VII SA/Wa 580/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] E.D. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego o pawilon handlowy na terenie działki nr ew. [...] (obecnie [...]) przy ul. [...] w [...] i udzielenia M.P. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy ww. inwestycji oraz nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie dobudowanej części obiektu. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]. Uzasadniając wniosek wskazała, że brak wstrzymania wykonania - w przypadku uwzględnienia niniejszej skargi przez sąd administracyjny - niewątpliwie spowoduje trudne do odwrócenia skutki związane z faktem, iż w czasie trwania postępowania M.P. przeprowadzi roboty budowlane. Skutki te będą niewątpliwie trudniejsze do usunięcia w stosunku do sytuacji, w której wykonanie zaskarżonej decyzji byłoby wstrzymane. Zasadnym byłoby wstrzymanie bowiem inwestor działa metodą faktów dokonanych lekceważąc obowiązki wynikające z przepisów prawa. W razie braku wstrzymania wykonania okaże się zapewne że inwestor dokończy realizację inwestycji z naruszeniem przepisów prawa budowlanego i bez gody współwłaściciela nieruchomości a następnie będzie starał się zalegalizować taki stan rzeczy. Odwrócenie skutków samowoli rodzi zatem zdecydowanie trudne do odwrócenia skutki przede wszystkim w sferze faktycznego stanu nieruchomości, na której skarżąca przez lata musi znosić samowolne działania M.P., polegające na zakończeniu inwestycji. W przypadku jednak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji inwestor będzie musiał wstrzymać się z zakończeniem prac budowlanych do czasu rozpoznania sprawy co nie rodzi po jego stronie negatywnych konsekwencji np. w postaci wydatków na prace budowlane, przeciwnie – jeżeli przy braku wstrzymania wykonalności decyzji inwestor przeprowadzi resztę prac powstaną skutki zarówno w sferze prawnej jak i faktycznej, których usunięcie wiązać się będzie ze znacznymi kosztami. W odpowiedzi M.P. z dnia 17 kwietnia 2015 r. na skargę E.D. oraz w piśmie z dnia 11 maja 2015 r. stanowiącym uzupełnienie ww. pisma M.P. wskazała, że była zgodna na rozbudowę udzielona przez Z.M. oraz jego następców prawnych, tj. E.D. I nie było sytuacji która spowodowałaby odwołanie tejże zgody. Ponadto wskazała, że prawce zostały już zakończone wobec czego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezzasadny. Biorąc to pod uwagę M.P. wniosła o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi. Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim skarżąca nie uzasadniła zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie tego, że wskutek wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie doprecyzowała, na czym miałaby polegać znaczna szkoda w stosunku do niej bądź trudne do odwrócenia skutki. W złożonej skardze kwestionuje m.in. brak zgody na wykonanie zaskarżonej rozbudowy oraz prowadzenie prac niezgodnie z prawem budowlanym. Powyższe argumenty stanowią zarzuty merytoryczne względem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego jej wydanie postępowania administracyjnego, natomiast nie mogą stanowić podstawy do uwzględniania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Okoliczność braku zgody współwłaściciela nieruchomości na inwestycję nie przekłada się automatycznie na istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody czy też powstania trudnych do odwrócenia skutków. Lakoniczne uzasadnienie wniosku nie daje zaś podstawy Sądowi do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto orzekanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie nie przesądza o ostatecznym wyniku sprawy, w której zostanie zbadane, biorąc pod uwagę kwestię legalności, czy zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Nadto, nawet w wyniku wyroku uchylającego decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku gdy inwestycja jest poważnie zaawansowana lub ukończona, organ nadzoru budowlanego uprawniony będzie do wydawania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem, co będzie wiązało się z poniesieniem kosztów przez inwestora. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.