VII SA/Wa 541/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki tablic reklamowych postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze wniesionej w dniu 19 lutego 2013 r. [...] sp. zo.o. w [...] zaskarżyła decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w części dotyczącej terminu wyznaczonego do wykonania rozbiórki 6 tablic reklamowych samowolnie zamontowanych na ścianie bocznej budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] (od strony ul. [...]) i utrzymującej decyzję organu pierwszej instancji w pozostałej części. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wiążą go umowy na umieszczenie reklam na przedmiotowych tablicach reklamowych i wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zerwania tych umów i zapłaty wysokich kar umownych. Okoliczność ta spowoduje wysokie straty finansowe, wynikające nie tylko ze straty zysków z zawartych umów reklamowych, ale również związane z ponoszeniem kosztów najmu ściany budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r, sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy zauważyć, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tym samym uzasadnienie wniosku powinno wskazywać na konkretne zdarzenia świadczące o tym, iż w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Chociaż w przypadku decyzji nakazującej rozbiórkę już z jej istoty wynika, iż jej wykonanie może powodować trudne do odwrócenia skutki oraz znaczną szkodę, nie sposób przyjąć, aby zasadne było wstrzymywanie wykonania takiej decyzji wyłącznie w oparciu o samo żądanie jej wstrzymania (postanowienie NSA z dnia 8 lutego 2013 r., II OZ 70/13). Rozbiórka obiektu budowlanego przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a to z tego powodu, że nakaz rozbiórki może okazać się wadliwy (postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2013 r. II OSK 29/13). W okolicznościach niniejszej sprawy wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej spółki trafnie podnosi, iż wykonanie decyzji spowoduje znaczne straty finansowe z uwagi na konieczność rozwiązania umów na umieszczenia reklam na tablicach reklamowych i zapłaty kar umownych na rzecz kontrahentów, jak również ponoszenia kosztów najmu ścian budynków. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. zostały przez skarżącego uprawdopodobnione w stopniu uzasadniającym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.