VII SA/Wa 628/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant st.sekr.sąd. Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. T. kwotę 997zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. T. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2017 r. (nr [...]) o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z [...] listopada 2016 r. (nr [...]) w sprawie nakazu rozbiórki wiaty. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 6 kwietnia 2016 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. o wszczęcie postępowania w sprawie legalności wiaty o powierzchni zabudowy ok. 50 m2, wybudowanej przez W. T. na nieruchomości sąsiedniej (nr [...]) w Ż. Organ I instancji decyzją z [...] listopada 2016 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) nakazał W. T. rozbiórkę spornej wiaty. W toku postępowania w tej sprawie ustalił, że wiata (o konstrukcji drewnianej i pokryciu blaszanym), o nieregularnych wymiarach w kształcie litery T (o powierzchni zabudowy 33,87 m2) pełni funkcję użytkową (służy do suszenia bielizny, składowania różnych przedmiotów). Nieruchomość na której się znajduje (o powierzchni 302 m2) została przeznaczona w planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej w Ż. z [...] lutego 2005 r., Dz. Urzędowy [...] nr [...], poz. [...]) pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że budowa spornej wiaty nie wymagała pozwolenia na budowę ani zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 2 c prawa budowlanego), co nie oznacza, że nie podlega kontroli organów nadzoru budowlanego pod względem zgodności wykonanych robot z przepisami prawa budowlanego (art. 5 ust. 1 prawa budowlanego). Zdaniem organu sporna budowla została usytuowana w sposób niezgodny z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), ponieważ w granicy działki sąsiedniej, nie znajduje się żaden inny obiekt budowlany. Nie jest więc możliwe zalegalizowanie tej inwestycji. W odwołaniu od tej decyzji W. T. zarzucił nieuzasadnione przyjęcie, że budowa wiaty wymagała uzyskania pozwolenia na budowę i że pełni ona funkcję użytkową budynku. Odwołujący się podniósł, że nie jest prawidłowe stanowisko organu, że wiata spełnia funkcję użytkową budynku, ponieważ służy magazynowaniu przedmiotów. W. T. wyjaśnił, że jedynie "incydentalnie" są tam trzymane "nieliczne przedmioty". Takie okoliczności jak suszenie bielizny czy znajdujące się tam kilka skrzynek lub worków nie może przesądzać o charakterze wiaty. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] stycznia 2017 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie jako bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdził, że sporny obiekt jest wiatą o powierzchni zabudowy nieprzekraczającej 50 m2, a więc nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Według organu w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z przepisu § 2 ust. 1 tego rozporządzenia wynika bowiem, że stosuje się go do budynków oraz budowli naziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków. Takich funkcji użytkowych budynku, zdaniem organu, sporna wiata nie spełnia. J. T. w skardze do Sądu zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niedostateczne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że wiata nie pełni funkcji użytkowej budynku. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że sporna wiata stanowi budowlę o funkcji składowo-gospodarczej. Jak bowiem ustalono podczas kontroli w dniu 27 września 2016 r. służy ona do suszenia bielizny, składowania różnych przedmiotów. Z całą pewnością nie ma ona przeznaczenia rekreacyjno-wypoczynkowego. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, nie jest prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, że do tej budowli nie ma zastosowania § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Z tego powodu nie było więc podstaw prawnych do umorzenia postępowania w tej sprawie jako bezprzedmiotowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć Sąd nie podziela w całości argumentacji przedstawionej w jej uzasadnieniu. W zaskarżonej do Sądu decyzji organ odwoławczy ([...]WINB) stwierdził, że postępowanie w sprawie legalności budowy wiaty na działce należącej do W. T. jest bezprzedmiotowe, w związku z tym orzekł o jego umorzeniu. Zdaniem organu, wiata (będąca budowlą) nie pełni funkcji zarezerwowanej dla budynku, a w związku z tym w świetle § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie mają do niego zastosowania wymagania w tym akcie określone. Z uwagi na to, że wiata została posadowiona w warunkach określonych w art. 29 ust. 1 pkt 2 c prawa budowlanego, nie wymagała ona pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. W skardze do Sądu skarżący podnosił natomiast, ze organ nie miał podstaw do przyjęcia, że sporna wiata nie pełni funkcji użytkowej budynku i w związku tym powinna być usytuowana zgodnie z przepisem § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Pojęcie wiaty nie zostało zdefiniowane w ustawie prawo budowlane. W języku potocznym jest to "budowla składająca się z konstrukcji dachowej wsparta na słupkach" (Encyklopedia PWN, Warszawa 1996), "lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach (...)" (Słownik Języka Polskiego, www.sjp.pwn.pl). Z przepisu art. 29 a ust. 1 pkt 2 c prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w chwili budowy wiaty (od 28 czerwca 2015 r.), wynika, że nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia budowa wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lun przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieprawidłowej (niedostatecznej) oceny przeznaczenia wiaty, należy zauważyć, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie uzasadnił dlaczego nie podziela stanowiska organu I instancji, że wiata pełni funkcję użytkową. Milcząco zaakceptował stanowisko odwołującego się, że wiata nie spełnia funkcji użytkowej budynku (nie pełni funkcji zarezerwowanej dla budynku). Z protokołu kontroli spornego obiektu budowlanego wynika, że wiata jest użytkowana jako część składowo - gospodarcza (służy do suszenia bielizny, składowania różnych przedmiotów - skrzynek, worków, beczek). O tym czy wiata pełni funkcję użytkową budynku decydować będzie przede wszystkim jej przeznaczenie. Spełniać funkcję budynku będzie zatem wiata o przeznaczeniu innym niż rekreacyjno-wypoczynkowym (wiata składowa, czy magazynowa). W świetle § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie ma podstaw do przyjęcia, że przepisy tego rozporządzenia co do zasady nie mają zastosowania w sprawie dotyczącej wiaty która pełni funkcję użytkową budynku. Z powołanego przepisu wynika, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Sąd nie podziela jednak zarzutu naruszenia w tej sprawie § 12 powołanego rozporządzenia, dotyczącego minimalnych odległości wiat od granic działek budowlanych. Przepis § 12 rozporządzenia, odnosi się bowiem wyłącznie do budynków (a nie do budowli). W orzecznictwie zwraca się uwagę, że obiekty spełniające funkcje budynków są poddane reżimowi warunków technicznych, ale tylko w takim zakresie, w jakim przepisy nie odnoszą się w sposób wyłączny do budynków i ich parametrów. NSA w wyroku z 8 stycznia 2013 r., II OSK 1642/11 przyjął, że hipoteza § 12 rozporządzenia obejmuje tylko budynki, zawężając zakres regulacji w nim zawartej do parametrów posiadanych przez budynki. Z tego względu nie ma podstaw w przekonaniu Sądu do stosowania w tej sprawie § 12 rozporządzenia, jak twierdzi skarżący w skardze do Sądu (por. również wyrok WSA w Gliwicach, II SA/Gl 406/15). Z tego powodu zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia Sąd uznaje za nieuzasadniony. Z tych wszystkich powodów zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego została wydana z naruszeniem prawa. Należy jeszcze raz podkreślić, że wiata nie jest budynkiem a zatem nie mają do niej zastosowania wprost przepisy § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Nie można jednak w związku z tym przyjąć poglądu, że wiatę (pełniącą funkcję użytkową budynku) można dowolnie usytuować, w każdym miejscu na działce, gdyż to usytuowanie musi być zgodne z § 13, § 60 rozporządzenia oraz z przepisami określającymi wymagania przeciwpożarowe np. wskazane w § 270 i następne rozporządzenia (por. np. wyrok NSA z 19 lutego 2016 r., II OSK 2503/15). Należy dodać, że ponownie orzekając w tej sprawie organ ustali datę budowy spornej wiaty. Na rozprawie przed Sądem w dniu 12 stycznia 2018 r. W. T. oświadczył, że "wiata stoi od zeszłego roku", gdy tymczasem postępowanie w tej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z 6 kwietnia 2016 r. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania stanowiących równowartość uiszczonego wpisu od skargi (500 zł.), wynagrodzenia pełnomocnika, będącego adwokatem (480 zł.) ustalonego na podstawie § 14 ust.1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) oraz opłaty od pełnomocnictwa (17 zł.).