VII SA/Wa 625/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy refundacji kosztów leczenia protetycznego postanawia: 1. odmówić R. P. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata 2. umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie z kosztów sądowych Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 października 2008 r. odmówiono R. P. przyznania prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W dniu 29 października 2008 r. wpłynął do Sądu sprzeciw skarżącego R. P. od postanowienia z dnia 17 października 2008 r. Wskutek wniesienia sprzeciwu postanowienie z dnia 17 października 2008 r. traci moc i dlatego sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownemu rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że wniosek R. P. o przyznanie prawa pomocy należy rozpoznać wyłącznie w zakresie żądania ustanowienia adwokata, jako że na skarżącym nie ciąży obowiązek ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Sprawa ze skargi R. P. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] marca 2008r. należy do katalogu spraw, w których skarżący zwolnieni są od kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, że wniosek skarżącego w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 w/w ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast zgonie z art. 246 § 1 pkt 2 w/w ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona wnosząc sprawę do Sądu winna liczyć się z kosztami z tym związanymi i odpowiednio się do tego przygotować. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc powinien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające, można zwrócić się o pomoc państwa (zob. post. SN z dnia 24 września 1984 r., II CZ 104/84, M. Praw. – Zestawienie Tez 2000/7 str. 455). Strona wnosząc sprawę do Sądu winna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód przewyższający ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę (post. NSA z dnia 22 grudnia 2002 r., OZ 862/04, niepubl.). Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż R. P. pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną. Źródłem utrzymania skarżącego i jego rodziny są dochody otrzymywane z emerytur w łącznej wysokości 5.273 zł. Stan majątkowy wnioskodawcy oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym obejmuje nieruchomość (mieszkanie) o powierzchni 60 m2 oraz działkę rekreacyjną o powierzchni 700 m2. Ponadto strona wnioskująca wskazała, iż posiada oszczędności pieniężne w kwocie 40.000 zł. Sąd zważył, że skarżący posiadając wskazany majątek, nie kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy. W ocenie Sądu R. P., posiadając wskazane środki pieniężne, jest w stanie ponieść wydatki związane z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika do występowania w jego sprawie. Zauważyć należy, iż skarżący w uzasadnieniu swojego wniosku o przyznanie prawa pomocy, a także w piśmie z dnia 29 października 2008 r. wskazuje, że nie udało mu się nakłonić żadnego z adwokatów do napisania skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, jak również podnosi, że wystąpił do Sądu o ustanowienie adwokata ze względów proceduralnych nie finansowych. Powyższe okoliczności nie mogą stanowić przesłanki uzasadniającej przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu, gdyż jedyną przesłanką warunkującą jego przyznanie, jest trudna sytuacja materialna strony, potwierdzają one jedynie, iż wnioskodawca posiada środki na wynagrodzenie pełnomocnika. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 246 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.