VII SA/Wa 550/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010 r. sprawy ze skarg J. N., C. W., M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) – zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. N., M. N., C.W. oraz M. W. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Zakładowi Budowlanemu S. sp.j. w M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, na działce nr [...] położonej w M. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji zauważył, iż inwestor - Zakład Budowlany S. sp.j. w M., w dniu 6 lipca 2009 r. złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] położonej w M. przy ul. [...], załączając do niego projekt budowlany opracowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i przynależne do izby samorządu zawodowego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ zauważył także, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Starosta [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia - w określonym terminie - stwierdzonych nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Inwestor wykonał nałożone postanowieniem obowiązki, wobec powyższego Starosta [...] decyzją z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia Zakładowi Budowlanemu S.sp.j. w M. na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] położonej w M. przy ul. [...]. Argumentując swe rozstrzygnięcie z dnia [...] stycznia 2010 r. organ odwoławczy przywołał treść art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) i wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 4 wymienionej ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 art. 35 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależało by wydanie pozwolenia na budowę. Badając - w kontekście wymienionych uregulowań - zgodność z prawem decyzji organu I instancji, Wojewoda [...] uznał, iż organ nie tylko mógł ale miał obowiązek udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, na działce nr [...] położonej w M., bowiem inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu II instancji projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami § 39 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. [...]. Działka nr [...] położona jest w terenach oznaczonych symbolem [...] przeznaczonych pod usługi nieuciążliwe jako przeznaczenie podstawowe, mieszkalnictwo wielorodzinne i intensywne mieszkalnictwo jednorodzinne jako przeznaczenie dopuszczone. Działka ta objęta jest strefą konserwatorską tylko w części wschodniej. Część działki przeznaczona pod lokalizację projektowanego budynku nie jest objęta ww. strefą, wobec czego nie podlega uzgodnieniu z konserwatorem zabytków. Projektant od strony działki nr [...] zaprojektował ekran akustyczny oraz nasadzenie zieleni wysokiej. Organ odwoławczy uznał także, że projekt budowlany jest zgodny z przepisami, w tym przepisami techniczno - budowlanymi. W zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się analiza nasłonecznienia budynków mieszkalnych znajdujących się na działkach nr [...], z której wynika, że projektowany budynek nie powoduje ograniczenia nasłonecznienia poniżej normy wynikającej z warunków technicznych. Ponadto ekspertyza techniczna załączona do akt sprawy, przedstawia sposób zabezpieczenia skarp wykopu oraz istniejących budynków zlokalizowanych na granicy działek nr 1959 i 1960. Projekt budowlany został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, sprawdzenia. Uzasadniając zaskarżoną decyzję Wojewoda [...] zauważył, że organ wydający pozwolenie na budowę nie jest uprawniony do dokonywania oceny wartości technicznej rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym, bowiem za to odpowiada projektant. Wymóg wskazany w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane dotyczy jedynie obowiązku oceny przez organ zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, zwłaszcza techniczno-budowlanymi. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do kwestionowania takiej zgodności. Lokalizacja przedmiotowego budynku jest bowiem zgodna z zapisami § 12 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę tj. na dzień 6 lipca 2009 r. Z treści wymienionego przepisu wynika, iż dopuszcza się usytuowanie ściany budynku w granicy działki, jeżeli nie jest możliwe zachowanie wymaganych odległości od granicy, o których mowa w ust. 1 pkt. 2 ze względu na rozmiary działki (szerokość działki w granicach opracowania od ok 13,0 m do 12,60m). Ponadto inwestor załączył wymaganą przepisami dokumentację geotechniczną badań podłoża gruntowego na działce nr 1966 oraz ekspertyzę uwzględniającą oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji wyjaśnił, iż nie ma podstaw do uznania, by w sprawie naruszono interes prawny odwołujących się, bowiem przepisy ustawy Prawo budowlane zapewniają poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej (art. 5 ust. 1 pkt. 9). W postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ocenie podlega zatem również badanie czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości. Badanie to przeprowadza się nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych. A więc ochrona uzasadnionego interesu osób trzecich powinna opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno - budowlanych oraz norm dotyczących budowania i utrzymania obiektów budowlanych. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia interesu osób trzecich. Ponadto, argumentując swe rozstrzygnięcie Wojewoda [...] zauważył, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego inwestor, w piśmie z dnia 27 października 2009 r. poinformował organ, że podjął działania zmierzające do zaspokojenia roszczeń i obaw właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem projektowanej inwestycji. Organ stwierdził, iż propozycje inwestora zawarte w ww. piśmie nie mają wpływu na podejmowane rozstrzygnięcie, jednak wykonanie wymienionych tam robót (uszczelnienie przestrzeni pomiędzy istniejącym budynkiem na sąsiedniej działce a nowoprojektowanym, naprawa pokrycia dachu, przebudowa dachu oraz przebudowa kominów w istniejącym budynku sąsiadów) korzystnie wpłynie zarówno na utrzymanie projektowanego budynku jak i już istniejącego. Biorąc powyższe pod uwagę, organ II instancji uznał, że rozstrzygnięcie Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. nie narusza prawa, w związku z czym brak było podstaw do jego zmiany lub uchylenia. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. złożyły J.N., C.W. i M.W. Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzuciły: - naruszenie art. 5 i art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane; - naruszenie § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny zapowiadać budynki i ich usytuowanie; - naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 11 oraz 77 § 1, i § 3 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. Skarżąca J.N. podtrzymała także wszystkie zarzuty wskazane w odwołaniu od decyzji I instancji, wnosząc jednocześnie o potraktowanie ich, jako integralnej części skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej ppsa). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargi J. N., C.W., M.W. nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami oraz jeżeli nie został naruszony interes osób trzecich. Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 9 wymienionej ustawy, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno - budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż ochrona uzasadnionego interesu osób trzecich powinna opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno – budowlanych oraz norm dotyczących budowy i utrzymania obiektów budowlanych (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 października 2004 r. IV SA 4872/02 niepubl. oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 października 2004 r., IV SA 4/02, niepubl.). Biorąc pod uwagę treść przywołanych przepisów stwierdzić należy, iż decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę powinna uwzględniać zarówno interesy inwestora jak i podmiotów, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie naruszone. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wprost określa warunki jakie inwestor ma obowiązek spełnić, aby uzyskać pozwolenie na budowę. W przedmiotowej sprawie obowiązki te zostały spełnione, dlatego też za zasadną i zgodną z prawem należy uznać decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia Zakładowi Budowlanemu S. sp.j. w M. na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, na działce nr [...] położonej w M. jak i utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska oraz po uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Ponadto pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 wymienionej ustawy). Stosownie do art. 35 ust. 1 wymienionej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Organ sprawdza również kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, to czy projekt wykonany został przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. W przypadku spełnienia przez inwestora wymienionych wymagań oraz w przypadku wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 wymienionej ustawy). Z akt przedmiotowej sprawy wynika bezspornie, że inwestor - Zakład Budowlany S. sp.j. w M. - spełnił wszystkie wymagane prawem budowlanym obowiązki tj. przedłożył m.in. kompletny projekt budowlany sporządzony przez uprawnione osoby, posiadający wymagane opinie i uzgodnienia oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt ten jest zgodny z przepisami, w tym przepisami techniczno - budowlanymi. Ponadto, w zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się analiza nasłonecznienia budynków mieszkalnych znajdujących się na działkach nr [...], z której wynika, że projektowany budynek nie powoduje ograniczenia nasłonecznienia poniżej normy wynikającej z warunków technicznych. Ekspertyza techniczna załączona do akt sprawy, przedstawia sposób zabezpieczenia skarp wykopu oraz istniejących budynków zlokalizowanych na granicy działek nr [...] i [...]. Projekt budowlany został również uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Z akt sprawy wynika również, że lokalizacja spornego budynku jest zgodna z zapisami § 12 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę tj. na dzień 6 lipca 2009 r. Zgodnie z treścią wymienionego przepisu dopuszcza się usytuowanie ściany budynku w granicy działki, jeżeli nie jest możliwe zachowanie wymaganych odległości od granicy, o których mowa w ust. 1 pkt 2 ze względu na rozmiary działki (szerokość działki w granicach opracowania od ok 13,0 m do 12,60 m). Ponadto inwestor załączył wymaganą przepisami dokumentację geotechniczną badań podłoża gruntowego na działce nr [...] oraz ekspertyzę uwzględniającą oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku. Z akt sprawy wynika także, że sporna inwestycja jest zgodna z ustaleniami § 39 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. [...]. Działka nr [...] położona jest w terenach oznaczonych symbolem [...] przeznaczonych pod usługi nieuciążliwe jako przeznaczenie podstawowe, mieszkalnictwo wielorodzinne i intensywne mieszkalnictwo jednorodzinne jako przeznaczenie dopuszczone. Działka ta objęta jest strefą konserwatorską tylko w części wschodniej. Część działki przeznaczona pod lokalizację projektowanego budynku nie jest objęta ww. strefą, wobec czego nie podlega uzgodnieniu z konserwatorem zabytków. Projektant od strony działki nr [...] zaprojektował ekran akustyczny oraz nasadzenie zieleni wysokiej. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że badając - w kontekście art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - zgodność z prawem spornej inwestycji zarówno Starosta [...] jak i Wojewoda [...] właściwie uznał, iż nie tylko mógł, ale miał obowiązek udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, na działce nr [...] położonej w M., bowiem inwestor spełnił wymagania określone w wymienionych przepisach. Odnosząc się do zarzutu skargi wskazującego na naruszenie przez organy obu instancji art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, ponownie wskazać należy, iż w świetle utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich", o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, tj. w oparciu o zgodność z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane inwestycją dolegliwości dla otoczenia, czy naruszenie interesów ekonomicznych osób trzecich nie mogą być kwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (zob. np. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2006 r., II OSK 1371/05, LEX 318327 oraz wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2001 r., SA/Sz 1799/00, LexPolonica nr 355095). Wbrew zarzutom skargi stwierdzić należy, że zarówno organ I instancji jak i organ II instancji orzekając w niniejszej sprawie dokonały wszechstronnej oceny okoliczności danego przypadku, na podstawie zebranego w sprawie całokształtu materiału dowodowego. Ponadto organy te uzasadniły zgodnie z wymogami przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiska wyrażone w swych rozstrzygnięciach tj. wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, czym uczyniły zadość wymaganiom określonym w art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. W tych okolicznościach nie można więc zdaniem Sądu uznać za słusznego twierdzenia strony skarżącej, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz utrzymana wymienioną decyzją, decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2009 r. zostały wydane z naruszeniem prawa. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.