VII SA/Wa 63/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący J. M. wraz ze skargą na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Skarżący w treści skargi nie zawarł uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zatem w ww. przepisie chodzi o faktyczną szkodę jaka może się pojawić w sprawie, a także trudne do odwrócenia skutki, przy czym chodzi o skutki materialne, nie zaś o możliwość np. wydania kolejnej decyzji w sprawie. Przechodząc do analizy złożonego wniosku wskazać należy, że skarżący we wniosku nie podnieśli okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak uzasadnienia wniosku, przemawia za jego oddaleniem. Wniosek nie wskazuje na okoliczności, które czyniłyby go zasadnym. Pomimo tego wskazać należy, że zaskarżona w sprawie decyzja nie wywołuje bezpośrednich skutków o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., umarza ona bowiem postepowanie odwoławcze. Jest zatem decyzją o charakterze formalnym – wskazuje, że odwołanie nie może być rozpoznane, gdyż w sprawie pojawiły się okoliczności powodujące bezprzedmiotowość rozpoznania odwołania. Tym samym analizując, czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się ich zaistnienia. Brak uzasadnienia wniosku powoduje, że z wniosku tego nie wynika z jakiego powodu - zdaniem skarżącego - wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest w tym przypadku konieczne. W konsekwencji Sąd rozpoznając wniosek uznał, iż skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek ze wskazanego powyżej artykułu. W postanowieniu z 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)". W konsekwencji w przywołanym postanowieniu NSA przyjął, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. Z ww. powodów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.