VII SA/Wa 578/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "B." w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "B." w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia nieprawidłowości w budynku mieszkalnym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 11 lutego 2016 r. (data stempla urzędu pocztowego) Spółdzielnia Mieszkaniowa "B." w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nakazującą skarżącej usunięcie nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego balkonów w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że charakter przedmiotowej sprawy oraz zgłoszony zakres wykonanych prac w toku postępowania przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Podniesiono, że gdyby balkony znajdowały się w stanie zagrażającym zdrowiu lub życiu mieszkańców, organ nadałby decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że jej podstawą nie był pkt 1 lub pkt 2 ust. 1 art. 66 Prawa budowlanego. Ponadto w zaskarżonej decyzji nie zakazano użytkowania części obiektu budowlanego do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W ocenie Sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10), zaś przez "znaczną szkodę" należy rozumieć szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie skarżąca nie przedstawiła żadnego argumentu, który wskazywałby na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w podanym wyżej rozumieniu tych przesłanek. Fakt, że zaskarżonej decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, nie stanowi przesłanki przemawiającej za wstrzymaniem jej wykonania. Natomiast argumenty dotyczące podstawy prawnej decyzji nie podlegają rozpoznaniu w postępowaniu dotyczącym wniosku o wstrzymanie wykonania, bowiem Sąd na tym etapie nie bada zasadności skargi ani też nie przesądza o wadliwości zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w postanowieniach z dnia 24 września 2014 r. w sprawach o sygn. akt II OZ 957/14 i II OZ 958/14, zgodnie z którym wykazanie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy, zaś Sąd nie może domyślać się jego intencji ani też orzekać na podstawie całokształtu akt. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd rozstrzygnął jak w postanowieniu.