VII SA/Wa 582/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. R. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi S. R. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 582/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę S. R. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego (pkt 1) oraz zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł (pkt 2). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym 7 dniowym terminie braku formalnego skargi - nie nadesłał odpisu skargi. Odpis postanowienia z dnia 23 lipca 2014 r. został doręczony pełnomocnikowi skarżącego – M. R. Postanowienie Sądu z dnia 23 lipca 2014 r. jest prawomocne od dnia 29 sierpnia 2014 r. W dniu 13 listopada 2014 r. pełnomocnik wyznaczony z urzędu adwokat E. K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie odpisu skargi, jednocześnie uzupełniając ten brak. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, że do uchybienia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi doszło bez winy skarżącego oraz jego pełnomocnika – córki skarżącego. Wskazał, że skarżący jest osobą starszą i niedołężną, dlatego też ustanowił w sprawie pełnomocnika w osobie córki, która była autorem wniesionej, a następnie odrzuconej skargi. Córka skarżącego nie zachowała dla siebie kopii sporządzonej skargi oraz załączników, a nadto nie wiedziała, że mogła się udać do Sądu celem zrobienia kserokopii dokumentów, a następnie poświadczenia ich własnym podpisem. Pełnomocnik z urzędu podniósł także, że córka skarżącego była w błędzie, co do formy wymaganego odpisu skargi, gdyż zrozumiała, iż musi być to kopia poświadczona za zgodność przez notariusza. Podkreślił, że córka skarżącego znajduje się w bardzo ciężkiej sytuacji majątkowej, gdyż jest osobą bezrobotną poszukującą pracy, a zatem dojazdy z miejsca zamieszkania, tj. ze Ś. do Sądu w W., chociażby celem zrobienia kserokopii akt sprawy, przekraczałyby jej możliwości finansowe. Odnosząc się do ustania przyczyny uchybienia terminu pełnomocnik wyznaczony z urzędu wskazał, że w dniu 6 listopada 2014 r. otrzymał pismo informujące, że został wyznaczony pełnomocnikiem dla skarżącego, a następnie w dniu 7 listopada 2014 r. zapoznał się z aktami sprawy w siedzibie tut. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku oraz gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por.: postanowienie NSA z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt II OZ 882/11; postanowienie NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OZ 996/09; postanowienie NSA z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt I OZ 989/09; postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2007 r., sygn. akt I OZ 738/09). W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. i wraz z nim skarżący dokonał czynności, której nie dokonał w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Pełnomocnik skarżącego podał bowiem, że w dniu 6 listopada 2014 r. dopowiedział się o wyznaczeniu go pełnomocnikiem skarżącego z urzędu. W dniu 7 listopada 2014 r. pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy w siedzibie tut. Sądu. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu złożył w dniu 13 listopada 2014 r. Nie ulega też wątpliwości, że przywrócenie terminu jest w niniejszej sprawie dopuszczalne na gruncie art. 86 § 2 p.p.s.a., albowiem uchybienie terminu powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Ocena okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku doprowadziła Sąd do przekonania, że żądanie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi było niezawinione. Pełnomocnik skarżącego upatruje braku winy w niedochowaniu terminu w nieposiadaniu przez córkę skarżącego odpisu skargi oraz nieznajomości pojęcia prawniczego - odpis poświadczony za zgodność z oryginałem. Sąd zauważa jednak, że córka skarżącego nie podjęła żadnych czynności, by zdobyć wymagany odpis skargi. Wskazać należy, że jedną z możliwości było złożenie, np. za pośrednictwem placówki pocztowej, wniosku o wydanie kserokopii skargi z akt sądowych sprawy, by następnie podpisany egzemplarz złożyć do Sądu. Córka skarżącego nie powiadomiła również Sądu o braku kopii sporządzonej skargi. Ponadto dokonanie uchybionej czynności - nadesłanie odpisu skargi - nie jest czynnością procesową skomplikowaną, nie wiąże się z posiadaniem fachowej wiedzy, czy dużym nakładem pracy. Wskazać również należy, że okoliczność iż skarżący i jego córka nie rozumieją pojęć prawniczych takich jak odpis poświadczony za zgodność z oryginałem nie stanowi wystarczającej przesłanki do przywrócenia terminu. Skarżący, reprezentowany przez córkę, został w sposób jasny i zrozumiały wezwany do nadesłania odpisu skargi. Skoro więc strona została wezwana do uzupełnia braku formalnego w sposób prawidłowy wraz ze stosownym pouczeniem o skutkach niedokonania czynności, to w żaden sposób nie może się ona powoływać się na brak wiedzy prawniczej, jako na okoliczności uprawdopodobniającą brak jej winy w naruszeniu terminu. Zdaniem Sądu córka skarżącego, mając wątpliwości co do treści wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi, nie dołożyła należytej staranności w tym, by wyjaśnić treść kierowanego do niej wezwania. W okolicznościach niniejszej sprawy, nie sposób przyjąć, że skarżący nie ponosi winy za uchybienie terminu do usunięcia braku formalnego skargi, albowiem pełnomocnik skarżącego wyznaczony z urzędu nie wykazał, że skarżący i jego córka dołożyli wszelkich możliwych działań by dokonać czynności w przewidzianym do tego terminie. Zdaniem Sądu pełnomocnik skarżącego wyznaczony z urzędu nie uprawdopodobnił, że spóźnienie w dokonaniu uchybionej czynności było niezawinione. Żadna z okoliczności wskazanych we wniosku nie usprawiedliwia nieterminowego złożenia odpisu skargi. Z tej przyczyny, wobec braku przesłanek do przywrócenia terminu, na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skarżącemu odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.