VII SA/Wa 519/13

Dnia 13 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. i J.K. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uzupełnienia postanowienia postanawia odrzucić skargę Zgodnie z treścią art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Powodowane to jest tym, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). Pismem, o którym mowa w cytowanym wyżej artykule jest m. in. skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do dyspozycji art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, a w oparciu o § 3 omawianego artykułu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wydanym w dniu 18 marca 2013 r., którego odpis doręczono obojgu skarżącym w dniu 2 kwietnia 2013 r., wezwano skarżących m.in. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł - w terminie 7 dni od daty doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do uiszczenia wymaganej opłaty sądowej upływał zatem dla skarżących z dniem 9 kwietnia 2013 r. W niniejszej sprawie w zakreślonym terminie skarżący pomimo skutecznego doręczenia wezwania nie uiścili wymaganej opłaty sądowej. Na marginesie trzeba wskazać, że skarżący w piśmie z dnia 5 kwietnia 2013 r. cofnęli skargę, jednak merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne dopiero, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera braki, np. nie został uiszczony należny od skargi wpis, sąd skargę odrzuci (por. postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07, LEX nr 335007; vide również postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 4 października 2010 r., II SA/Bk 580/10, LEX nr 612142). Innymi słowy, strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowo-administracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Wobec okoliczności, że skarga była dotknięta brakami, które nie zostały usunięte, cofnięcie skargi nie było skuteczne, zatem nie było podstaw do umorzenia postępowania. Wobec powyższego skarga A.K. i J.K., jako nieopłacona, podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.