VII SA/Wa 605/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. VII SA/Wa 605/13 UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...].12.2012r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 51 ust. 7 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), nakazał B. K. rozbiórkę ogrodzenia działki nr ew. [...] od strony drogi publicznej - ulicy [...] we wsi [...], gm. [...], wybudowanego z naruszeniem warunków określonych w przepisach. W uzasadnienie organ wskazał, że w dniu [...].08.2012r. otrzymał pismo [...] Urzędu Wojewódzkiego informujące o wykonaniu ogrodzenia działki nr ew. [...] od strony drogi publicznej - ulicy [...] we wsi [...], gm. [...], pomimo wydania przez Starostę [...] decyzji z dnia [...].07.2012r. wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania ogrodzenia. Decyzja o sprzeciwie została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...].08.2012r. Jak wynikało bowiem z odwołania B. K., złożonego do Wojewody [...], ogrodzenie w dacie dokonania zgłoszenia było już wykonane. Podczas oględzin przeprowadzonych przez PINB w dniu [...].11.2012r. stwierdzono, że ogrodzenie działki nr ew. [...], od strony ulicy [...], wykonane zostało z elementów prefabrykowanych, o wysokości 165-170cm, szerokość przęseł 190cm. Ogrodzenie do wysokości 70 cm wykonane jest z pełnych paneli betonowych, powyżej są ażurowe deski. Roboty związane z budową ogrodzenia B. K. wykonała w maju 2011r., bez wymaganego zgłoszenia. Zgłoszenia dokonano dopiero 25.06.2012r. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego pozwolenia na budową nie wymaga budowa ogrodzeń natomiast, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, obowiązkowi zgłoszenia do właściwego organu podlega budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Organ zakwalifikował przedmiotowe ogrodzenie jako przypadek inny, niż określony w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 tej ustawy, z uwagi na fakt, że działka nr ew. [...] jest zabudowana budynkiem, ogrodzenie stanowi zatem urządzenie budowlane, o którym stanowi art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Przepis ten wymienia wprost ogrodzenie jako urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przy takim ujęciu ogrodzenie nie stanowi samodzielnego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego i ocena zgodności z przepisami następuje w oparciu o art. 51 ust. 1, w związku z ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Działka na której wybudowano przedmiotowe ogrodzenie położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...].06.2011r. Z treści § 8 pkt 9 w/w planu, wynika, że ogrodzenia powinny być ażurowe, bez podmurówki, z zastosowaniem fundamentów punktowych lub z podmurówką niewystającą ponad powierzchnię terenu przy jednoczesnym zachowaniu prześwitów pomiędzy podmurówką, a pozostałymi częściami ogrodzenia, o szerokości minimum 10 cm lub pozostawieniem w cokole ogrodzenia prześwitu na poziomie gruntu, o szerokości minimum 10 cm w każdym przęśle. Wskazany plan zabrania realizacji ogrodzeń z prefabrykowanych elementów żelbetowych o długości elementu przekraczającej 120cm, sytuowanych od strony dróg publicznych (§ 8 pkt 9 lit. "g"). Organ wskazał, iż nawet fakt wykonania ogrodzenia przed wejściem w życie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie miałby znaczenia w postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane, gdyż zobowiązany był do oceny zgodności robót z obecnie obowiązującymi przepisami, w tym obowiązującym miejscowym planem. Zdaniem organu, legalizacja obiektu nie była możliwa z uwagi na to, że wykonane ogrodzenie niezgodne jest z ustaleniami obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...].06.2011r. Wobec niemożliwości legalizacji ogrodzenia, konieczna była decyzja nakazująca jego rozbiórkę na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyła B. K. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania B. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...].12.2012r. nakazującej rozbiórkę ogrodzenia działki o nr ew. [...] od strony drogi publicznej - ulicy [...] we wsi [...] gm. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego budowa ogrodzeń nie wymaga pozwolenia na budowę, jak też dokonania zgłoszenia. Jedynie realizacja ogrodzeń od strony dróg, ulic, i innych miejsc publicznych i ogrodzeń powyżej 2,20 m wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane: "Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i inny miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m (...) ". W myśl przepisu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego urządzeniami budowlanymi są: urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość korzystania z tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Przywołane wyżej urządzenia techniczne są z budynkiem związane w sposób funkcjonalny w tym sensie, że umożliwiają korzystanie z tego obiektu w sposób zgodny z jego przeznaczeniem. Na przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny, wobec czego w/w ogrodzenie spełnia funkcję urządzenia budowlanego, dlatego też organ powiatowy wobec stwierdzenia samowoli budowlanej prawidłowo zastosował tryb wskazany w art. 50-51 Prawa budowlanego. Inwestor zrealizował przedmiotowe ogrodzenie w ramach samowoli budowlanej. Co prawda B. K. dokonała zgłoszenia zamiaru jego wykonania jednakże Starosta [...] decyzją z dnia [...].07.2012r. zgłosił sprzeciw w stosunku do zamiaru wykonania w/w ogrodzenia, co oznacza, iż zgłoszenie z dnia 25.06.2012r. było nieskuteczne. Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego: "Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia." W omawianej sprawie do budowy ogrodzenia przystąpiono z naruszeniem w/w przepisu. Zgodnie z dyspozycją art. 51 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego, w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 50 ust. 1, właściwy organ nakłada w drodze decyzji zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Prowadząc postępowanie naprawcze organ jest zobowiązany w pierwszej kolejności rozważyć możliwość doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Legalizacja jest możliwa wyłącznie wówczas, gdy budowa jest zgodna z określonymi zasadami planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Organ II instancji podzielił ustalenia organu powiatowego, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W oparciu o powołany przepis rozbiórkę orzec można bowiem tylko wówczas, jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okaże się, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa. Działka, na której znajduje się przedmiotowe ogrodzenie położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...].06.2011r. W rozdziale II zatytułowanym "Zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego" w § 8 pkt 9 znajdują się ustalenia dotyczące sytuowania ogrodzeń. Jak wynika z ustaleń w/w planu maksymalna wysokość ogrodzenia nie może przekraczać 1,8 m od poziomu terenu. Ogrodzenie powinno być ażurowe, bez podmurówki, z zastosowaniem fundamentów punktowych lub z podmurówką nie wystającą ponad powierzchnię terenu, przy jednoczesnym zachowaniu prześwitów pomiędzy podmurówką a pozostałymi częściami ogrodzenia szerokości minimum 10 cm lub pozostawieniem w cokole ogrodzenia prześwitu na poziomie gruntu o szerokości minimum 10 cm w każdym przęśle, jako przejścia dla drobnych przedstawicieli fauny, w szczególności płazów, gadów i drobnych ssaków. Ponadto ogrodzenia od strony dróg i ulic winny być sytuowane w linii rozgraniczającej. Zakazuje się również realizacji ogrodzeń wykonanych z prefabrykowanych elementów żelbetowych o długości elementu przekraczającej 120 cm sytuowanych od strony placów i dróg publicznych. Z materiału dowodowego wynikalo, iż przedmiotowe ogrodzenie zostało wykonane na jednolitej podmurówce, wystającej ponad powierzchnię terenu. Dół i słupki ogrodzenia wykonane są z betonu, zaś szerokość jednego przęsła ogrodzenia wynosi ok. 190 cm. Z uwagi na powyższą niezgodność wykonanego ogrodzenia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak jest możliwości doprowadzenia w/w robót do stanu zgodnego z przepisami, gdyż wszystkie możliwe sposoby wiążą się z rozbiórką ogrodzenia. W związku z czym należało orzec o rozbiórce w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r. złożyła B. K. W jej uzasadnieniu wskazała, iż przedmiotowe ogrodzenie wykonała w roku 2009, kiedy na obszarze wsi [...] nie funkcjonował jeszcze plan miejscowy zatwierdzony uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...].06.2011r. Wskazała na swoją trudną sytuację życiową i zdrowotną oraz zadeklarowała doprowadzenie ogrodzenie do stanu zgodne go z prawem poprzez wykonanie w podmurówce ogrodzenia otworów, co 20 cm na całej jego długości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga powinna zostać uwzględniona, ponieważ zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, które miało w pływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, iż dokonane przez organ ustalenia stanu faktycznego nie były zasadniczo kwestionowane przez skarżącą. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 20.11.2012r. stwierdzono, że ogrodzenie działki nr ew. [...] w [...], gm. [...], od strony ulicy [...], wykonane zostało z elementów prefabrykowanych o wysokości 165-170cm, szerokość przęseł wynosi 190cm. Ogrodzenie do wysokości 70 cm wykonane jest z pełnych paneli betonowych, a powyżej zamontowane są ażurowe deski. Ogrodzenie wykonano w maju 2011r., bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi. Zgłoszenia inwestorka dokonała dopiero 25.06.2012r. Słusznie organ zakwalifikował przedmiotowe ogrodzenie jako przypadek inny, niż nieokreślony w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, z uwagi na fakt, że działka nr ew. [...] jest zabudowana budynkiem, ogrodzenie stanowi urządzenie budowlane, o którym stanowi art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. W tym wypadku ocena zgodności z przepisami następuje w oparciu o art. 51 ust. 1, w związku z ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Działka na której wybudowano przedmiotowe ogrodzenie położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...].06.2011r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2011r. Nr [...], poz. [...]). Zapisy ww. planu w zakresie dotyczącym ogrodzeń, są następujące: § 8. 1. Ustala się, że nadrzędnym celem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest stworzenie warunków dla zrównoważonego rozwoju gminy przy jednoczesnej ochronie wartości środowiska i przyrody. 2. Narzędziami realizacji ochrony i kształtowania ładu przestrzennego są ustalenia planu zawarte w niniejszej uchwale Rady Gminy [...]. 3. Ustalenia planu regulują wszystkie rodzaje działań inwestycyjnych realizowanych na obszarze objętym planem oraz określają zasady ich wzajemnych powiązań funkcjonalnych i przestrzennych przy uwzględnieniu uwarunkowań środowiska i istniejącego zainwestowania oraz wymogów przepisów odrębnych, w szczególności ustala się: 9) sytuowanie ogrodzeń: a) maksymalna wysokość ogrodzenia nie może przekraczać 1,8 metra od poziomu terenu, b) ogrodzenie powinno być ażurowe, bez podmurówki, z zastosowaniem fundamentów punktowych lub z podmurówką nie wystającą ponad powierzchnię terenu, przy jednoczesnym zachowaniu prześwitów pomiędzy podmurówką a pozostałymi częściami ogrodzenia szerokości minimum 10cm lub pozostawieniem w cokole ogrodzenia prześwitu na poziomie gruntu o szerokości minimum 10cm w każdym przęśle, jako przejścia dla drobnych przedstawicieli fauny, w szczególności płazów, gadów i drobnych ssaków, c) linia ogrodzenia winna przebiegać w odległości minimum 0,5m od gazociągu, d) ogrodzenie może być sytuowane w odległości minimum 1,5m od górnej krawędzi skarpy cieku naturalnego i rowu melioracyjnego oraz 3m od górnej krawędzi skarpy [...] i 3m od górnej krawędzi skarpy [...] i [...], e) ogrodzenia od strony dróg i ulic winny być sytuowane w linii rozgraniczającej, z tym że dopuszcza się ich miejscowe wycofanie w głąb działki w przypadku konieczności ominięcia istniejących przeszkód (np. drzew, urządzeń infrastruktury technicznej itp.) oraz w miejscach sytuowania bram wjazdowych, f) bramy wjazdowe usytuowane w ogrodzeniach przy drogach o szerokości mniejszej niż 10m muszą zostać cofnięte o minimum 2,0m w stosunku do linii rozgraniczającej ustalonej w planie, g) zakazuje się realizacji ogrodzeń wykonanych z prefabrykowanych elementów żelbetowych o długości elementu przekraczającej 120cm sytuowanych od strony placów i dróg publicznych; h) od strony drogi ekspresowej, dróg głównych i zbiorczych dopuszcza się ogrodzenia pełne z otworami 10x10cm w poziomie gruntu co 1m. Zdaniem organu, legalizacja nie była możliwa z uwagi na to, że ogrodzenie posiada jednolitą podmurówkę, wystającą ponad powierzchnię terenu, zaś szerokość przęsła betonowego ogrodzenia wynosi ok. 190 cm. Z uwagi na powyższą niezgodność brak było możliwości doprowadzenia robót do stanu zgodnego z przepisami, a wszystkie możliwe sposoby wiązały się z rozbiórką ogrodzenia. Z oceną taką Sąd się nie zgodził. W tym miejscu należy wskazać na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2011r., sygn. II OSK 288/10 oraz z dnia 16 lutego 2011r., sygn. II OSK 2435/10 – które, choć nie zapadły na tle podobnego stanu faktycznego, to jednak ich przypomnienie jest celowe, gdyż wydane zostały przy zastosowaniu takiej wykładni prawa, która ma na względzie konstytucyjne zasady praworządności i proporcjonalności w ograniczaniu praw jednostki, a którą Sąd w niniejszym składzie całkowicie podziela. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. II OSK 288/10 wskazano: prawo własności jest prawem konstytucyjnie chronionym. Z art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Jednym z przejawów prawa własności jest możliwość zabudowy nieruchomości. Przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trosce m. in. o ochronę środowiska naturalnego, mogą nakładać na obywateli ograniczenia w zakresie korzystania z przysługującego im prawa własności. Jednak przepisy ograniczające prawo własności należy interpretować ściśle. Kolejnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, mającym już bliskie powiązanie przedmiotowe z niniejszą sprawą jest wyrok z dnia 13 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. II OSK 2043/11, w którym wskazano - "jeżeli rozstrzygnięcie indywidualne w sprawie nakazu rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia wydane było, jak w tej sprawie, także na podstawie uchwały (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...) to w sytuacji uczynionego w skardze do Sądu zarzutu na taką decyzję, iż obowiązujący (...) plan zagospodarowania przestrzennego (...) nie powinien mieć zastosowania w sprawie, albowiem zbyt daleko ingeruje w prawo własności i jest rażąco sprzeczny z zasadami ochrony własności prywatnej i proporcjonalności wynikającymi z art. 2 i 21 Konstytucji, to należało dokonać takiej oceny w opisanym zakresie i ocenić czy możliwa jest w takiej sytuacji odmowa zastosowania takiego przepisu prawa miejscowego, co niewątpliwie mogło by spowodować eliminację z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Dlatego zdaniem Sadu przyjęcie przez organ, że przytoczone przepisy § 8 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są przeszkodą w legalizacji wykonanego ogrodzenia, nie jest zgodne z zaprezentowanymi we wskazanych wyrokach regułami wykładni. Konstytucyjna ochrona prawa własności, zdaniem Sądu, sprzeciwia się takiej interpretacji powoływanych przez organ przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która prowadziłaby w istocie do konieczności rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia mimo, istnienia możliwości doprowadzenia do zgodności z planem miejscowym w zakresie mającym podstawowe znaczenie, to jest ochronę drobnych przedstawicieli fauny, w szczególności płazów, gadów i drobnych ssaków. Wykładnia tych przepisów planu miejscowego, uwzględniająca konieczność ochrony przyrody, pozwala wyprowadzić z nich możliwość doprowadzenia istniejącego ogrodzenia do stanu zgodnego z planem, np. poprzez nakazanie wykonania w cokole ogrodzenia prześwitu na poziomie gruntu o szerokości minimum 10cm w każdym przęśle, jako przejścia dla drobnych zwierząt, mimo iż takie rozwiązanie nie spowoduje, iż będzie to ogrodzenie bez podmurówki wystającej ponad grunt jak wymaga tego plan. Natomiast przepis § 8 pkt 9 lit g ww. planu, należy rozumieć jako zakaz stosowania żelbetowych elementów o długości przekraczającej 120 cm, ale rozumianych jako samodzielne przęsło. Plan zakazuje wykonania m. in. od strony ulic ogrodzenia w całości żelbetowego, przy zastrzeżeniu iż poszczególne przęsło żelbetowe miałoby długość większą niż 120 cm. W niniejszej sprawie mamy w istocie do czynienia z ogrodzeniem o konstrukcji mieszanej, betonowo-drewnianej ( z przewagą elementów drewnianych). Zastosowane prefabrykaty pełnią rolę podmurówki z drewnianymi sztachetami będącymi podstawową częścią ogrodzenia. Stąd w ocenie Sądu, ograniczenie wypływające z § 8 pkt 9 lit g ww. planu nie ma zastosowania do przedmiotowego ogrodzenia. Dalsze wskazania planu miejscowego – zawarte w § 8 pkt 9 litera a), b), c), g) - co do wyglądu i poszczególnych elementów ogrodzenia, również mogłyby zostać spełnione. W szczególności przedmiotowe ogrodzenie nie przekracza maksymalnej wysokości 1,8m. Porównanie wielkości części betonowej i drewnianej poszczególnego przęsła, wskazuje na to, iż jest to ogrodzenie drewniane, ażurowe. Z przedstawionych wyżej względów Sąd uznał, że wadliwa była ocena organów, iż wykonana przez skarżącą inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w takim zakresie, który uniemożliwia doprowadzenie ogrodzenia do stanu zgodnego z prawem miejscowym. Dlatego stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie, w związku z przepisami uchwały Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...].06.2011r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Przy ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy, organy zobowiązane będą uwzględnić wyżej przedstawianą przez Sąd wykładnię przepisów prawa miejscowego, mających zastosowanie w tym stanie faktycznym i jeszcze raz ocenić możliwość legalizacji przedmiotowego ogrodzenia Wobec uwzględnienia skargi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. , p.p.s.a.) – decyzje organów obu instancji zostały uchylone. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.