VII SA/Wa 577/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz A. L. kwotę 597zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "Kolegium", "SKO", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. jedn. Dz. U. 2018, poz. 570), po rozpatrzeniu zażalenia A. L., ( dalej: "skarżący", "wnioskodawca") utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent") z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności odbudowy obiektów budowlanych nr [...] i [...], zlokalizowanych na działce ew. [...] z obrębu [...] w jednostce ewidencyjnej [...] w Dzielnicy [...] na terenie działki nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...], z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady [...] z [...] listopada 2017 r. [...]. Jak wynika z akt sprawy, wnioskodawca w dniu [...] lipca 2020 r. złożył wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności odbudowy obiektów budowlanych nr [...] i [...], zlokalizowanych na działce ew. [...] z obrębu [...] w jednostce ewidencyjnej [...] w Dzielnicy [...] przy ul. [...], z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady [...] z [...] listopada 2017 r. [...]. W dniu [...] sierpnia 2020 r. Prezydent, postanowieniem nr [...] odmówił wydania wyżej wskazanego zaświadczenia. Organ i instancji argumentował, że analiza dokumentów prowadzi do wniosku, że dokonana przez wnioskodawcę odbudowa, nie jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...]. Zgodnie z § 5 pkt. 4) b planu dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy z możliwością jej wymiany, rozbudowy, nadbudowy zgodnie z przepisami szczegółowymi. Następnie Prezydent wskazał, że przepisy szczegółowe dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 3.U w § 21 ust. 2 pkt. 9 c, ustalają nieprzekraczalne linie zabudowy wyznaczone w odległości 4,0 m od ogrodzenia Cmentarza [...]. Zdaniem Prezydenta, do obiektów aktualnie odbudowanych nie mają zastosowania zapisy.§ 5 pkt 4 e planu dopuszczające zachowanie istniejących obiektów lub ich części poza liniami zabudowy. Biorąc pod uwagę powyższe, Prezydent uznał, że usytuowanie odbudowanych budynków poza nieprzekraczalną linią zabudowy nie jest zgodne z przepisami szczegółowymi. Wnioskodawca w dniu [...] sierpnia 2020 r. złożył zażalenie na przedmiotowe postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji wydał zaświadczenie dla nieruchomości nie objętej wnioskiem. Jednocześnie wskazał, że działania inwestora nie mają na celu odbudowy od podstaw całego budynku, lecz jego części która uległa destrukcji, w szczególności nie zmieniają się podstawowe parametry budynku takie jak powierzchnia zabudowy, długość zewnętrzna, szerokość traktu obiektu, kubatura, powierzchnia użytkowa. Po rozpoznaniu zażalenia wnioskodawcy, Kolegium wydało wspomniane na wstępie postanowienie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Kolegium wyjaśniło charakter prawny zaświadczeń oraz reguły postępowania w tym zakresie. Odnosząc się do realiów rozpoznawanej sprawy, Kolegium zwróciło uwagę, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego kształtuje ład przestrzenny na określonym terenie, tak więc oceniając zgodność planowanej inwestycji pod kątem zgodności z planem, organ winien mieć na uwadze wykładnię celowościową przepisów prawa i ocenić czy inwestycja jest zgodna z celem jakie zakłada plan. Kolegium wyjaśniło, że wniosek skarżącego, o wydanie zaświadczenia o zgodności odbudowy obiektów budowlanych nr [...] i [...] , zlokalizowanych na działce ew. [...] z obrębu [...] w jednostce ewidencyjnej [...] w Dzielnicy [...] przy ul. [...], z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednoznacznie dotyczył odbudowy obiektów budowlanych, nie zaś wymiany, rozbudowy czy nadbudowy obiektów, o której mowa w § 5 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy zaznaczył, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, organ orzekający jest związany treścią złożonego wniosku. Następnie Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z definicjami zawartymi w art. 3 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. 2020 poz. 1333), jako budowę należy rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Zgodnie z § 2 mpzp rejonu ul. [...], jako wymianę zabudowy należy rozumieć rozbiórkę istniejącego budynku i budowę w jego miejscu nowego budynku o tych samych gabarytach. W § 5 pkt. 4 b pp. e.) rejonu ul. [...] dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy z możliwością jej wymiany, rozbudowy, nadbudowy zgodnie z przepisami szczegółowymi. Następnie organ wskazał, że przepisy szczegółowe dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 3.U. W § 21 ust. 2 pkt. 9 c, ustalają nieprzekraczalne linie zabudowy wyznaczone w odległości 4,0 m od ogrodzenia Cmentarza [...]. Zdaniem SKO, do obiektów aktualnie odbudowywanych nie mają zastosowania zapisy § 5 pkt. 4 b pp. e.) dopuszczające zachowanie istniejących obiektów lub ich części poza liniami zabudowy. A zatem odbudowa budynków poza nieprzekraczalną linią zabudowy nie jest zgodna z przepisami szczególnymi. Jednocześnie w ocenie Kolegium fraza "na terenie działki nr [...] w obrębie [...]", która znajduje się po prawidłowym określeniu nieruchomości objętej wnioskiem stanowi oczywistą omyłkę pisarską, w ocenie Składu Orzekającego powstałą w wyniku zastosowania technik maszynowych do sporządzania orzeczenia, która została sprostowana postanowieniem Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...]. Z powyższym rozstrzygnięciem, nie zgodził się skarżący, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu, skarżący zarzucił: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) § 5 pkt 4) ppt b) Uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] listopada 2017 r, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] poprzez uznanie, że zakres pojęcia "wymiany nie obejmuje swoim zakresem pojęcia "odbudowy" w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, 2] § 5 pkt 4) ppkt e) Uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] poprzez uznanie, że przepis ten nie znajduje zastosowania do oceny przedsięwzięcia realizowanego przez skarżącego na nieruchomości przy ul. [...] w W., podczas gdy odtwarzany obiekt nie przekracza wyznaczonych linii zabudowy, jego powierzchnia, obrys i kubatura pozostają bez zmian. II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz dokonanie dowolnej i wybiórczej, a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, w szczególności poprzez nieustalenie rzeczywistego charakteru prowadzonych na nieruchomości przy ul. [...] w W. prac budowlanych; 2) art. 107 § 1 pkt 2) k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez wadliwe oznaczenie daty wydania skarżonego postanowienia, bowiem oczywistym jest, że postanowienie to nie mogło zostać wydane we wskazanej dacie, a tym samym postanowienie to w istocie nie zawiera wymaganego przepisami obligatoryjnego elementu określającego datę jego wydania; 3} art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; 4) art. 138 § 1 pkt 1) w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 217 § 1 i § 2 pkt 1) k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], podczas gdy brak było podstaw do odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści i tym samym skarżone postanowienie organu I instancji winno zostać uchylone. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je. postanowienia Prezydenta. Powyższe zarzuty, znalazły rozwiniecie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powyższe kryteria, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej argumenty okazały się zasadne. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności odbudowy obiektów budowlanych nr 6 i 5 zlokalizowanych na działce ew. nr [...] z obrębu [...] w jednostce ewidencyjnej [...] w Dzielnicy [...] przy ul. [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...], zatwierdzonego uchwalą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] listopada 2017 r. [...]. Materialnoprawną podstawę podjętego przez organy rozstrzygnięcia, stanowił przepis art. 49b ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego ( art. 49b Prawa budowlanego, został uchylony przez art. 1 pkt 35 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. (Dz.U.2020.471) zmieniającej ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane z dniem 19 września 2020 r.). W myśl art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego obowiązującego jeszcze w dacie wydania rozstrzygnięcia przez SKO, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Z kolei zgodnie z treścią art. 49b ust. 2 jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym terminie: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpoznawana sprawa, dotyczy wydania zaświadczenia na podstawie art. 49 b ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Kwestie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Rozdziału VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do treści art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń, jest uproszczonym postępowaniem administracyjnym, w którym nie prowadzi się postępowania dowodowego w trybie przepisów Działu II (Rozdziału 4) k.p.a. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi. Nie stanowią oświadczenia woli lecz oświadczenie wiedzy. W odniesieniu do inwestycji skarżącego, prowadzone jest przez PINB postepowanie legalizacyjne, w toku którego powiatowy organ nadzoru budowlanego, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] wstrzymał roboty budowlane i nałożył na skarżącego między innymi obowiązek dostarczenia zaświadczenia o zgodności odbudowy obiektów budowlanych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stan faktyczny w niniejszej sprawie, jest bezsporny. Skarżący wykonuje roboty budowlane polegające na odbudowie dwóch obiektów budowlanych nr [...] i [...] zlokalizowanych na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Kwestią wymagającą oceny w rozpoznawanej sprawie, jest natomiast zgodność powyższych robót z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] listopada 2017 r. [...]. Zgodność ta, jest bowiem warunkiem wydania przez Prezydenta stosownego zaświadczenia. Konieczne jest zatem zdaniem Sądu przywołanie przepisów wyżej wspomnianego planu miejscowego, które są kluczowe dla ustalenia zgodności realizowanej inwestycji z tym planem. Sporna działka, na której realizowana jest inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem 3U - tereny zabudowy usługowej. W myśl § 5 pkt 4 lit. a planu ustala się sposób zagospodarowania terenów przeznaczonych pod funkcje usługowe oraz mieszkaniowe poprzez nakaz kształtowania nowej pierzejowej zabudowy usługowej wzdłuż ulicy [...] zgodnie z przepisami szczegółowymi. Zgodnie z § 5 pkt. 4 lit. b planu dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy z możliwością jej wymiany, rozbudowy, nadbudowy zgodnie z przepisami szczegółowymi. Przepisy szczegółowe dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 3.U w § 21 ust. 2 pkt. 9 lit. c ustalają nieprzekraczalne linie zabudowy wyznaczone w odległości 4,0 m od ogrodzenia Cmentarza [...]. Zgodnie z § 5 pkt 4 lit. e planu dopuszcza się zachowanie istniejących obiektów lub ich części, poza liniami zabudowy, pod warunkiem, że nie będą one dalej rozbudowywane poza tymi liniami. Istotne jest także, że zgodnie z treścią § 2 pkt 18 pod pojęciem wymiany zabudowy należy rozumieć rozbiórkę istniejącego budynku i budowę w jego miejscu nowego budynku o tych samych gabarytach. Organy stoją na stanowisku, że wniosek skarżącego dotyczył odbudowy obiektów budowlanych, nie zaś wymiany, rozbudowy czy nadbudowy obiektów, o której mowa w § 5 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazały, że zgodnie z § 2 planu jako wymianę zabudowy należy rozumieć rozbiórkę istniejącego budynku i budowę w jego miejscu nowego budynku o tych samych gabarytach. W § 5 pkt. 4 b lit. e, dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy z możliwością jej wymiany, rozbudowy, nadbudowy zgodnie z przepisami szczegółowymi. Przepisy szczegółowe dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 3.U, w § 21 ust. 2 pkt. 9 lit. c, ustalają nieprzekraczalne linie zabudowy wyznaczone w odległości 4,0 m od ogrodzenia Cmentarza [...]. Zdaniem organów, do obiektów aktualnie odbudowywanych nie mają zastosowania zapisy § 5 pkt. 4 b lit. e, dopuszczające zachowanie istniejących obiektów lub ich części poza liniami zabudowy. A zatem odbudowa budynków poza nieprzekraczalną linią zabudowy nie jest zgodna z przepisami szczególnymi. W ocenie Sądu argumentacja ta jest niezasadna a w dodatku pomija pełne brzmienie § 5 pkt 4 lit. e planu. Zwrócić należy uwagę, że organ co prawda przytacza wskazaną w planie miejscowym definicję pojęcia "wymiany zabudowy" ale nie wyjaśnia jak sam rozumie to pojęcie, a przede wszystkim czym zdaniem organu różni się "wymiana zabudowy" od "odbudowy". Z uwagi na powyższe mankamenty uzasadnienia, należy uznać za zasadny, podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7, art., 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Z kolei dokładna analiza powyższych pojęć dokonana przez organ, miałaby w ocenie Sądu niewątpliwie wpływ na wynik sprawy. Mogłaby bowiem doprowadzić do wydania postanowienia uwzględniającego wniosek skarżącego, a to z następujących powodów. Pojęcie "odbudowy", nie zostało zdefiniowane w przepisach Prawa budowlanego. Z orzecznictwa sądowo-administracyjnego, można jednak wysnuć wniosek, że odbudowę należy rozumieć jako roboty budowlane, które mają tę cechę, że prowadzą do odtworzenia stanu pierwotnego obiektu i przy użyciu wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym, jednak w parametrach odpowiadających obiektowi pierwotnemu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 870/17, LEX nr 2479149). Z kolei zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 18 planu, ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o wymianie zabudowy - należy przez to rozumieć rozbiórkę istniejącego budynku i budowę w jego miejscu nowego budynku, o tych samych gabarytach. Nie ma zatem zdaniem Sądu wątpliwości, że wskazane wyżej pojęcia" wymiany zabudowy" oraz "odbudowy" mają tożsame znaczenie. Stanowisko Kolegium, że w myśl § 5 pkt 4 lit. b planu miejscowego, dopuszczalna była jedynie wymiana istniejącego obiektu, zaś jego odbudowa już nie, pomimo że faktyczny zakres tych pojęć jest jednakowy, była zatem niesłuszna. Stosownie do treści § 5 pkt 4 lit. b planu, ustala się sposób zagospodarowania terenów przeznaczonych pod funkcje usługowe oraz mieszkaniowe poprzez dopuszczenie zachowania istniejącej zabudowy z możliwością jej wymiany, rozbudowy, nadbudowy zgodnie z przepisami szczegółowymi. Zgodnie zaś z § 5 pkt 4 lit. e planu dopuszcza się zachowanie istniejących obiektów lub ich części poza liniami zabudowy, pod warunkiem że nie będą one dalej rozbudowywane poza tymi liniami. Ten ostatni człon przepisu, nie został w ogóle przytoczony w uzasadnieniu, zarówno przez organ i instancji, jak też organ odwoławczy, a ma on istotne znaczenie dla prawidłowej interpretacji zapisów planu. Oznacza bowiem, że tylko rozbudowa obiektów istniejących poza liniami zabudowy, jest niedopuszczalna. Wskazać w tym miejscu należy, że analiza akt sprawy, prowadzi do wniosku, że realizowane przez skarżącego przedsięwzięcie, nie jest rozbudową istniejącego obiektu, lecz "odbudową", które to pojęcie jak już wskazano, jest tożsame znaczeniowo z "wymianą zabudowy". Należy zatem stwierdzić, że skoro § 5 pkt 4 lit. e planu, dopuszcza zachowanie istniejących obiektów lub ich części poza liniami zabudowy (w zaistniałym stanie faktycznym - w odległości mniejszej niż 4 metry od ogrodzenia Cmentarza [...]), to niezrozumiałe byłoby przyjęcie, że norma rekonstruowana wyłącznie z § 5 pkt 4 lit. a, nie dopuszczałaby "wymiany" (odbudowy] istniejącego już obiektu tylko dlatego, że byłby on poza liniami zabudowy. Zdaniem Sądu § 5 pkt 4 lit. b, należy interpretować w ten sposób, że niedopuszczalne jest wyłącznie rozbudowywanie poza nieprzekraczalne linie zabudowy istniejących obiektów, dopuszczalna natomiast jest ich wymiana. Za powyższą interpretacją przemawia treść § 5 pkt. 4 lit. e planu, który wprost zezwala na zachowanie istniejących obiektów poza liniami zabudowy, z zastrzeżeniem braku zgody na dalszą ich rozbudowę, ale już takiego zastrzeżenia nie czyni w stosunku do "wymiany" obiektu. Słusznie wskazano w skardze, że gdyby było inaczej, prowadziłoby to do sytuacji, w których istniejące obiekty, znajdujące się poza liniami zabudowy (a takim jest bez wątpienia obiekt, którego dotyczą prace budowlane przy ul. [...]), mogłyby zgodnie z obowiązującym prawem znajdować się w tym miejscu (co usankcjonowane zostało w § 5 pkt 4 lit. e), lecz już jakakolwiek ingerencja w takie obiekty, nawet nieprowadząca do ich dalszej rozbudowy bądź nadbudowy, mogłaby zostać uznana za niedopuszczalną w myśl § 5 pkt 4 lit. b, ponieważ już przez sam fakt położenia obiektu poza liniami zabudowy byłaby niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i jako taka niedopuszczalna. W praktyce powodowałoby to, że obiekty posadowione poza liniami zabudowy (usankcjonowane przez zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego], zostałyby niejako "skazane" na powolne niszczenie i następnie rozbiórkę, bez możliwości ich renowacji, nawet bez zmiany ich parametrów takich jak wysokość, powierzchnia zabudowy, granice zabudowy, czy kubatura. Nie można zatem podzielić argumentacji organów, § 5 pkt 4 lit. e planu, nie znajduje zastosowania do obiektów aktualnie odbudowywanych. Plan generalnie dopuszcza "wymianę zabudowy", a więc jak już wskazano "odbudowę" istniejących obiektów, natomiast w przepisach szczegółowych zakazuje rozbudowy istniejących obiektów znajdujących się poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy. Z zapisów planu, wynika że intencją uchwałodawcy, było przeciwdziałanie "rozrastaniu się" już istniejących poza granicami zabudowy obiektów. Nie był natomiast zamiarem uchwałodawcy, zakaz odbudowy lub remontu obiektów istniejących. Wskazać bowiem należy, że w myśl § 5 pkt 4 lit. a planu ustala się sposób zagospodarowania terenów przeznaczonych pod funkcje usługowe ( na takim terenie znajduje się działka skarżącego) oraz mieszkaniowe poprzez nakaz kształtowania nowej pierzejowej zabudowy usługowej wzdłuż ulicy [...] zgodnie z przepisami szczegółowymi. Wykonywane przez skarżącego roboty budowlane, nie naruszają powyższych zapisów. Nie można natomiast zgodzić się z argumentacją skarżącego, że zakres wykonywanych prac nakazuje zakwalifikowanie ich nie jako odbudowę lecz jako remont. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że jak wynika z części opisowej przedstawionego przez skarżącego projektu, budynek nr [...] w istocie stanowi tylko pozostałość po jego rozbiórce mieszczącą przyłącze energetyczne. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, prze remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Jednak owo " odtworzenie", nie może stanowić tworzenia obiektu od nowa, zwłaszcza w przypadku budynku oznaczonego numerem 5. Jak trafnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 23/16, w przypadku remontu odtworzenie stanu pierwotnego budowlanego wymaga napraw, wymiany lub odnowienia niektórych tylko elementów obiektu, w przeciwieństwie do odbudowy, kiedy ten zakres jest znacznie szerszy. Poza tym w przypadku remontu, obiekt jemu poddany zazwyczaj jest jeszcze użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a remont ma zapobiec na przyszłość jego degradacji fizycznej i technicznej, nadmiernemu, zbyt szybkiemu zużyciu. Natomiast obiekt budowlany wymagający odbudowy, najczęściej w całości lub w części, nie spełnia już swych funkcji użytkowych z uwagi na nadmierne zużycie lub zniszczenie swej substancji. Co za tym idzie naprawa lub wymiana wszystkich lub prawie wszystkich elementów obiektu budowlanego w praktyce oznaczająca jego rozbiórkę w znacznej części lub w całości i ponowne wzniesienie obiektu, nie może być rozumiana jako remont. Dla oceny tej nie ma znaczenia wskazany przez skarżącego argument, że wszystkie prace dotyczące obiektu wykonywane są zgodnie z pozwoleniem na budowę nr [...] wydanym w dniu [...] sierpnia 1980 r., w sposób który nie zmienia kształtu, granic, kubatury, powierzchni i innych istotnych parametrów obiektu. Nadal więc aktualny jest pogląd, że roboty te stanowią odbudowę, tożsamą ze wskazaną w planie "wymianą obiektów". Należy także podzielić argumentację skarżącego, że w istocie postanowienie SKO jako niezgodne z treścią art. 107 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. nie może nosić przymiotu wiążącego aktu administracyjnego, bowiem w istocie nie zawiera ono daty wydania, która jest jednym z elementów konstrukcyjnych postanowień administracyjnych. Postanowienie to nosi datę [...] stycznia 2020 r., jednak oczywistym jest, że w tej dacie nie mogło być wydane, skoro postanowienie Prezydenta wydano w dniu [...] sierpnia 2020 r. Nie jest także możliwe ustalenie rzeczywistej daty wydania postanowienia przez SKO, co pozwoliłoby na jej sprostowanie jako oczywistej omyłki pisarskiej. Błąd ten bowiem powielany jest także w odpowiedzi na skargę. Na podstawie akt, można ustalić jedynie, że postanowienie organu I instancji, wpłynęło do SKO w dniu [...] sierpnia 2020 r., nie ma jednak żadnych innych wskazówek pozwalających na ustalenie precyzyjnej daty wydania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Z przedstawionych wyżej powodów, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające naruszają prawo i w związku z tym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a uchylił oba rozstrzygnięcia. Jednocześnie Sąd nie widział potrzeby zastosowania normy przewidzianej w art. 145a § 1 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ zastosuje się do przedstawionej wyżej wykładni oraz wyda rozstrzygnięcia z prawidłowymi datami. O kosztach postępowania na które składają się poniesione przez skarżącego koszty wpisu od skargi w kwocie 100 zł, oplata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika, będącego adwokatem (480 zł.) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U.2015.1800 z dnia 2015.11.05 ), Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a.