VII SA/Wa 639/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia W dniu 5 marca 2014 r. P. K. wniósł skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącego grzywny w celu przymuszenia w wysokości 7000 zł z powodu uchylania się od wykonywania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] października 2013 r. wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nakazującej dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego – studni głębinowej (demontaż obudowy i zasypanie otworu) zlokalizowanego na działce nr ew. [...], położonej we wsi [...], gm. [...]. Skarżący wniósł o "nakazanie organowi I instancji wstrzymania na podstawie art. 143 kpa wykonania zaskarżonego postanowienia do chwili rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie prawomocnym i ostatecznym aktem prawnym w postępowaniu administracyjnym. Wskazał, że prowadzenie egzekucji jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego oraz prowadziłoby do powstania znacznej szkody w majątku skarżącego". Wskazany wniosek należało potraktować jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia - na podstawie art. 61 § 3 ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy zauważyć, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tym samym uzasadnienie wniosku powinno wskazywać na konkretne zdarzenia świadczące o tym, iż w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Chociaż w przypadku decyzji nakazującej rozbiórkę już z jej istoty wynika, iż jej wykonanie może powodować trudne do odwrócenia skutki oraz znaczną szkodę, nie sposób przyjąć, aby zasadne było wstrzymywanie wykonania takiej decyzji wyłącznie w oparciu o samo żądanie jej wstrzymania (postanowienie NSA z dnia 8 lutego 2013 r., II OZ 70/13). Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Skarżący powołał się na okoliczność, że konieczność uiszczenia orzeczonej grzywny w wysokości 7000 zł może spowodować powstanie znacznej szkody w jego majątku. Jednakże skarżący nie podał konkretnych danych dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, na podstawie których Sąd mógłby ocenić, czy wykonanie zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia rzeczywiście grozi wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody, czy też wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ppsa, zatem wniosek o wstrzymanie nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 ppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.