100 złotych oraz uzupełnienia braku formalnego w postaci złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi została uznana przez Sąd za doręczoną skarżącemu w dniu 28 marca 2025 r., co oznacza, że termin do usunięcia ww. braku skargi upłynął w dniu 4 kwietnia 2025 r. Jak wspomniano skarga polega odrzuceniu w przypadku, gdy strona w ogóle nie zareagowała na wezwanie Sądu, ale również i wtedy, gdy strona przesłała Sądowi brakujące dokumenty, ale nastąpiło to w sposób nieprawidłowy, niekorespondujący z treścią wezwania (w niniejszym postępowaniu przez wzgląd na treść pełnomocnictwa). Stan faktyczny w niniejszej sprawie wskazuje, że skarżący nie zastosował się do przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (w tym zarządzenia Przewodniczącego Wydziału), czego wynikiem jest nieuzupełnienie braków skargi w wyznaczonym terminie. Zgodnie bowiem z dyspozycją wynikającą z treści art. 29 p.p.s.a., dokument, wykazujący umocowanie do działania za poszczególne podmioty, powinien być złożony już przy pierwszej dokonywanej w sprawie czynności, a zatem przy wniesieniu skargi. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Pogląd, że zaniechanie przedłożenia dokumentu, stwierdzającego umocowanie do reprezentowania jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową stanowi brak formalny jest ogólnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 581/05 i z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04, ONSAiWSA 2005, Nr 5, poz. 91, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 902/07 i z dnia 12 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1152/07 oraz uchwała SN z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt III CZP 14/06). Powyższe nakłada na pełnomocnika, działającego w imieniu takiego podmiotu obowiązek wykazania się dokumentem umocowania do działania w jego imieniu przy pierwszej czynności. Oznacza to również obowiązek wykazania w formie dokumentu, kto jest umocowany do działania (podejmowania czynności w postępowaniu sądowym), w tym przypadku - w imieniu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z siedzibą w W., zgodnie z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mimo wezwania Sądu działający w imieniu skarżącego, profesjonalny pełnomocnik nie złożył takiego dokumentu. "Aby pełnomocnik mógł skutecznie działać w imieniu i na rzecz strony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, musi legitymować się pełnomocnictwem którego treść określa nie tylko sprawę czy rodzaj czynności do podejmowania których pełnomocnik jest umocowany. Treść pełnomocnictwa musi też precyzyjnie określać sąd, przed którym pełnomocnik ten może czynności tych w tej sprawie dokonywać" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., II FSK 1992/08, LEX nr 1042649). W rozpoznawanej sprawie złożone przez pełnomocnika pełnomocnictwo z 3 września 2024 r. (k. 6 akt sądowych) uprawiało go do reprezentowania skarżącego przed sądami powszechnymi i Sądem Najwyższym, a także przed "innymi organami orzekającymi i egzekucyjnymi". W pełnomocnictwie brak jest natomiast upoważnienia do działania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie sposób przyjąć, że sądownictwo administracyjne, które stanowi odrębny od sądownictwa powszechnego pion i nie znajduje się w strukturze organów administracji publicznej mieści się w pojęciu "innych podmiotów orzekających". Stąd też pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia wskazane wyżej braku formalnego skargi. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącego przesłał do Sadu odpis wymienionego pełnomocnictwa z 3 września 2024 r., które w swoje treści odpowiada pełnomocnictwu złożonemu wraz ze skargą. Stan faktyczny niniejszej sprawy, jednoznacznie wskazuje zatem, że pełnomocnik skarżącego nie wywiązał się z wezwania Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Biorąc powyższe względy pod uwagę Sąd uznał, że należy odrzucić skargę i działając na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego od wniesionej skargi, Sąd orzekł w oparciu o art. 232 p.p.s.a.