II OSK 23/16

Dnia 7 września 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant: asystent sędziego Aneta Kolarz-Kucięba po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 770/15 w sprawie ze skargi Gminy K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 25 września 2015r. sygn. akt II SA/Kr 770/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi Gminy K. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2015r. w przedmiocie nakazu rozbiórki, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wyrok ten wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. ( dalej: PINB) w trybie art. 48 ust 2 i ust. 3 Prawa budowlanego wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie kładki pieszo - jezdnej na rzece [...] w miejscowości [...] i nałożył na inwestora - Gminę [...] obowiązek przedłożenia zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz ze stosownymi opiniami i uzgodnieniami sporządzonego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia, jak również oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie na wniosek Wójta Gminy [...] PINB w [...] dwukrotnie zmienił własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2013 r. w części orzeczonego terminu, najpierw na dzień [...] września 2013 r., a potem [...] lutego 2014r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. PINB w [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1. w związku z art. 48 ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt. 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.) nakazał Gminie [...] rozbiórkę na własny koszt kładki pieszo - jezdnej na rzece [...], w miejscowości [...]. Organ wyjaśnił, że wykonane przez inwestora roboty budowlane kwalifikowane są przez prawo jako budowa, a ściślej mówiąc odbudowa obiektu budowlanego ( art. 3 pkt. 6 Prawa budowlanego), realizacja której winna zostać poprzedzona pozwoleniem na budowę wydanym przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające jednoznacznie wykazało, iż inwestor przystępując do realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie legitymował się pozwoleniem na budowę, o którym mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Dlatego w związku z bezskutecznym upływem terminu określonego w postanowieniu i nie przedłożeniu do dnia 28 lutego 2014 r. żądanych dokumentów i opracowań w celu usunięcia powstałego naruszenia obowiązku prawnego, należało w drodze decyzji nakazać rozbiórkę. W odwołaniu od tej decyzji Wójt Gminy [...] zażądał bądź to uchylenia decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, bądź też uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Jednocześnie zarzucił organowi nieuwzględnienie faktu dotyczącego małej szkodliwości popełnionego czynu mającego na celu podjęcie niezbędnych prac zapewniających bezpieczeństwo mieszkańców Gminy [...] - a zwłaszcza użytkowników kładki. W dalszej kolejności zwrócił uwagę, że podjęcie czynności naprawczych kładki wynikało z zaalarmowania przedstawicieli Rady Gminy oraz Wójta Gminy przez mieszkańców oś. [...] o złym stanie technicznym oraz podjęcia szybkich i zdecydowanych kroków, gdyż kładka z powodu podmycia kręgów betonowych (przyczółku) groziła zawaleniem oraz zagrażała życiu mieszkańcom. Końcowo stwierdził, że nie dokonano żadnej odbudowy kładki pieszo-jezdnej, gdyż ona istniała oraz miała charakter czynny, zaś prowadzone prace miały na celu tylko i wyłącznie wykonanie czynności zapobiegających wystąpieniu katastrofy budowlanej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. Jednocześnie wskazał, że wykonane roboty budowlane polegające na całkowitym demontażu istniejącej kładki pieszo - jezdnej nad rzeką Kamienica i późniejsze wybudowanie w tym samym miejscu nowej kładki przy użyciu nowych materiałów budowlanych, prowadzi do powstania nowego obiektu budowlanego. Następnie organ wskazał, że w wyniku robót budowlanych składających się na pojęcie "budowy" dochodzi do powstania nowej substancji budowlanej przez wykonanie obiektu budowlanego, podczas gdy w przypadku remontu zakres ingerencji w zawsze istniejącą już substancję budowlaną jest węższy, gdyż ma on na celu zapobiec na przyszłość degradacji fizycznej i technicznej budynku oraz nadmiernemu i zbyt szybkiemu zużyciu. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że prawo budowlane nie zna pojęcia "małej szkodliwości popełnionego czynu", tym samym organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem bez względu na wielkość tego naruszenia. Wbrew twierdzeniom strony przyzwolenie nadzoru budowlanego na łamanie przepisów prawa budowlanego przez organ samorządu terytorialnego, nie pogłębią zaufania obywateli do organów państwa. Mogłyby natomiast budzić podejrzenie odmiennego traktowania stron postępowania, z przyznaniem uprzywilejowanej pozycji innym organom administracyjnym. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik Gminy [...] zarzucił organowi naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zachodzą podstawy do zastosowania wskazanego przepisu, podczas gdy brak jest podstaw do przyjęcia, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiło wybudowanie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia budowę, - art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w niniejszej sprawie, dla oceny charakteru wykonanych robót przy przedmiotowej kładce pieszo jezdnej spełnione są przesłanki definicji budowy, podczas gdy w ocenie strony skarżącej brak jest podstaw do zakwalifikowania wykonanych robót remontowych przy kładce pieszo - jezdnej jako budowy, gdyż wykonane roboty stanowiły remont; 2) przepisów postępowania, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, skutkujące błędną kwalifikacją wykonanych robót jako budowa; - nieuwzględnieniu w załatwieniu sprawy dyrektywy wypływającej z art. 7 k.p.a., a mianowicie uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylając decyzje organu I i II instancji wskazał, że niewątpliwie kładka pieszo - jezdna będąca przedmiotem postępowania jest obiektem budowlanym, który należy zaliczyć do pojęcia budowli (art. 3 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane). Natomiast wykonane roboty budowlane, które polegały na rozebraniu pomostu drewnianego oraz barier drewnianych, montażu pomostu z bali drewnianych grubości 5 cm, montażu barier drewnianych grubości 5 cm, zabezpieczenie podmytych przyczółków poprzez wykonanie głazów kamiennych, wykonane zostały bezspornie w warunkach samowoli budowlanej. Sąd stanął również na stanowisku, iż w niniejszej sprawie mamy odczynienia z remontem a nie odbudową, o czym świadczy zgromadzony w aktach materiał dowodowy tj. zlecenie z dnia 25 października 2012 r. w którym wymieniono zakres prac tj. remont pomostu z kantówek drewnianych, remont barierek stalowych i umocnienie podmytego przyczółku. Powyższe potwierdzają również zeznania świadka [...] (k 26) z których wynika, iż parametry mostu nie uległy zmianie a główne elementy pomostu tj. szyny i część elementów drewnianych pozostały te same. Należy zwrócić również uwagę, iż podczas wykonywania prac kładka była czynna, jak twierdzi strona skarżąca i czego nie podważyły organy administracyjne w toku postępowania. Oznacza to, że mimo wykonywanych prac budowlanych przedmiotowa kładka nadal spełniała swoje użytkowe przeznaczenie. Sąd wskazał również, że rozpoznając sprawę ponownie organy nadzoru budowlanego wdrożą właściwy tryb postępowania legalizacyjnego w oparciu o przepis art. 49b Prawa budowlanego. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K. zaskarżonemu wyrokowi zarzucając naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: -art. 3 pkt 8 w zw. z art. 3 pkt 7 i w zw. z art, 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2013 r. poz. 1409 ze zm.) poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż roboty budowlane polegające na cyt.: "rozebraniu pomostu drewnianego oraz barier drewnianych, montażu pomostu z bali drewnianych grubości 5cm, montażu barier drewnianych grubości 5cm, zabezpieczenie podmytych przyczółków poprzez wykonanie głazów kamiennych" mieszczą się w definicji legalnej remontu podczas gdy w/w roboty należało zakwalifikować jako odbudowę, -art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2013 r. poz. 1409 ze zm.) poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż legalizacja robót budowlanych - remontu, wykonywanych bez wymaganego prawem zgłoszenia, ma nastąpić trybie art. 49b ustawy Prawo budowlane podczas gdy tryb przewidziany w art. 49b odnosi się do legalizacji budowy (a nie robót budowlanych) wykonanej bez wymaganego prawem zgłoszenia, a właściwym winno być zastosowanie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Na tej podstawie skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Jednocześnie zauważyć należy, że zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z dyspozycji tej normy wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas, gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jedynie jego uzasadnienie w całości lub części - por. wyr. NSA z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 344/05 (niepubl.) oraz sygn. akt I OSK 345/05 (niepubl.). W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjął trafne rozstrzygnięcie uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, lecz na poparcie swojego stanowiska przedstawił częściowo błędne motywy. Kwestionowany zatem wyrok mimo błędnego w części uzasadnienia odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku WSA powinno sprowadzać się do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1211/13, LEX nr 1572635), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie organ wskazał na błędne jego zdaniem pominięcie obowiązującego przepisu, który powinien być zastosowany w konkretnej sprawie. Wadliwość w tej postaci naruszenia prawa sprowadza się więc w istocie do wadliwego wyboru przez sąd orzekający normy prawnej lub mylnej jego subsumpcji. W ocenie skarżącego kasacyjnie wykonane roboty budowlane należało zakwalifikować jako odbudowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, a nie jak przyjął sąd pierwszej instancji remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego. Z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że zakres wykonanych robót budowlanych nie pozwalał na zakwalifikowanie ich jako odbudowy. W pierwszym rzędzie stwierdzić należy, iż ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane rozróżnia instytucję remontu i odbudowy obiektu budowlanego. Rozróżnienie to ma istotne znaczenie prawne, albowiem remont wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi, a odbudowa uzyskania pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych, co również determinuje ewentualny tryb postępowania legalizacyjnego. Powyższe w świetle zasady racjonalności prawodawcy oznacza, iż zakres znaczeniowy tych dwóch pojęć na gruncie prawa budowlanego jest rozłączny, zaś pojęcie odbudowy oznacza roboty budowlane o większym niż w przypadku remontu zakresie prac i głębszej ingerencji w pierwotną substancję budowlaną, co wprost wynika z faktu bardziej restrykcyjnego podejścia przez prawodawcę do odbudowy niż do remontu. Ustawa Prawo budowlane nie zawiera przy tym definicji legalnej pojęcia odbudowy, co skutkuje koniecznością dokonania jego wykładni językowej, przy jednoczesnym uwzględnieniu dotychczasowego dorobku orzecznictwa. Odnośnie remontu ustawodawca wskazał w art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, iż na jej gruncie przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Zatem istotną cechą remontu jest zakwalifikowanie robót budowlanych jako takich, które mają na celu odtworzenie stanu pierwotnego. Aby można było mówić o remoncie musi istnieć remontowany obiekt, dlatego też przy remoncie następuje zazwyczaj wymiana poszczególnych elementów obiektu i zastąpienie ich nowymi. Dokonując koniecznych ustaleń, odnośnie znaczenia pojęcia odbudowy i jego rozgraniczenia względem pojęcia remontu zauważyć należy, iż odbudowa w języku potocznym oznacza wzniesienie na nowo, względnie odrestaurowanie zniszczonych budowli (por. Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, Wydawnictwo PWN, Warszawa 1969, s. 480). Odwołanie się do budowli uprzednio istniejących oznacza, iż by nowa zabudowa mogła zostać uznana za odbudowę, a nie zupełnie nową realizację odpowiadać musi gabarytom, wyglądowi zewnętrznemu i wewnętrznemu oraz zasadniczemu przeznaczeniu wcześniej istniejącego obiektu budowlanego. Zarówno roboty budowlane polegające na remoncie istniejących obiektów budowlanych, jak i na odbudowie mają zatem dwie wspólne cechy: prowadzą do odtworzenia stanu pierwotnego obiektu i są realizowane przy użyciu wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 281/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Odnośnie remontu dopuszczalność użycia wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym wynika wprost z przepisów ustawy, zaś odnośnie odbudowy wyprowadzić ją można z faktu, iż oznacza ona wznoszenie czegoś na nowo, a więc przy użyciu nowych materiałów. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż pozbawiona znaczenia prawnego jest okoliczność, że w trakcie prac budowlanych przy przedmiotowej kładce pieszo-jezdnej wykorzystywane były nowe materiały budowlane. Dla rozgraniczenia pojęcia odbudowy i remontu kluczowe znaczenia ma natomiast zakres wykonywanych robót budowlanych. W przypadku remontu odtworzenie stanu pierwotnego budowlanego wymaga napraw, wymiany lub odnowienia niektórych tylko elementów obiektu, w przeciwieństwie do odbudowy, kiedy ten zakres jest znacznie szerszy. Poza tym w przypadku remontu obiekt jemu poddany zazwyczaj jest jeszcze użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a remont ma zapobiec na przyszłość jego degradacji fizycznej i technicznej, nadmiernemu, zbyt szybkiemu zużyciu. Natomiast obiekt budowlany wymagający odbudowy, najczęściej w całości lub w części, nie spełnia już swych funkcji użytkowych z uwagi na nadmierne zużycie lub zniszczenie swej substancji. Co za tym idzie naprawa lub wymiana wszystkich lub prawie wszystkich elementów obiektu budowlanego w praktyce oznaczająca jego rozbiórkę w znacznej części lub w całości i ponowne wzniesienie obiektu, nie może być rozumiana jako remont. Rozebranie obiektu budowlanego wyklucza potraktowanie całości robót jako remontu, bowiem byłby to remont czegoś, co nie istnieje, bowiem zostało wcześniej rozebrane. To odtworzenie zatem, które obejmuje rozebranie i następnie "odtworzenie właściwe", wiąże się z pojęciem odbudowy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2011 r., sygn. II OSK 1483/10, z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 693/10 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dla ustalenia czy miała miejsce odbudowa, czy też remont obiektu kluczowe znaczenie będzie zatem miało nie ustalenie czy inwestor użył nowych materiałów budowlanych, lecz ustalenie czy doszło do całkowitego, względnie prawie całkowitego rozebrania obiektu istniejącego niweczącego jego istnienie, a następnie budowy obiektu od nowa. Podkreślić przy tym należy, iż za odbudowę nie będzie mogła być uznana taka sytuacja, gdy inwestor, wykonując remont obiektu budowlanego dokonał rozebrania wyłącznie jego części, wykorzystując jednak pozostałą część obiektu oraz nie zmieniając obrysu, gabarytów i formy architektonicznej obiektu. Jak wynika z protokołu oględzin z dnia 12 listopada 2012r. na rzece [...] istnieje most, którego elementy zostały częściowo rozebrane i wymienione z uwagi na zły stan techniczny. Okoliczność tę potwierdził również [...] wskazując na zakres wykonanych prac tj. wymianę desek stanowiących część jezdną kładki oraz wzmocnienie przyczółków i wymianę barierek. Z kolei z treści zlecenia z dnia 25 października 2012r. oraz załączonego kosztorysu wynika, że roboty budowlane dotyczyły tylko prac remontowo-konserwatorskich kładki, w tym pomostu, barierek oraz umocnienia przyczółku. Również przesłuchany na tę okoliczność Jacek Rachwał wskazał, że główne elementy konstrukcyjne kładki w postaci szyn oraz niektórych części drewnianych pozostały bez zmian. Z koeli pełnomocnik Gminy [...] wskazał, że w trakcie wykonywanych prac kładka istniała, była czynna a wykonywane prace miały na celu zapobieżenie katastrofie budowalnej z uwagi na zły stan techniczny kładki. W tej sytuacji biorąc pod uwagę, że nie doszło do rozebrania całego obiektu budowlanego w postaci budowli jaką stanowi przedmiotowa kładka pieszo-jezdna oraz uwzględniając zakres rzeczywiście wykonanych prac, prawidłowo Sąd pierwszej przyjął, iż stanowią one remont na który zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego wymagane było dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Błędne jest natomiast stanowisko sądu pierwszej instancji, iż w sytuacji w której inwestor nie dokonał przewidzianego prawem zgłoszenia właściwym trybem postępowania legalizacyjnego jest tryb zawarty art. 49b Prawa budowlanego. Przepis ten jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej dotyczy samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia lub pozwolenia, zatem dotyczy robót budowlanych polegających na budowie i nie dotyczy remontu do którego zastosowanie znajduje art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. W związku z powyższym uznać należy, że sąd pierwszej instancji prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., przyjmując, że wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Z uwagi, iż podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty nie dały podstawy do podważenia prawidłowości zaskarżonego wyroku, mimo wad uzasadnienia nie mających jednak wpływu na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym podkreślenie, że w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 184 p.p.s.a., ale wyrażenia w uzasadnieniu innej oceny prawnej niż to uczynił Sąd I instancji, wiążąca jest ocena przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tych względów ponownie rozpoznając sprawę, organ winien uwzględnić stanowisko zaprezentowane w niniejszym wyroku ( por. wyrok NSA z dnia 13 października 2016r. sygn. akt II OSK 2355/15).