VII SA/Wa 575/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody M. na rzecz skarżącego M. A. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez M. A. jest decyzja Wojewody M. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty M. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] (zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą K. i K. W. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego – obora dla krów mlecznych o obsadzie 38 DJP wraz z instalacjami wewnętrznymi, budynku gospodarczo-garażowego wraz z instalacjami wewnętrznymi, bezodpływowego zbiornika na ścieki sanitarne, na nieruchomości stanowiącej działkę o nr ewid. [...] i [...], położonej w miejscowości K. gmina K.). Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 23 kwietnia 2013 r. K. i K. W. złożyli do Starosty M. wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku obory dla krów mlecznych, budynku gospodarczo-garażowego, zbiornika na ścieki sanitarne, zbiornika na gnojowicę oraz na rozbiórkę istniejącego budynku gospodarczego na nieruchomości obejmującej działki o nr ewid. [...] i [...] położone w miejscowości K., gmina K., załączając do niego projekt budowlany (4 egz.) oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W dniu 10 czerwca 2013 r. M. A. wniósł zastrzeżenia co do wnioskowanej inwestycji podnosząc, że inwestycja będzie negatywnie oddziaływała na jego nieruchomość oraz wskazując, iż brak jest w projekcie określenia ilości DJP w rozbiciu na budynek istniejący i budynek projektowany w odniesieniu do zapisu § 34 pkt 2 lit. d uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] października 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. w obszarze [...], który stanowi, że "zakazuje się chowu lub hodowli zwierząt w liczbie większej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP); ustalenie nie dotyczy chowu lub hodowli zwierząt które przekraczało wskaźnik 40 DJP przed wejściem planu w życie z zakazem dalszego powiększania DJP ". W dniu 12 czerwca 2013 r. inwestorzy złożyli uzupełniony projekt budowlany. Starosta M. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] zatwierdził uzupełniony projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę. Wojewoda M., po rozpatrzeniu odwołania M. A., decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda M. wskazał, iż Starosta M. nie przeprowadził postępowania w celu wykazania, że zostały spełnione wymogi zawarte w obowiązujących przepisach dotyczących pojemności zbiornika na gnojowicę. W następstwie powyższego organ I instancji postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia w określonym terminie nieprawidłowości stwierdzonych w złożonej dokumentacji projektowej: projektowany zbiornik na gnojowicę i płyta gnojowa powinny spełniać wymogi rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać programy działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 4, poz. 44) oraz ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. Nr 147 poz. 1033 ze zm.). W wymaganym terminie inwestorzy złożyli wyjaśnienia. Następnie Starosta M. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) – zwanej dalej: Prawo budowlane, oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 2670 – zwanej dalej: k.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. i K. W. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego – obora dla krów mlecznych o obsadzie 38 DJP wraz z instalacjami wewnętrznymi, budynku gospodarczo-garażowego wraz z instalacjami wewnętrznymi, bezodpływowego zbiornika na ścieki sanitarne, na nieruchomości stanowiącej działkę o nr ewid. [...] i [...], położonej w miejscowości K., gmina K. Starosta M. wskazał, że inwestorzy do wniosku dołączyli komplet dokumentów, o których mowa w art. 32-34 Prawa budowlanego. Ponadto podał, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] października 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. w obszarze [...]) oraz z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Wyjaśnił, że projekt budowlany został pobrany do uzupełnienia, a następnie został zwrócony z naniesionymi poprawkami. Projekt został m. in. uzupełniony o informacje, że istniejący budynek inwentarski jest przewidziany do zmiany sposobu użytkowania na budynek magazynowy przed przystąpieniem do użytkowania projektowanego budynku inwentarskiego, zaś uciążliwość inwestycji nie będzie wykraczała poza granice działki wnioskodawców, a to świadczy o zgodności z planem miejscowym. Organ I instancji stwierdził też, że działka nr ew. [...] i [...] w miejscowości K. gm. K. nie znajduje się na terenie obszaru szczególnie narażonego, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać programy działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 4 poz. 44). Organ uznał jednocześnie, że projekt budowlany spełnia wymóg z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2007 r. Nr 147 poz. 1033 ze zm.). Wskazał nadto, że projekt budowlany został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych bez zastrzeżeń. Na koniec organ I instancji wyjaśnił, iż ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego jest wymagane zgodnie z § 3 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. Nr 138 poz. 1554). Od powyższej decyzji odwołanie złożył M. A., ponownie podnosząc, że zaprojektowany zbiornik na gnojowicę jest za mały, niewystarczający. Wojewoda M. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda M. podzielił stanowisko organu I instancji, że inwestor spełnił wymagania określone w przepisach art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, a projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji przeprowadził postępowanie w celu wyjaśnienia, czy zostały spełnione wymogi zawarte w obowiązujących przepisach dotyczących pojemności zbiornika na gnojowicę. Uznano, że działki inwestorów o nr ew. [...] i [...] położone w miejscowości K. nie znajdują się na terenie obszaru szczególnie narażonego, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać programy działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych, co potwierdza załącznik nr 2 do Rozporządzenia nr 4/2012 Dyrektora RZGW w W. z dnia [...] lipca 2012 r. Budynek obory zaprojektowany został w wolnostanowiskowym, głęboko ściółkowym systemie utrzymania zwierząt. System składowania nawozów naturalnych to głęboka ściółka oraz kanał gnojowy zaprojektowany jako szczelny zbiornik o pojemności 127 m3, znajdujący się pod pomieszczeniem nr 1.2 (w projekcie budowlanym), gdzie również znajduje się stół paszowy. Zewnętrzny zbiornik na gnojowicę o pojemności 10 m3 jest jednym z elementów rozwiązania technologicznego systemu przechowywania i odbierania gnojówki z budynku i służy do rozdrabniania i opróżniania zgromadzonej gnojówki. Organ wskazał, że inwestor podał szacunkowe wyliczenia czasu przebywania zwierząt na ruszcie nad kanałem gnojowym i proporcjonalnie do tego czasu zaprojektowana została pojemność szczelnego kanału gnojowego. W tym przypadku zastosowanie ma przepis art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2007 r. Nr 147 poz. 1033 ze zm.), który stanowi, że "gnojówkę i gnojowicę przechowuje się wyłącznie w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji tego nawozu. Zbiorniki te powinny być zbiornikami zamkniętymi, w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane". Informacje zawarte w opisie technologicznym budynku obory potwierdzają spełnienie powyższych wymogów. Odnosząc się do zarzutu braku opinii właściwego organu odnośnie urządzeń melioracyjnych zlokalizowanych na działkach objętych projektowaną inwestycją organ odwoławczy wyjaśnił, iż Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. Oddział S. pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] wydał warunki w związku z zagospodarowaniem działek o nr ew. [...] i [...] w miejscowości K. pod budowę obory i budynku gospodarczego z uwagami i zaleceniami, które inwestorzy winni wykonać. Wreszcie, organ podkreślił, w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega również badanie, czy dochodzi, względnie, czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W rozpoznawanej sprawie do naruszenia takich norm jednak nie doszło. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, skarżący - M. A. zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji II instancji do zarzutów zawartych w odwołaniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody M. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty M. w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął postawione na wstępie zarzuty. Wskazał, że organ II instancji ograniczył się jedynie do powtórzenia uzasadnienia decyzji organu I instancji w zakresie dotyczącym pojemności zbiornika na gnojowicę, nie odnosząc się w żaden sposób do uwag skarżącego zawartych w odwołaniu. Skarżący nadal twierdzi, że zaprojektowany zbiornik o pojemności 127 m3 jest niewystarczający. Przedstawił wyliczenia pojemności zbiornika na gnojowicę, który powinien wystarczyć na 4 miesiące. Wyjaśnił, że obliczenia te wynikają z przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać programy działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 4 poz. 44) - pkt 5 ppkt 5 oraz pkt 1 ppkt 3 załącznika nr 1. Zbiorniki, które są obecnie zaprojektowane, w ocenie skarżącego nadal są zbyt małe, nawet przyjmując składowanie w nich nawozu tylko przez trzy miesiące zimowe (wg obliczeń skarżącego wymagana byłaby wtedy pojemność 206,91 m3). Skarżący dodał ponadto, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, dotyczących uciążliwości planowanej inwestycji dla okolicznych mieszkańców oraz jej oddziaływania na środowisko. Zaznaczył, że w dacie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, w aktach sprawy nie było wymaganej opinii Związku Spółek Wodnych. Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że taka opinia Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. Oddział S. wydana dnia [...] stycznia 2014 r. znajduje się w aktach sprawy, gdy tymczasem decyzja udzielająca pozwolenia na budowę została wydana w dniu [...] grudnia 2013 r., a więc bez wymaganej opinii. Skarżący zwrócił uwagę, że nie mógł się zapoznać z treścią tego dokumentu, gdyż został on dołączony do akt sprawy w trakcie postępowania przed organem II instancji, zaś o fakcie jego istnienia skarżący dowiedział się dopiero z treści uzasadnienia decyzji tego organu. Ponadto, w ocenie skarżącego, organy obu instancji zignorowały sprzeciw większości okolicznych mieszkańców w sprawie planowanej inwestycji. Skarżący nie zgadza się ze stwierdzeniem, że inwestycja ta nie będzie uciążliwa i szkodliwa dla otoczenia. Podkreślił, że inwestorzy już przy obecnej obsadzie bydła i sposobie składowania gnoju i gnojowicy, skutecznie utrudniają życie okolicznym mieszkańcom. Przy obecnym stanie już istnieje zagrożenia mikrobiologiczne, gdyż może dojść do zanieczyszczenia wód powierzchniowych i gruntowych, co planowana inwestycja może zwiększyć. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone z zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem -w ocenie Sądu- zaskarżona decyzja nie została poprzedzona analizą sprawy w koniecznym zakresie. Skutkowało to jej wydaniem z naruszeniem art.art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a to z uwagi na brak pełnej oceny w zakresie określonym we wskazanym przepisie prawa materialnego, oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez co najmniej przedwczesne zastosowanie tych ostatnich. Przed rozwinięciem powyższego przypomnieć należy, iż przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody M. z [...] lutego 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty M. z [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Ostatnio wymienioną decyzją organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił (z wniosku K. i K. W.) pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego – obory dla krów mlecznych o obsadzie 38 DJP wraz z instalacjami wewnętrznymi, budynku gospodarczo-garażowego wraz z instalacjami wewnętrznymi, bezodpływowego zbiornika na ścieki sanitarne - na nieruchomości stanowiącej działkę o nr ewid. [...] i [...], położonej w miejscowości K. gmina K. Organy obu instancji orzekając w sprawie przyjęły, iż stan faktyczny wypełnia dyspozycję art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w myśl którego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stąd też organy orzekające w sprawie zgodnie uznały, że rozpatrywany wniosek o pozwolenie na budowę należy załatwić pozytywnie, a projekt budowlany (uzupełniony w trakcie prowadzonego postępowania) nadaje się do zatwierdzenia. Sąd, mając na względzie akta sprawy, nie podziela tak dokonanej oceny. Zdaniem Sądu, na podstawie treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie sposób przede wszystkim wywieść, na jakiej podstawie Wojewoda M. uznał w sprawie, iż projekt budowlany spełnia wymogi określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zaskarżona decyzja pozbawiona jest uzasadnienia tak faktycznego jak i prawnego dotyczącego tej materii, a to powoduje, że wymyka się spod kontroli Sądu, i jako taka nie mogła pozostać w obrocie prawnym. Rozwijając powyższe, dostrzec należy, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w tym art. 28, art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 4. Stosownie do tych przepisów obowiązkiem organu w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Ten ostatni przepis reguluje w sposób dokładny i jednoznaczny obowiązki organu w fazie wyjaśniającej prowadzonego postępowania z wniosku o pozwolenie na budowę. Wynika z niego, iż organ obowiązany jest dokonać szeregu czynności sprawdzających, mających na celu kompleksowe zweryfikowanie projektu budowlanego. Dodać należy, że dokonana w tym zakresie analiza winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej w ww. przedmiocie decyzji, w innym przypadku zasadny jest zarzut kierowany pod adresem organu architektoniczno-budowlanego niewywiązania się z ustawowych obowiązków. W ocenie Sądu taki też zarzut należy postawić Wojewodzie M. orzekającemu w niniejszej sprawie w II instancji. Uzasadnienie decyzji tego organu nie wskazuje bowiem zupełnie na analizę sprawy w zakresie wyznaczonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wyjaśnić przy tym trzeba, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (pkt 3). Na mocy przytoczonego przepisu organy orzekające obowiązane były więc dokonać analizy m. in. zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Tymczasem w zaskarżonej decyzji brak jest jakiejkolwiek oceny sprawy w tym zakresie. I tak, organ II instancji nie wskazał jakie okoliczności sprawy i ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. w obszarze A uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. dnia [...] października 2013 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2012 r., poz. [...]) wziął pod uwagę, i co w efekcie było przedmiotem jego rozważań i oceny. Dlatego też trudno uznać, aby organ ten dokonał kompleksowego wyjaśnienia sprawy w kontekście cyt. powyżej art. 35 ust. 1 pkt 1. W szczególności, w ocenie Sądu, zabrakło rozważenia w sprawie, czy projekt budowlany odpowiada ustaleniom określonym w § 34 pkt 2 lit. d i w § 36 planu. Zgodnie z "Opisem projektu zagospodarowania terenu" znajdującym się w projekcie budowlanym, działki inwestycyjne położone są w terenie oznaczonym w planie symbolem [...] i [...]. Z planu miejscowego wynika, iż są to tereny odpowiednio zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i rolnicze. Odnoszą się do nich wskazane przepisy planu. Co ważne, § 34 pkt 2 lit. d planu miejscowego ustala dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od [...] do [...], w zakresie zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, zakaz chowu lub hodowli zwierząt w liczbie większej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), stanowi jednocześnie, że ustalenie to nie dotyczy chowy lub hodowli zwierząt, które przekroczyło wskaźnik 40 DJP przed wejściem planu w życie z zakazem dalszego zwiększania DJP. Podobny zapis przewidziano w § 36 planu, dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od [...] do [...]. Z projektu budowlanego wynika, iż przewiduje on powstanie budynku inwentarskiego dla [...], przy czym skarżący tak w toku postępowania administracyjnego, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym podnosił, że na działkach inwestycyjnych istnieją już inne budynki inwentarskie, a liczba zwierząt przekracza ww. wskaźnik [...]. Stąd też powyższe wymagało wnikliwego zbadania, z uwzględnieniem zarzutów podnoszonych przez skarżącego. Należało przy tym dokonać oceny pod względem prawidłowości, skuteczności i zgodności z planem miejscowym poprawki naniesionej w projekcie budowlanym – tj. na projekcie zagospodarowania terenu i w "Opisie projektu zagospodarowania terenu". Z poprawki tej wynika, iż budynek inwentarski znajdujący się na nieruchomości inwestycyjnej przewidziany jest do zmiany sposobu użytkowania na magazyn. Dodać w tym kontekście należy, że nie wiadomo przez kogo wskazana poprawka została naniesiona. Wskazać też trzeba, iż nie wyjaśnia ona sprawy w ww. zakresie w całości. Nadal nie wiadomo bowiem ile budynków inwentarskich już istnieje na działkach inwestycyjnych i z jaką liczbą zwierząt, a także - jaki był stan w tej materii przed wejściem planu miejscowego w życie. Trzeba też dostrzec, iż zgodność projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być uzależniona od zdarzeń przyszłych i niepewnych, a złożony wniosek o pozwolenie na budowę nie obejmuje zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku inwentarskiego na magazyn. Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w związku z ww. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Uchybienia popełnione w sprawie Sąd dostrzegł także w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy materialnej. Wojewoda M. nie przedstawił bowiem w uzasadnieniu wydanej decyzji, jakie okoliczności sprawy wziął pod uwagę oceniając zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami. Ograniczył się do wskazania na art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. Nr 147, poz. 1033 ze zm.), ale już zupełnie nie dostrzegł, iż przytoczony przez niego przepis odsyła do przepisów wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Stanowi bowiem, że gnojówkę i gnojowicę przechowuje się wyłącznie w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji tego nawozu. Zbiorniki te powinny być zbiornikami zamkniętymi, w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. W konsekwencji, Wojewoda M. orzekając w sprawie nie uwzględnił rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r., poz. 81). Jest to o tyle istotne, że wskazane rozporządzenie odnosi się do budowli rolniczych i związanych z nimi urządzeń budowlanych oraz ich usytuowania, a rozpatrywany w sprawie wniosek o pozwolenie na budowę obejmuje tego rodzaju budowle i urządzenia. Organ nie wyjaśnił w efekcie, czy projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami przywołanego rozporządzenia, w tym z § 6 i 12. Ten ostatni stanowi zaś, iż budowle rolnicze uciążliwe dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy lub wydzielanie się substancji toksycznych, powinny być odizolowane od przyległych terenów pasem zieleni złożonym z roślinności średnio- i wysokopiennej, i mógł mieć istotne znaczenie w sprawie. Konkludując, uchybienia organu odwoławczego popełnione przy wydawaniu zaskarżonej decyzji dotyczą także ww. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i polegają w istocie na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania sprawdzającego w zakresie określonym tym przepisem. Zastrzeżenia Sądu dotyczą również przyjęcia przez organ II instancji, że projekt budowlany jest kompletny, w tym posiada wymagane opinie. Dokonując takiej oceny organ uwzględnił w sprawie kserokopię pisma Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w W. Oddział S. z 14 stycznia 2014 r., mającego stanowić opinię organu odnośnie urządzeń melioracyjnych zlokalizowanych na działkach inwestycyjnych. Takie zachowanie organu narusza porządek prawny i jest całkowicie niezrozumiałe, i to nie tylko dlatego, że organ opiera się na nie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentu, ale również (i przede wszystkim) dlatego, że pomija obowiązujący w takim zakresie tryb, uregulowany w przepisach Prawa budowlanego. Jeśli bowiem, w ocenie organu, projekt budowlany był niekompletny, to organ winien był skierować sprawę na taki etap postępowania, aby możliwe było jego uzupełnienie, a to w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Nie stosując się do przepisów, organ II Instancji doprowadził do takiej sytuacji, że pozwolenie na budowę zostało wydane zanim uzyskano opinię (w kopii) odnośnie urządzeń melioracyjnych, na co słusznie zwrócono uwagę w skardze. Nie na tym etapie postępowania i nie w taki sposób, powyższe winno mieć zaś miejsce. Przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wyraźnie bowiem określa sposób postępowania organu w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1. Wskazany przepis odnosi się do wad materialnych przedłożonej przez inwestora dokumentacji, a więc takich, które mogą być sprawdzone i dostrzeżone dopiero na etapie analiz merytorycznych dokonywanych przez organ po wszczęciu postępowania. Jeśli organ odwoławczy uznał więc w sprawie, że projekt budowlany jest niekompletny, powinien był wskazany przepis uwzględnić. Na koniec i niezależnie od poczynionych powyżej uwag Sąd dostrzega, iż postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zainicjowane zostało wnioskiem o pozwolenie na budowę, którym K. i K. W. objęli: budowę obory, budynku gospodarczo-garażowego, osadnika na ścieki sanitarne i gnojowicę oraz (co istotne) rozbiórkę budynku gospodarczego. Z wydanych w sprawie decyzji nie wynika, aby wniosek ten został w całości załatwiony. Decyzje, w tym zaskarżona, nie odnoszą się do wniosku inwestorów dotyczącego rozbiórki. Z projektu budowlanego wynika zaś, że realizacja projektowanego budynku gospodarczego (z uwagi na jego usytuowanie) powinna być poprzedzona rozbiórką istniejącego budynku gospodarczego. Na powyższe także na żadnym etapie sprawy nie zwrócono właściwej uwagi. Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał, iż sprawa nie została należycie wyjaśniona przez organ II instancji, stąd też decyzja tego organu jako co najmniej przedwczesna nie mogła pozostać w obrocie prawnym. Orzekając ponownie w sprawie Wojewoda M. winien wziąć pod uwagę podniesione przez Sąd zastrzeżenia i dopełnić obowiązkom jakie spoczywają na nim w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę z racji art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Winien więc jeszcze raz dokonać sprawdzeń projektu budowlanego, tak jak wymagają tego przepisy Prawa budowlanego, i od tego też uzależnić rozstrzygnięcie w sprawie. Przy czym swoje procedowanie w sprawie winien poprzedzić ustaleniem, czy odwołanie wniesione przez M. A. zostaje podtrzymane w trybie art. 30 § 4 k.p.a. przez jego następcę prawnego. Z dokumentów złożonych na rozprawie przed Sądem w dniu 18 czerwca 2014 r. wynika bowiem, iż skarżący darował działkę o nr ewid. [...] córce – A. A. w dniu [...] maja 2014 r. Stąd też ponowne rozpatrzenie odwołania M. A. należy uzależnić w sprawie od potwierdzenia tej czynności przez następcę prawnego M. A., co umożliwia ww. przepis art. 30 § 4 Kodeksu, w myśl którego w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Sąd wyjaśnia nadto, iż A. A. na rozprawie przed Sądem w dniu 18 czerwca 2014 r. zgłosiła swój udział w sprawie w charakterze uczestnika postępowania, a Sąd wniosek ten uwzględnił, nadto – poparła skargę M. A. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 200 tej ustawy.