VII SA/Wa 572/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2012 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala Prezydent [...] decyzją z dnia [...] znak: [...] wniósł sprzeciw wobec złożonego przez [...] Sp. z o. o. z siedzibą w P. zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej nie związanej trwale z gruntem o wym. 6 m x 18 m i wysokości 9 m, na terenie nieruchomości przy ulicy [...] na dz. ew. nr [...] obręb [...] w W. Organ I instancji wskazał iż, przedmiotowa inwestycja polegać będzie na: budowie urządzenia reklamowego o wymiarach 6 m x 18 m i wysokości 9 m. Na uprzednio wypoziomowanym gruncie ułożone zostaną płyty żelbetowe (wykonane w zakładzie prefabrykacji betonu). Do stóp fundamentowych przykręcone zostaną rurowe słupy stalowe reklamy, na których zainstalowane zostaną rygle poziome nośnika reklamowego. Na konstrukcji nośnika zainstalowany zostanie baner z treścią reklamy. Przedmiotowa tablica reklamowa zamocowana będzie na czterech stopach fundamentowych, położonych na powierzchni gruntu, o wymiarach 1,5 m x 4,5 m i wysokości 0,6 m. Po dokonaniu analizy złożonych dokumentów organ stwierdził, że objęta zgłoszeniem tablica reklamowa o wskazanych wyżej parametrach, posadowiona na fundamencie prefabrykowanym, nie stanowi instalacji w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W jego ocenie jest to konstrukcja przestrzenna, stanowiąca budowlaną i techniczno - użytkową całość. Parametry techniczne projektowanej tablicy reklamowej, jej wielkość i sposób związania z gruntem za pomocą betonowego fundamentu powierzchniowego, nie pozwalają na uznanie, że postawienie tej tablicy stanowić będzie roboty budowlane w postaci instalacji. W związku z powyższym organ przedmiotowe roboty budowlane zaliczył do budowli stanowiącej całość techniczno - użytkową czyli jako urządzenie reklamowe wolno stojące, trwale związane z gruntem, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Organ wskazał, że wobec robót budowlanych będących przedmiotem w/w zgłoszenia nie ma zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, a co za tym idzie, zgoda na lokalizację w/w obiektu objęta jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę w trybie art. 28 ustawy Prawo budowlane. Dlatego też organ uznał, że wniosek strony zawierający zgłoszenie w trybie art. 30 cyt. ustawy jest bezzasadny w sytuacji, gdy sprawa wymaga rozstrzygnięcia poprzez wydanie decyzji w trybie art. 28 Prawa budowlanego. Podniósł, że zgłoszenie, które dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego, nie jest zgłoszeniem w rozumieniu art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego. Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania [...] Sp. z o. o. z siedzibą w P. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję. Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji co do stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wskazał, iż projektowana inwestycja ze względu na wielkość tego urządzenia, jego konstrukcję świadczy o tym, że jest to wolnostojące trwale z gruntem związane urządzenie reklamowe a więc budowla, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Podkreślił, że objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody, a jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych, sił przyrody. Natomiast wielkość tego konkretnego urządzenia reklamowego, jak i sposób związania z gruntem, świadczy o tym, że jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowego o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ stwierdził, że zamiarem inwestora jest trwałe powiązanie z gruntem projektowanej konstrukcji, a tak projektowana inwestycja wymaga pozwolenia na budowę. Podkreślił, iż ten sposób posadowienia przedmiotowej konstrukcji świadczy o tym, że nie jest to urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Wskazano, iż opis i cechy charakterystyczne projektowanej inwestycji, wskazują jednoznacznie, że jest to budowla o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zaznaczono, że ustawienie przedmiotowego nośnika reklamowego stanowi roboty budowlane (budowę) w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podniósł, że rozmiar i charakter prac przewidzianych w projekcie technicznym dla ustawienia przedmiotowej konstrukcji oraz okoliczność, iż na skutek tych prac powstaje nowy (od podstaw) w określonym miejscu obiekt budowlany uzasadnia uznanie, iż jest to budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagająca pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Sp. z o. o. z siedzibą w P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa. ponieważ organ nie wyjaśnił całkowicie stanu faktycznego poprzez niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, 2. art. 8 kpa., ponieważ organ wyższego stopnia nie przyczynił do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowanie dla zagwarantowania równości wobec prawa, podważając zasadę ogólnego pogłębiania zaufania do organów państwa, 3. art. 10 § 1 kpa., ponieważ organ wyższego stopnia wydając swoją decyzję naruszył naczelną zasadę postępowania administracyjnego, gdyż przed wydaniem decyzji nie wezwał strony do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, 4. art. 80 w związku z art. 107 § 3 kpa., ponieważ organ orzekający mając pozostawioną swobodę oceny dowodowej dowodów, w uzasadnieniu decyzji nie wykazał dlaczego jednym dowodom przyznano wiarygodność, innym zaś tej wiarygodności odmówiono. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] wnoszącą sprzeciw do złożonego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej nie związanej trwale z gruntem o wym. 6 m x 18 m i wysokości 9 m, na terenie nieruchomości przy ul. [...] na dz. ew. nr [...] obręb [...] w W. Podstawę prawną wydania decyzji przez organ I instancji stanowił przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wniesienie sprzeciw przez organ ma ten skutek prawny, że inwestor będzie mógł przystąpić do realizacji prac budowlanych wymienionych w zgłoszeniu dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę, a ewentualnie prowadzone prace budowlane pomimo wniesionego sprzeciwu będą traktowane jako samowola budowlana. Na wstępie wskazać należy, że w sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic reklamowych posadowionych na gruncie ustalenia przez organ architektoniczno-budowlany wymaga okoliczność, czy zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zgłoszone roboty dotyczą "budowli" - do której zalicza się wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, czy też prace te polegać będą na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Zaznaczyć należy, iż przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego stanowi, iż uzyskania pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W myśl natomiast art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 ppkt b wymienionej ustawy obiektem budowlanym jest budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo dokonały oceny zgłoszenia skarżącej Spółki, zamiaru przystąpienia do robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej nie związanej trwale z gruntem o wym. 6 m x 18 m i wysokości 9 m, na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W. Ze znajdującego się w aktach sprawy treści zgłoszenia wynika, że inwestycja objęta zgłoszeniem instalacja tablicy reklamowej ma polegać "na budowie urządzenia reklamowego o wym. 6 m x 18 m i wysokości 9 m. Na uprzednio wypoziomowanym gruncie mają zostać ułożone płyty żelbetowe. Do stóp fundamentowych zostaną przykręcone rurowe słupy stalowe reklamy, na których zainstalowany zostaną rygle poziome nośnika reklamowego. Na konstrukcji nośnika zainstalowany zostanie baner z treścią reklamy. Przedmiotowa tablica reklamowa zamocowana będzie na czterech słupach fundamentowych, położonych na powierzchni gruntu, o wymiarach 1,5 m x 4,5 m i wysokości 0,6 m". W ocenie Sądu, objęta zgłoszeniem tablica reklamowa o wskazanych powyżej parametrach, posadowiona na fundamencie prefabrykowanym, nie stanowi instalacji w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Parametry techniczne projektowanej tablicy reklamowej, jej wielkość i sposób związania z gruntem za pomocą betonowego fundamentu powierzchniowego nie pozwalają na uznanie, że postawienie tej tablicy stanowić będzie roboty budowlane w postaci instalacji. Wielkość urządzenia reklamowego, jak i sposób związania z gruntem, świadczy o tym, że jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Wskazać należy, iż wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa stanowią wyznacznik tego, czy dany obiekt może być uznany za obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też wolnostojący nie związany trwale z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym. W niniejszej sprawie organ uznał, iż objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce, czy zniszczenie przy działaniu czynników atmosferycznych, sił przyrody. Stwierdził, że zamiarem inwestora jest trwałe powiązanie z gruntem projektowanej konstrukcji, a tak projektowana inwestycja wymaga pozwolenia na budowę. Także sposób posadowienia przedmiotowej konstrukcji świadczy o tym, że nie jest to urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Opis i cechy charakterystyczne projektowanej inwestycji, wskazują także jednoznacznie, że jest to budowla o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zasadnie zatem organy uznały, że przedmiotowe roboty budowlane należy zaliczyć do budowli stanowiącej całość techniczno - użytkową, czyli jako urządzenie reklamowe wolno stojące, trwale związane z gruntem, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z utrwalonym sądownictwem do budowli będących wolnostojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 25.05.2007 r. sygn. akt II OSK 1509/06, NSA z dnia 20.06.2008 r. sygn. akt II OSK 680/07). Słusznie zatem organy stwierdziły, że nie ma zastosowania w niniejszej sprawie przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, a zatem zgoda na lokalizację ww. obiektu objęta jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, w trybie art. 28 Prawa budowlanego. Wobec prawidłowej oceny zgłoszenia robót budowlanych i ustalenia, iż zgodna na lokalizację przedmiotowego obiektu objęta jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę prawidłowo organ wniósł sprzeciw do zgłoszonego zamiaru przystąpienia do robót budowlanych. Zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie z poszanowaniem zasad zawartych w art. 7, 8, 10 § 1, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 kpa. oraz odpowiednio przedstawiły motywy swoich rozstrzygnięć. W świetle powyższych ustaleń podnoszone w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.