VII SA/Wa 624/13

ygn. akt VII SA/Wa 624/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego [...] S.A. w [...] kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010r. Nr [...] na podstawie art. 48 ust 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zwanej dalej Prawem budowlanym nakazał inwestorowi [...] S.A rozbiórkę nośnika reklamowego wolnostojącego, usytuowanego w [...] przy ul. [...] w [...], na działce ewid. nr [...]z obrębu [...] wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę o wymiarach: - wysokość słupa nośnego ca 10m; - przekrój prostokątnych 1,40m x 0,50m; - tablica reklamowa 12m x 4m. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż z mocy art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wstrzymano prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę i postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów w celu doprowadzenia zrealizowanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. W dniu [...] stycznia 2010 r. wpłynęło do Inspektoratu pismo inwestora z załączonym potwierdzeniem przyjęcia przez Starostwo Powiatu [...] zgłoszenia z dnia [...] września 2000 r. o przystąpieniu do robót budowlanych ustawienia tablicy reklamowej wolnostojącej. Zgłoszenie to jest, zdaniem organu powiatowego nieważne, bowiem zgodnie z art. 30 ust.5 Prawa budowlanego do wykonania robót budowlanych należy przystąpić nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia lat. Poza tym w przypadku montażu tablic reklamowych trwale związanych z gruntem, a tak właśnie, jak wynika z załączonej dokumentacji fotograficznej, zainstalowany jest przedmiotowy nośnik reklamowy, wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W przypadku wykonania samowolnych robót budowlanych, bez uzyskania pozwolenia na budowę, Prawo budowlane daje jednak inwestorowi możliwość ich legalizacji, poprzez dostarczenie przez inwestora do organu nadzoru stosownych dokumentów. Wykonanie obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] na inwestora winno nastąpić do dnia [...] lutego 2010 r. Zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych otrzymanym przez postanowieniem, skutkuje to, w myśl art. 48 ust. 1 - wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ponieważ inwestor nie wypełnił nałożonego postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. obowiązku, decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] nakazano rozbiórkę przedmiotowego nośnika reklamowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania inwestora uchylił zaskarżoną decyzję z powodu błędów proceduralnych (brak przeprowadzonej wizji obiektu oraz pominięcie pełnomocnika inwestora w dostarczeniu decyzji) przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu [...] lipca 2010 r. Inspektor Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przeprowadził oględziny przedmiotowego obiektu, według oświadczenia przedstawicieli WSM [...] wybudowanego w listopadzie 2008 r., na terenie WSM [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania inwestora, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zastosował się do zaleceń zawartych w treści decyzji kasacyjnej nr [...], bowiem usunął wady, jakimi obarczone było dotychczas postępowanie pierwszoinstancyjne. Ponadto zdaniem organu drugiej instancji, dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego w przedmiotowej sprawie, zaś zarzuty podniesione w odwołaniu przez stronę skarżącą są bezzasadne i pozostają bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia. Niniejszym postępowaniem administracyjnym w ramach nadzoru budowlanego objęty był wolnostojący nośnik reklamowy o konstrukcji stalowej z zamontowaną tablicą reklamową znajdujący się na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w [...]. W wyniku czynności kontrolnych ustalono, że na słupie nośnym o wysokości 10,00 m i przekroju prostokątnym 1,40 x 0,50 m wykonana jest konstrukcja wsporcza, na której umieszczono tablicę reklamową o wymiarach 12,00 x 4,00 m, oświetloną trzema lampami elektrycznymi. Stwierdzono także, iż fundament w całości zagłębiony jest poniżej poziomu terenu. Powyższy obiekt został zrealizowany w 2008 r. Inwestor nie posiada stosownego pozwolenia na jego budowę. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo przeprowadzono w niniejszym przypadku postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 i nast. ustawy Prawo budowlane. Zaskarżona decyzja rozbiórkowa została wydana w związku z tym, iż inwestor nie przedłożył wymaganej dokumentacji nałożonej na niego postanowieniem nr [...]. Jednocześnie organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu wyjaśnił, iż termin wynikający z ust. 3 art. 48 Prawa budowlanego jest terminem procesowym. Jego niedotrzymanie może rodzić konsekwencje wynikające z ust. 4 omawianego przepisu, jednak nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby organ administracji przedłużył termin, po zbadaniu wniosku inwestora w tym zakresie. Jak wynika z akt sprawy, organ pierwszej instancji w postanowieniu dowodowym z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] wyznaczył inwestorowi dwumiesięczny termin od dnia doręczenia tego postanowienia na przedłożenie dokumentów, o których jest mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Inwestor do dnia wydania w pierwszej instancji decyzji rozbiórkowej z dnia [...] lipca 2010 r., ani nie przedłożył żądanej dokumentacji, ani też nie zwrócił się do organu nadzoru budowlanego o przedłużenie ww. terminu. Również do odwołania nie została dołączona dokumentacja określona w sentencji postanowienia pierwszoinstancyjnego nr [...]. Powyższe prowadzi do wniosku, że inwestor chociaż dysponował znaczną ilością czasu na skompletowanie żądanej dokumentacji nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku, jak również w żaden sposób nie wykazał okoliczności, które usprawiedliwiałyby niedotrzymanie ww. terminu, ani też nie wnioskował o jego przedłużenie, co skutkowało orzeczeniem rozbiórki. Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] S.A. z siedzibą w [...] zarzucając organom naruszenie: - art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego w związku z art. 77 § 2 kpa poprzez nieprzedłużenie terminu do przedłożenia dokumentów wymaganych do legalizacji obiektu budowlanego; -art. 48 ust 1 w związku z ust 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w bezpodstawnym orzeczeniu nakazu rozbiórki. Zdaniem strony skarżącej przedłużenie terminu zakreślonego postanowieniem z dnia [...] listopada 2009r. powinno nastąpić z urzędu po uchyleniu decyzji nakazującej rozbiórkę z dnia [...] marca 2010r. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie winno być poprzedzone zmianą poprzedniego postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. lub wydaniem nowego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 9 marca 2011r. sygn. akt VII SA/Wa 2186/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 ppkt b wymienionej ustawy obiektem budowlanym jest budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Mając na uwadze definicję budowli określoną w treść przywołanego przepisu, stwierdzić należy, iż urządzenie reklamowe, wolno stojące, trwale związane z gruntem stanowi obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 ppkt b Prawa budowlanego. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wielkość przedmiotowego urządzenia reklamowego jak i sposób osadzenia, świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowe urządzenie reklamowe niewątpliwie posiada trwałe związanie z gruntem, albowiem jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych np. wiatru. W konsekwencji Sąd I instancji podzielił pogląd organów, iż na jego wzniesienie wymagane było pozwolenie na budowę, a to z kolei determinowało zastosowanie w sprawie niniejszej trybu legalizacyjnego przewidzianego w art. 48 ust 2 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wyjaśnił, iż postanowienie o jakim mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego z 1994 r. jest niezaskarżalne, można go jedynie kwestionować w odwołaniu. W takiej sytuacji, a przede wszystkim ze względu na skutki jakie wynikają z art. 48 ust. 4 powołanego prawa, zakres przedmiotowy obowiązków nałożonych na inwestora lub właściciela działki powinien być konkretny i szczegółowy. Z powołanego przepisu wyraźnie wynika, iż termin przedłożenia dokumentów wyznacza organ. Jest to zdaniem Sądu termin procesowy, zatem organ jest władny taki termin wydłużyć lub skrócić. Okoliczność, że rzeczony termin jest zamieszczony w prawie materialnym, nie może przemawiać za stanowiskiem odmiennym, bowiem wiele ustaw ma charakter mieszany, materialno-procesowy. W tym przypadku jest związany z procedurą legalizacyjną, co zdaje się przemawiać za prezentowanym stanowiskiem Sądu. Przepisy ustawy Prawa budowlane z 1994r. są w istocie przepisami prawa materialnego, lecz nie wszystkie terminy w nich zawarte są terminami prawa materialnego. Terminy prawa materialnego to te, które wynikają z przepisu prawa i zakreślają pewien okres czasu na dokonanie określonej czynności, z upływem, którego ustawa wiąże określone skutki, niekiedy konsekwencje. Termin wynikający z ust. 3 art. 48 jest terminem procesowym wyznaczanym w istocie przez organ. Jego niedotrzymanie może rodzić konsekwencje wynikające z ust. 4 omawianego przepisu, jednak nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby organ administracji przedłużył termin, po zbadaniu wniosku inwestora w tym zakresie. Wyznaczony przez organ termin ma jedynie charakter procesowy, może być zatem ustalony przez organ stosownie do okoliczności sprawy, może też zostać wydłużony na żądanie stron. Organ dysponuje zatem w tym zakresie tzw. luzem administracyjnym, gdyż zakres i bieg tego terminu nie wynika wprost z przepisu prawa, lecz z woli organu administracji. W szczególności termin do wykonania obowiązków ciążących na inwestorze może być skracany lub przedłużany przez organ w zależności od potrzeb, gdyż jest on terminem procesowym. Jednak wbrew twierdzeniom skargi brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do przyjęcia, iż w kwestii przedłużenia lub skrócenia terminu do wykonania obowiązków organ winien działać z urzędu. Należy przy tym pamiętać, iż postępowanie legalizacyjne jest uprawnieniem strony, a nie jego obowiązkiem i w ramach tego uprawnienia dbająca o ochronę swoich praw strona może złożyć wniosek o zmianę terminu wykonania obowiązków nałożonych przez organ na podstawie art. 48 ust 3 Prawa budowlanego, jeśli z jakichś przyczyn dochowanie tego terminu stało się niemożliwe lub znacząco utrudnione. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż w sprawie niniejszej inwestor nie dochował należytej staranności w toku postępowania legalizacyjnego, bowiem nie przedłożył organowi żadnego z trzech dokumentów o których mowa w postanowieniu z dnia [...] listopada 2009r. pomimo zakreślenia przez organ dwumiesięcznego terminu na ich złożenie. Obowiązku tego nie wykonał także do dnia wydania zaskarżonej decyzji ( a nawet wyroku Sądu), a nadto nie zwrócił się do organu z wnioskiem o przedłużenie terminu zakreślonego w postanowieniu z dnia [...] listopada 2009r. Konsekwencją takiego stanowiska inwestora był obowiązek organu orzeczenia rozbiórki, skoro nie przedstawiono mu żadnych dokumentów umożliwiających przeprowadzenie postępowania mającego na celu legalizacje samowoli budowlanej. Twierdzenie skarżącego, iż organ winien wydać nowe postanowienie na podstawie art. 48 ust 2 i 3 Prawa Budowlanego nie znajduje podstawy materialnoprawnej skoro w tym samym przedmiocie organ wydał postanowienie z dnia 23 listopada 2009r. pozostające w obiegu prawnym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] S.A. z siedzibą w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na zasadzie art. 174 pkt 2 p.p.s.a wyrokowi temu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie : - art.133 § 1 p.p.s.a poprzez pominięcie przy wydawaniu wyroku zarzutów zawartych w odwołaniu wniesionym przez skarżącą od decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] lipca 2010 r. i wynikającego z tego zarzutu żądania przedłużenia terminu do przedłożenia dokumentów wymaganych do legalizacji obiektu budowlanego; - art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez pominięcie w zwięzłym przedstawieniu stanu sprawy treści zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu wniesionym przez Skarżącą od decyzji nr [...] PINB z dnia [...] lipca 2010 r.; - art. 145 § 1 pkt 1 litera a p.p.s.a w związku z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 77 § 2 kpa poprzez nieuwzględnienie przez WSA zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego w związku z art. 77 § 2 kpa.; - art. 145 § 1 pkt 1 litera c p.p.s.a w związku z art. 15 kpa poprzez nieuwzględnienie przez WSA ciążącego na [...] Wojewódzkim Inspektorze Nadzoru Budowlanego obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. Na zasadzie art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy dot. legalizacji obiektu budowlanego/nakazu rozbiórki nie ma obowiązku zmiany postanowienia wydanego wcześniej w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane w zakresie terminu do przedłożenia dokumentów wymaganych do legalizacji obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1761/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przytoczone podstawy skargi kasacyjnej, polegające na zarzucie naruszenia przepisów postępowania są zasadne, gdyż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że rozważając argumentację skarżącego Sąd pierwszej instancji doszedłby do wniosku, iż zaskarżona decyzja jest wadliwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1, art. 2, art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej jako p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przy czym w tym miejscu należy podkreślić, że rozpoznanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie następuje ponownie, po uchyleniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w dniu 9 marca 2011r. w sprawie VII SA/Wa 2186/10 wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym dnia 25 stycznia 2013 r. w sprawie II OSK 1761/11. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a., Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Natomiast stosownie do art. 153 p.p.s.a, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W jej zakresie może mieścić się zarówno uznanie jak i krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie przez organ konkretnych przepisów w danym przypadku uznane zostało przez sąd administracyjny za poprawne lub za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane, lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem. Podkreślić należy także, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (zob. szerzej na ten temat J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s 219 i n.). Powołane przepisy w sposób jednoznaczny wyznaczają aktualny kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, jak również organu administracji publicznej. Wskazać należy, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], którą nakazano inwestorowi [...] S.A. rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego o wymiarach słupa nośnego ca 10,00 m, przekrój prostokątnych 1,40 x 0,50 m, tablica reklamowa 12,00 x 4,00 m , znajdującego się na działce nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w [...], wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2186/10 w uzasadnieniu wyroku podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie w ramach procesu legalizacyjnego na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wstrzymano prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę i postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów w celu doprowadzenia zrealizowanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Wykonanie obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. na inwestora winno nastąpić do dnia [...] stycznia 2010r. Ponieważ inwestor nie wypełnił nałożonego postanowieniem z dnia [...] listopada 2009r. obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. nakazał rozbiórkę przedmiotowego nośnika reklamowego. Nie ulega zatem wątpliwości, że wydane postanowienie pozostaje w ścisłym związku z późniejszym rozstrzygnięciem Następnie wskazał, że kluczowe w sprawie jest, że powyższą decyzję, po rozpatrzeniu odwołania inwestora, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Jednocześnie organ odwoławczy nakazał organowi pierwszej instancji przeprowadzić oględziny przedmiotowego obiektu budowlanego, ustalić datę realizacji nośnika reklamowego oraz zakres robót, jakie wykonano przy realizacji zamierzenia inwestycyjnego. Wskutek powyższego, należy podzielić pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wydane postanowienie nie mogło nadal wiązać inwestora albowiem decyzja uchylająca nakaz rozbiórki pochłania (eliminując z obrotu prawnego) wydane wcześniej postanowienie. W okolicznościach faktycznych prawnych w niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien od początku ustalić stan faktyczny sprawy i w przypadku ustalenia, że doszło do samowoli budowlanej podjąć czynności umożliwiające legalizację samowoli budowlanej i ponownie wyznaczyć inwestorowi termin do złożenia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, bez żadnego w tym zakresie wniosku inwestora. Zgodzić się należy z argumentacją Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż nie można adresata postanowienia wydanego w trybie art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane obciążać negatywnymi skutkami niewykonania w terminie nałożonych obowiązków, jeżeli przyczyny tego były od niego niezależne. Dopiero niewykonanie w ponownie wyznaczonym terminie przez inwestora obowiązków, o których mowa w art. 48 ust 3 Prawa budowlanego, nakłada na organ nadzoru budowlanego obowiązek wydania decyzji o nakazie rozbiórki. Zgodnie z przyjętą w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej, organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa. Orzekając ponownie w sprawie, organ winien mieć na względzie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku wydanym w niniejszej sprawie, jak i powyżej poczynione uwagi Sądu I instancji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroki. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.