VII SA/Wa 578/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi G. N. i B. N. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia G. i B. N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012r., Nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. G. i B. N. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2008r., nr [...] nakazującą G. i B. N. rozbiórkę drewnianego budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...], powołując jako przesłankę wznowienia art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., tj. wydanie decyzji przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 26 k.p.a. Wskazali, że cyt. "Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (W. O.) prowadził postępowanie i wydał decyzję nakładającą określony obowiązek w stosunku do inwestycji, której formalnie kierownikiem budowy była jego żona, a w rzeczywistości to sam W. O. wykonywał funkcje kierownika budowy - taka sytuacja bezwzględnie wpływa na bezstronność organu i jest podstawą jego wyłączenia", a o okoliczności tej dowiedzieli się w dniu [...] lutego 2012r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012r., Nr [...] odmawiając wznowienia ww. postępowania wskazał, że co prawda wniosek pochodzi od podmiotu będącego stroną, który wskazał przesłankę wznowienia, tym nie mniej uchybił terminowi do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Wbrew twierdzeniu wnioskodawców, zawartemu we wniosku o wznowienie, o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia dowiedzieli się oni wcześniej niż w dniu [...] lutego 2012r. Wnioskodawcy mieli świadomość istnienia w/w okoliczności powołanej we wniosku w całym toku postępowania prowadzonego w zwykłym trybie przez organy I i II instancji, a nawet wcześniej tj. od czasu powołania U. O. na funkcję kierownika budowy. Ponad to, jak wynika z odrębnych postępowań inicjowanych przez wnioskodawców - okoliczność na jaką powołują się wnioskodawcy była im znana już wcześniej niż w dniu [...] lutego 2012r. Pismem z dnia 20 października 2011r. G. i B. N. poinformowali organ o swoich wątpliwościach, co do prowadzenia dziennika budowy przez U. O. wskazując tym samym zarzuty i argumenty jakie powiela wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...] lutego 2012r. Zdaniem organu wnioskodawcy uchybili miesięcznemu terminowi, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż wniosek wpłynął w dniu [...] marca 2012r., a wnioskodawcy we wniosku wskazali, iż okoliczność "wielokrotnego fałszowania w tym samym okresie podpisu kierownika budowy w dzienniku budowy nr [...]" występowała od grudnia 2001r. do stycznia 2005r. Na skutek zażalenia G. i B. N., zapadło opisane na wstępie postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w którym organ podzielił argumentację zawartą w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2012r. Dodał, że w aktach sprawy znajdują się pisma G. i B. N. z dnia 20 października 2011 r. oraz z dnia 12 grudnia 2011r., z których w sposób oczywisty wynika, że G. i B. N. o podstawie wznowienia postępowania posiadali wiedzę już w 2011 roku. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wnieśli G. i B. M., dochodząc jego zmiany lub uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący wyjaśnili, że dotychczas dążąc do poddania sprawcy czynów zabronionych (dopuszczającego się fałszowania podpisów w dzienniku budowy) odpowiedzialności prawno-karnej, złożyli zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez W. O. polegającego na posługiwaniu się w okresie od grudnia 2001r. do stycznia 2005r. pieczęcią służbową kierownika budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w [...], gm. [...], nr ewid. działki [...] - należącą do U. O. - i wielokrotnego fałszowania w tym samym okresie podpisu kierownika budowy w dzienniku budowy nr [...]. Zdaniem skarżących innym jednak zagadnieniem jest kwestia wyłączenia pracownika lub organu administracji publicznej w oparciu o przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Pełniący funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. O., faktycznie wykonywał czynności kierownika budowy w stosunku do inwestycji skarżących (ustalenia potwierdzone w toku postępowania prokuratorskiego), wielokrotnie przebywał na nieruchomości skarżących, widział i znał lokalizację spornego budynku gospodarczego, dokonywał wszystkich wpisów w dzienniku budowy (okoliczność potwierdzona w toku postępowania prokuratorskiego). Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadził postępowanie i wydał decyzję administracyjną nakładającą określony obowiązek w stosunku do inwestycji której formalnie kierownikiem budowy była jego żona, a w rzeczywistości to sam W. O. wykonywał funkcje kierownika budowy- taka sytuacja bezsprzecznie wpływa na bezstronność organu i jest podstawą jego wyłączenia. Zaś o tym, że zachowanie W. O. stanowi przesłankę wyłączenia na gruncie k.p.a. dowiedzieli się dopiero z pism przesłanych im w dniu [...] lutego 2012r., a więc wcześniej nie posiadali takiej wiedzy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżone i poprzedzająca je postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. W sprawie, doszło do odmowy wznowienia, na wniosek skarżących, postępowania zakończonego decyzja ostateczną. Przesłanką takiego rozstrzygnięcia było ustalenie przez organ, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Jak stanowi przepis art. 148. § 1 k.p.a. - podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. We wniosku o wznowienie postępowania, jako przesłankę wznowieniową wskazano to, że cyt. "decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu". W ocenie Sądu z okoliczności mniejszej sprawy, opisanych we wniosku, a nadto z analizy całych akt jednoznacznie wynika, że skarżący wnosząc wniosek o wznowienia postępowania, uchybili powyższemu terminowi. Sąd w pełni podziela argumentację organów zawartą w uzasadnieniu ich rozstrzygnięć przedstawioną powyżej. Podkreślenia wymaga to, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania jest liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie od dnia w którym dowiedziała się o instytucji wznowienia postępowania. Nie jest też istotna w przypadku terminu z art. 148 § 1 k.p.a. świadomość w zakresie prawnego znaczenia okoliczności faktycznej jako podstawy wznowienia. Pogląd ten jednolicie prezentuje orzecznictwo sądowoadministracyjne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2002 r., w sprawie o sygnaturze akt V SA 1460/01, ONSA 2003, nr 2, poz. 61). Dodatkowo Sąd wskazuje, że przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej, w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty jest dotknięte wadą nieważnościowe (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 k.p.a., przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2012r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 374/11, LEX nr 1219146). Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.).