VII SA/Wa 62/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu E. R. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 62/16 pozostawiającego bez rozpoznania wniosek E. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi E. R. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odrzucić sprzeciw. Zarządzeniem z dnia 31 marca 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. W terminie przewidzianym do dokonania tej czynności skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia, który nie zawierał jej własnoręcznego podpisu, a jedynie podpis mechanicznie odtworzony. Na podstawie zarządzenia z dnia 4 maja 2016 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez jego własnoręczne podpisanie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona skarżącej w dniu 27 maja 2016 r. Skarżąca w zakreślonym terminie nie uzupełniła braków formalnych sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Musi być więc własnoręczny z wyjątkiem, gdy pismo podpisuje osoba upoważniona przez stronę, która nie może się podpisać z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Z tej przyczyny za podpis nie może być uznane jego mechaniczne odbicie, chociażby stanowiło dokładne odtworzenie podpisu, gdyż nie czyni to zadość wymaganiom z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. (zob. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2542/11, publ. LEX nr 1152171, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt III SA/Po 368/08, publ. LEX nr 504593, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 163/12, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W omawianej sprawie skarżąca złożyła sprzeciw, na którym widniał jedynie podpis mechanicznie odtworzony, a zatem w świetle powyższych uwag, należało uzupełnić go o własnoręczny podpis. Dlatego też wezwano skarżącą, w trybie art. 49 p.p.s.a., do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Na podstawie bowiem tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest sprzeciw, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jego braków obliguje sąd, zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a., do jego odrzucenia. Stosownie bowiem do art. 259 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym m.in. sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin wyznaczony wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu upłynął bezskutecznie w dniu 3 czerwca 2016 r. Skarżąca, mimo prawidłowego wezwania, zawierającego pouczenie o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, nie podpisała, ani nie przedłożyła własnoręcznie podpisanego egzemplarza sprzeciwu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.