VII SA/Wa 587/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi P. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za bezzasadne oddala skargę Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. nr [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu zażalenia P. M. (dalej: "skarżący", "zobowiązany"), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]. (dalej: "PINB [...].", "organ powiatowy") z [...] listopada 2017 r. nr [...] uznające za bezzasadny zarzut zgłoszony przez skarżącego w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] listopada 2017 r. nr [...]. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z [...] lipca 2015 r. nr [...] PINB [...] nakazał skarżącemu rozbiórkę budynku myjni - warsztatu z pomieszczeniami gospodarczymi i kotłownią zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości K., gm. R.. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, [...]WINB decyzją z [...] września 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu powiatowego. Decyzja organu II instancji stała się przedmiotem skargi skarżącego do tut. Sądu. Postanowieniem z 13 stycznia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2492/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na decyzję [...]WINB z [...] września 2015 r. z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi przez skarżącego, pomimo wezwania Sądu w tym przedmiocie. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone i w konsekwencji ostateczna stała się decyzja PINB [...] z 7 lipca 2015 r. nr [...]. Wobec tego, że skarżący nie wykonał ww. decyzji, organ powiatowy podjął działania mające na celu wyegzekwowanie obowiązku objętego tą decyzją. W dniu [...] kwietnia 2017 r. doręczono zobowiązanemu upomnienie wzywające do wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji. Natomiast [...] maja 2017 r. PINB [...] wystawił tytuł wykonawczy nr [...], który skarżący otrzymał [...] czerwca 2017 r., co skutkowało wszczęciem postępowania egzekucyjnego w administracji. W dniu [...] czerwca 2017 r. skarżący, z zachowaniem terminu przewidzianego w ustawie z dnia [...] czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), złożył zarzut do organu powiatowego w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, wskazując na nieprawidłowe wystawienie tytułu wykonawczego, tj. art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. W tym zakresie skarżący wskazał, że tytuł wykonawczy został podpisany nieczytelnie, bez wskazania imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela. Zatem naruszony został art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. nr 58/2017 r. PINB [...] uznał ten zarzut za bezzasadny. Wskazał, iż wprawdzie w poz. 11 tytułu został zawarty jedynie podpis osoby reprezentującej organ, lecz w dalszej części tytułu znajduje się zarówno oznaczenie wierzyciela, jak i podpis wraz z pieczęcią osoby reprezentującej organ. [...]WINB uwzględnił zażalenie skarżącego wniesione na rozstrzygnięcie organu powiatowego z [...] czerwca 2017 r. i postanowieniem z [...] września 2017 r. nr [...] uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia PINB [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji podał, że zobowiązany otrzymując tytuł wykonawczy nie powinien porównywać nieczytelnych podpisów zawartych w formularzu celem ustalenia, czy został on podpisany przez odpowiednią osobę. Powyższe powinno wynikać precyzyjnie z treści wystawionego tytułu wykonawczego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, PINB [...] postanowieniem z [...] października 2017 r. nr [...] uznał przedstawiony zarzut za zasadny, a postanowieniem z [...] października 2017 r. nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z [...] maja 2017 r.. Następnie [...] listopada 2017 r. PINB [...] wystawił tytuł wykonawczy nr [...], który doręczono zobowiązanemu [...] listopada 2017 r. Zainicjowało to wszczęcie kolejnego postępowania egzekucyjnego. Tytuł ten – podobnie jak poprzedni tytuł wykonawczy z [...] maja 2017 r. – obejmował obowiązek rozbiórki budynku myjni - warsztatu z pomieszczeniami gospodarczymi i kotłownią zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości K., gm. R. oraz obowiązek zapłaty kosztów upomnienia w kwocie 11,60 zł. Skarżący, z zachowaniem ustawowego terminu, zgłosił zarzut, powołując się na nieprawidłowe wystawienie tytułu wykonawczego, tj. art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. W tym kontekście podniósł niewłaściwe wypełnienie części C tytułu, a to poprzez niewskazanie podstawy prawnej egzekucji w pkt 5, przez co naruszono art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Nadto nieprawidłowo wypełniono pkt 8 w części C przedmiotowego dokumentu z uwagi na brak pełnych danych adresowych posiadacza rachunku. PINB [...] postanowieniem z [...] listopada 2017 r. nr [...] uznał powyższy zarzut za bezzasadny. Organ powiatowy w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że w części C tytułu wykonawczego została powołana podstawa prawna, a mianowicie art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a., a pkt 5 części C tytułu odnosi się do określenia innej, aniżeli powyższa, podstawy prawnej prowadzenia egzekucji, która w niniejszym postępowaniu nie ma zastosowania. W kwestii braku określenia w pkt 8 części C tytułu wykonawczego adresu siedziby posiadacza rachunku PINB [...] przyznał, iż adres nie został podany, ale skarżący dokonał wpłaty kosztów upomnienia, które w dniu 10 listopada 2017 r. zostały zaksięgowane na koncie organu. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, powołanym na wstępie postanowieniem [...]WINB utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu powiatowego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia zobowiązanego. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji podzielił stanowisko PINB [...]. W ocenie [...]WINB niniejsze postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nie na podstawie innych przepisów prawnych. Brak wskazania adresu posiadacza rachunku również nie stanowi o nieprawidłowym wystawieniu tytułu wykonawczego. W konsekwencji argumenty skarżącego pozostają bez wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne. W skardze na powyższe postanowienie [...]WINB skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia jako wydanego z naruszeniem zarówno prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 107 § 3 oraz art. 6, art. 7, art. 10, art. 15 i art. 77 k.p.a. z powodu naruszenia zasady praworządności, zasady dwuinstancyjności i braku wyczerpującego uzasadnienia postanowienia. Nadto skarżący zarzucił organowi II instancji naruszenie przepisu art. 34 § 5 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu powiatowego nie naruszają prawa. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W myśl art. 27 § 1 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera: 1) oznaczenie wierzyciela; 1a) oznaczenie organu albo organów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U. poz. 868 oraz z 2018 r. poz. 107 i 650); 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także NIP lub numeru PESEL, jeżeli zobowiązany taki numer posiada; 3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek; 4) wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń; 5) wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej; 6) wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej; 7) datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela; 8) pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu; 9) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 10) klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej; 11) wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych; 12) datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku; 13) datę doręczenia zobowiązanemu powiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1a; 14) datę, do której można prowadzić egzekucję należności pieniężnej, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g. Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Natomiast według art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Podkreślić w tym miejscu należy, że realizacja obowiązku uzyskania wypowiedzi wierzyciela w sprawie zarzutów jest zbędna w sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie - organ egzekucyjny jest równocześnie wierzycielem. W uchwale z 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 4/06 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") przyjął, iż w tego rodzaju sytuacji wydanie odrębnego postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów jest bezprzedmiotowe (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy egzekucyjne związane są granicami zarzutów wniesionych w terminie zakreślonym ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się jednolicie, że postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym do ich zgłoszenia (vide wyroki NSA z: 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1435/10; z 1 września 2011 r., sygn. akt II FSK 407/10; z 26 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 474/10). W zakresie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe wypełnienie poz. 5 i poz. 8 w części C tego dokumentu (tj. odpowiednio brak wskazania podstawy prawnej egzekucji - poz. 5 oraz brak pełnych danych adresowych posiadacza rachunku - poz. 8), organy obu instancji oceniły je jako niezasadne. Zdaniem Sądu, zarzuty te wprawdzie nie były całkowicie pozbawione podstaw, ale z pewnością dostrzeżone na ich tle uchybienia, o których mowa poniżej, nie mogą skutecznie wyeliminować z obrotu prawnego tytułu wykonawczego – jak chciałby tego skarżący. Wzór TW-2 tytułu wykonawczego stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 218 r., poz. 850). W części C tytułu wykonawczego ("Oznaczenie i wniosek wierzyciela") podano: "Obowiązek wskazany w tytule wykonawczym jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. oraz na podstawie". Zgodnie z przepisem art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. W objaśnieniach dotyczących sporządzania tytułu wykonawczego TW-2 nie omówiono poz. 5 w części C. Rubryka ta - zatytułowana "Inna podstawa prawna" - została opatrzona indeksem 1) - w przypadku niewypełniania pozycja może zostać pominięta (niewydrukowana), co sugeruje, że nie zawsze zachodzi konieczność jej wypełnienia. Zdaniem organów rozpoznających sprawę, rubryka ta służy do określenia innej aniżeli art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. podstawy prawnej prowadzenia egzekucji, która w niniejszym postępowaniu nie ma zastosowania. Sąd nie podziela tej argumentacji, wskazując, że zawarta in fine w stwierdzeniu "Obowiązek wskazany w tytule wykonawczym jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. oraz na podstawie" koniunkcja "oraz" przemawia za doprecyzowaniem tego obowiązku np. powołanie art. 20 § 1 pkt 2 u.p.e.a., w myśl którego organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego w zakresie zadań własnych, zadań zleconych i zadań z zakresu administracji rządowej oraz obowiązków wynikających z decyzji i postanowień z zakresu administracji publicznej wydawanych przez samorządowe jednostki organizacyjne. Dostrzec przy tym wypada, iż analogiczna rubryka znajdowała się w druku TW-2 stanowiącym załącznik do uprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2014 r., poz. 650). W uzasadnieniu projektu do ww. aktu (dostępnym na stronie: https://krdp.pl/files/aktyprawne/451(1).pdf) podano m. in., że "W tytule wykonawczym zmieniono podstawę prawną egzekwowanego obowiązku poprzez wskazanie art. 2 § 1 pkt 10. Obowiązujący dotychczas wzór tytułu wykonawczego zawierał błędne powołanie podstawy prawnej. Dodano również pozycję, w której wierzyciel wskazuje środek egzekucyjny, stosownie do art. 28 ustawy". Nie wypowiedziano się zatem w kwestii analizowanej rubryki nr 5 w części C tytułu wykonawczego. Nie porusza jej także uzasadnienie do projektu obecnie obowiązującego rozporządzenia. Zdaniem Sądu, rubryka ta służy ewentualnemu doprecyzowaniu podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku ogólnie ujętej w art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Bezsprzecznie jej niewypełnienie nie stanowi uchybienia skutkującego wyeliminowaniem przedmiotowego tytułu wykonawczego z obrotu prawnego. Również takiego skutku nie może odnieść nieprawidłowe wypełnienie poz. 8 części C tytułu, zatytułowanej "Nazwa i adres siedziby posiadacza rachunku", zwłaszcza jeśli zważy się fakt, iż skarżący uiścił koszty upomnienia w wysokości 11,60 zł (vide notatka służbowa z [...] października 2017 r. – karta nr 49 akt administracyjnych [...]). Organ powiatowy błędnie podał w tej pozycji nazwę banku, w którym prowadzony jest jego rachunek bankowy zamiast swoją - jako posiadacza rachunku - nazwę i adres. W orzecznictwie został wypracowany pogląd, że podanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku zależy od tego, co jest źródłem tego obowiązku; jeśli obowiązek podlegający egzekucji wynika z decyzji administracyjnej, to ona winna zostać wskazana w tytule wykonawczym; jeśli zaś jego źródłem jest bezpośrednio przepis prawa, należy wskazać akt prawny, miejsce jego publikacji oraz podać konkretną regulację, z której obowiązek wynika (vide wyroki NSA: z 3 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2229/11; z 28 marca 2918 r., sygn. akt: II FSK853/16 i II FSK 1061/16). W niniejszej sprawie jako podstawę obowiązku prawidłowo wskazano decyzję organu powiatowego z 7 lipca 2015 r., a nadto wymieniono przepisy, które legły u podstaw jej wydania, tj. art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 p.b. (vide poz. 1 części B tytułu wykonawczego). Wymogi formalne tytułu wykonawczego mają zagwarantować zobowiązanemu, że prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne znajduje podstawy prawne i że zostanie wyegzekwowany obowiązek, do wykonania którego jest on rzeczywiście zobowiązany. Naruszenie wymogów formalnych tytułu wykonawczego musi przełożyć się więc na niebezpieczeństwo wyegzekwowania innego obowiązku niż obciążający zobowiązanego. Dopiero taki brak formalny tytułu wykonawczego, który tę gwarancję istotnie narusza, należy postrzegać w kategorii przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego (vide wyrok NSA z 13 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2222/15). Zarzuty wadliwości postępowania egzekucyjnego opartego na niespełniającym wymogów formalnych tytule wykonawczym należy więc oceniać przez pryzmat wypełnienia funkcji gwarancyjnej oraz pewności co do tego, czy wyegzekwowany zostanie faktycznie nałożony na skarżącego obowiązek. Może bowiem zdarzyć się sytuacja, w której dostrzegalne są pewne braki bądź niedokładności tytułu wykonawczego, jednak ich nieistotność nie zagraża naruszeniu zasad legalizmu i prowadzenia przez organy postępowania w sposób budzący zaufanie (vide wyrok NSA z 24 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2390/16 dotyczący wprawdzie egzekucji obowiązku o charakterze pieniężnym, ale zachowujący aktualność na gruncie rozpoznawanej sprawy w zakresie rozważań odnośnie wymogów formalnych tytułu wykonawczego). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Stwierdzone przez Sąd uchybienia tytułu wykonawczego w poz. 5 i poz. 8 w części C tytułu wykonawczego nr [...], które trafnie dostrzegł skarżący, stanowią niedokładności, w żaden sposób niewpływające na legalność tego urzędowego dokumentu. Za niezasadne należy uznać przedstawione w skardze zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 107 § 3 oraz art. 6, art. 7, art. 10, art. 15 i art. 77 k.p.a., które skarżący ogólnikowo powołał, upatrując naruszenia zasady praworządności, zasady dwuinstancyjności i braku wyczerpującego uzasadnienia postanowienia. Uwzględniając przedstawione argumenty, brak jest usprawiedliwionych podstaw, aby podważać zasadność i prawidłowość stanowiska orzekających w sprawie organów. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów tak prawa materialnego, jak i procesowego mającego wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.