VII SA/Wa 58/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.P. i M.P. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w całości lub w części opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. znak [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak [...] Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. znak [...] odmawiającą B.P. i M.P. umorzenia w całości lub w części opłaty legalizacyjnej w kwocie 5000 zł, wymierzonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] z tytułu samowolnej budowy budynku gospodarczego o konstrukcji stalowej, obłożonego blachą, usytuowanego w L. na posesji nr [...] przy ul. [...] (dz. ew. gruntu nr [...]). W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję B.P. i M.P. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Skarżący podnieśli, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraziłoby ich na znaczną szkodę, gdyż z uwagi na wiek oraz stan zdrowia nie są w stanie ograniczyć wydatków umożliwiających podstawowe funkcjonowanie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w niniejszej sprawie z uwagi na przedmiot zaskarżonej decyzji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12), przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja odmawiająca umorzenia w całości lub w części opłaty legalizacyjnej. Decyzja ta nie nakłada na stronę jakichkolwiek obowiązków, ani nie przyznaje uprawnień. Podkreślenia wymaga, że uiszczenie opłaty legalizacyjnej nie jest obowiązkiem, ale uprawnieniem strony. Skoro zatem ze swej istoty decyzja nie może być wykonana, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu byłoby bezzasadne. Jednocześnie zauważyć należy, że wprawdzie konsekwencję nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej stanowi wydanie przez właściwy organ decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego, jednak dopiero taka decyzja, tj. decyzja w przedmiocie nakazu rozbiórki, mogłaby zostać skutecznie objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie nakazu rozbiórki prowadzi bowiem do zniszczenia co najmniej części użytych do budowy materiałów budowlanych oraz wiąże się z poniesieniem nakładów finansowych. Ewentualny powrót do stanu poprzedniego po wykonaniu takiego obowiązku, o ile jest możliwy, również wymaga poniesienia dodatkowych kosztów oraz nakładu pracy. Brak wstrzymania wykonania takiej decyzji skutkowałby rozbiórką obiektu budowlanego, a w przypadku niewykonania obowiązku nałożonego na stronę, spowodowałby wszczęcie postępowania egzekucyjnego mającego na celu wyegzekwowanie nakazu rozbiórki. O ile zatem skarżący będą mogli dochodzić wstrzymania wykonania decyzji w ewentualnym postępowaniu w sprawie nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie nie może zostać uwzględniony. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.