VII SA/Wa 64/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., Nr [...], Wojewoda [...] (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. W. od decyzji Prezydenta [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2019 r., Nr [...], odmawiającej uchylenia ostatecznego rozstrzygnięcia z dnia [...] czerwca 2016 r., Nr [...], zatwierdzającego projekt budowlany i udzielającego pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 27 września 2016 r. do organu wpłynął wniosek R. W. (dalej: "wnioskodawczyni") o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacją gazową na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] 10 w W.. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazano na art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Prezydent [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2016 r. wznowił przedmiotowe postępowanie. Następnie, po kilkukrotnie przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym, Prezydent [...] decyzją z [...] kwietnia 2019 r. odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] czerwca 2016 r. Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożyła wnioskodawczyni, zarzucając kwestionowanemu rozstrzygnięciu nieuwzględnienie jej interesu prawnego w toku postępowania o pozwolenie na budowę, nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych, brak wykonanie niezbędnych ekspertyz oraz opinii w toku prowadzonego postępowania, a także nieprzekazywanie stronie postępowania informacji o wszystkich czynnościach podjętych przez organ w toku postępowania. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie, w którym zapadło weryfikowane rozstrzygnięcie, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 oraz art. 145a k.p.a. Jednakże, gdy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a więc zawiera stwierdzenie podmiotu, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, a został w tym postępowaniu pominięty, to weryfikacja twierdzeń wnoszącego podanie następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Organ administracji przeprowadza wtedy merytoryczną ocenę materiału sprawy i dokonuje weryfikacji twierdzeń wnoszącego podanie. W sytuacji, gdy organ administracji stwierdzi, że nie występują przesłanki do wznowienia postępowania przewidziane w powyższym przepisie, to powinien zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zawarł rozważania dotyczące pojęcia strony postępowania administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Wojewoda [...] wyjaśnił, że w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania uznano, że wnioskodawczyni nie wykazała posiadania interesu prawnego w niniejszej sprawie. Nie podała bowiem czy sporna inwestycja będzie ograniczać w jakikolwiek sposób możliwość zagospodarowania i korzystania z jej nieruchomości (działka nr ew. [...] z obrębu [...], położona przy ul. [...] 13), a tym samym nie udowodniła, że jej działka położona jest w obszarze oddziaływania inwestycji. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Wojewoda [...] nie dopatrzył się naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odpowiadając na zarzut dotyczący błędnego wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji realizowanej na działce ew. nr [...] z obrębu [...], organ II instancji uznał, że sam fakt dysponowania przez właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcę tytułem prawnym do działki sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że będzie przysługiwać mu każdorazowo status strony postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Takie położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest bowiem tożsame ze znajdowaniem się w obszarze oddziaływania obiektu. Zauważył przy tym, że w omawianej sprawie budynek wnioskodawczyni znajduje się na działce nr ew. [...] z obrębu [...], w odległości około 15 m od północno-zachodniego narożnika projektowanego budynku. Oddzielony jest ponadto od działki inwestycyjnej działką drogową stanowiącą ulicę Zbąszyńską. Co więcej, z wyjaśnień składanych w toku postępowania wznowieniowego oraz z samego wniosku o wznowienie wynika, że głównym argumentem przemawiającym za uznaniem wnioskodawczyni za stronę postępowania są zniszczenia jakie nastąpiły w trakcie realizacji budynku na działce ew. nr [...] z obrębu [...] oraz obawa przed dalszą dewastacją budynku mieszkalnego. Wnioskodawczym podniosła, że na skutek przemieszczania się pojazdów o bardzo dużym tonażu, dowożących materiały budowlane na prowadzoną budowę doszło do pęknięć na ścianie szczytowej jej domu. Ponadto samochody dostawcze notorycznie blokują wjazd na jej posesję lub zastawiają cały wjazd na ulicę [...]. Ustosunkowując się do tak sformułowanych zarzutów Wojewoda [...] podniósł, że przymiotu strony postępowania w rozpoznawanej sprawie nie może dawać jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na otoczenie, lecz wyłącznie oddziaływanie w sposób określony w art. 3 pkt 20 Prawa budowalnego, a takie w niniejszym przypadku nie występuje. Z powyższych względów organ odwoławczy uznał, że wnioskodawczyni nie wskazując zasadnego przepisu prawa materialnego, w oparciu o który możliwe byłoby wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji obejmującego jej nieruchomość, nie wykazała, że w wyniku realizacji spornej inwestycji dojdzie do prawnego ograniczenia sposobu zagospodarowania jej działki, równoznacznego z naruszeniem jej interesu prawnego. Jednocześnie w zaskarżonym rozstrzygnięciu Prezydent [...] nie stwierdził wystąpienia przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., mówiącej o nowych istotnych dla sprawy okolicznościach nieznanych organowi w dniu wydania decyzji. W ocenie Wojewody [...] podnoszona we wniosku o wznowienie postępowania okoliczność dotycząca sposobu prowadzenia robót budowlanych, nie podlega ocenie w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę. Co więcej, organ II instancji zauważył, że fakt sporządzenia przez rzeczoznawcę budowlanego ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr ew. [...], nie ma wpływu na wynik postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., gdyż dotyczy zniszczeń spowodowanych przez roboty budowalne prowadzone na podstawie innej decyzji o pozwolenie na budowę na innej działce – nr ew. [...] z obrębu [...]. Równocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że na etapie prowadzenia robót budowlanych do oceny zgodności prowadzenia prac z przepisami technicznymi, właściwe są organy nadzoru budowlanego, nie zaś organy administracji architektoniczno-budowlanej. Na zakończenie swoich rozważań Wojewoda [...] dodał, że decyzja o pozwoleniu na budowę, jest typowym przykład decyzji o charakterze związanym, a więc takiej, której przesłanki wydania są ściśle określone przepisami prawa, co wyłącza działanie organu w warunkach luzu decyzyjnego na etapie rozstrzygania. Oznacza to, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odpowiadając ponadto na zarzuty dotyczące całokształtu prowadzonego postępowania wznowieniowego, wyjaśnił, że decyzje Prezydenta [...] odmawiające uchylenia jego ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 016 r. były - w wyniku prowadzonych postępowań odwoławczych - czterokrotnie uchylane i przekazywane do ponownego rozpatrzenia przez organ stopnia podstawowego, co wiązało się z przekazywaniem kompletu akt administracyjnych. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła R.W.. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że kwestionowana decyzja wydana została bez uwzględnienia jej interesu prawnego w toku postępowania. Dodała, że organy nie wykonały niezbędnych ekspertyz oraz opinii, a część akt dotyczących przedmiotowej sprawy zostało zagubionych w Urzędzie [...] w W.. Co więcej skarżącej, jako stronie postępowania, nie przekazano wszystkich niezbędnych informacji o podjętych przez organy czynnościach. Skarżąca wyjaśniła również, że Wojewoda [...] w poprzednich latach w tej samej sprawie wydał 7 pozytywnych dla skarżącej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...] Nr [...] z [...] listopada 2020r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z [...] kwietnia 2019r., odmawiającą uchylenia, we wznowionym postępowaniu, decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r,. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacją gazową na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] 10 w W.. Na wstępie należy wyjaśnić, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. Należy wskazać, że właściwy organ po wznowieniu postępowania bada w pierwszej kolejności, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania wskazana w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Wskazuje na to zdanie pierwsze art. 149 § 2 k.p.a. ("postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia"). Dalszy tok postępowania i treść wydanego rozstrzygnięcia zależne są od wyniku postępowania co do przyczyn wznowienia. W przypadku stwierdzenia, że podana przez stronę we wniosku przyczyna wznowienia, w rzeczywistości nie wystąpiła, organ powinien wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Taka decyzja ma charakter decyzji procesowej, bowiem nie dochodzi w tym przypadku do merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem w podstawie prawnej decyzji, nie powinny znaleźć się przepisy prawa materialnego, jak również w uzasadnieniu decyzji nie powinny być rozpatrywane kwestie materialnoprawne objęte rozstrzygnięciem zawartym w decyzji ostatecznej, skoro decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego i korzysta z ochrony wynikającej z zasady trwałości. Do merytorycznej oceny sprawy w trybie wznowienia organ ma więc obowiązek przystąpić po jednoznacznym ustaleniu, że wystąpiła podstawa wznowienia. Dopiero bowiem w sytuacji stwierdzenia jej wystąpienia, organ przystępuje do dalszej, już merytorycznego oceny i bada wpływ zaistniałej podstawy wznowienia na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazać w końcu należy, iż art. 151 reguluje możliwe sposoby rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym. Przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy w toku postępowania (po wznowieniu) ustalono, że przesłanka wznowienia (w związku z którą uruchomiono to postępowanie) nie wystąpiła, a tym samym nie było podstaw do ponownej merytorycznej oceny sprawy zakończonej decyzją ostateczną (a to – w granicach stwierdzonej podstawy wznowienia i w celu usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że prawidłowo wznowiono postępowanie postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2016r. przyjmując, iż zachowano termin miesięczny uregulowany w art. 148 § 2 k.p.a. oraz, że badanie przesłanki wznowienia określonej we wniosku może mieć miejsce tylko w toku postępowania, po jego wznowieniu, jednak ustalenia poczynione przez organy uzasadniały zastosowanie w I instancji przepisu art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Rację mają bowiem organy, iż w sprawie nie wystąpiła przyczyna wznowienia podniesiona we wniosku inicjującym to postępowanie. Odnośnie oceny organów dotyczącej wystąpienia w sprawie podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. (a więc: pozbawienia strony udziału w postępowaniu bez jej winy oraz nowej okoliczności faktycznej nieznanej organowi, który wydał decyzję ), Sąd zauważa, iż ważnym w tym zakresie było wyjaśnienie, czy skarżąca winna być stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 2016 r. Nie budzi bowiem żadnych wątpliwości, iż w postępowaniu zakończonym tą decyzją skarżąca nie brała udziału. Dokonanie ustaleń we wskazanym zakresie wymagało uwzględnienia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który to stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., wprowadzając ograniczenia podmiotowe przez wskazanie podmiotów uprawnionych do bycia stroną w postępowaniach w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę (także, zgodnie z dominującym orzecznictwem, prowadzonych w trybach nadzwyczajnych), uzależniając dodatkowo ich status od tego, czy ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 ww. ustawy budowlanej. I tak, w myśl ww. przepisów, postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, który ma być wybudowany. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisy odrębne, które należy uwzględnić przy ustalaniu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji to przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na których to skoncentrowały się organy orzekające w niniejszej sprawie, ale też przepisy dotyczące na przykład ochrony środowiska (m. in. dotyczące ochrony przed hałasem), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Na tle tych przepisów prawa w orzecznictwie podkreśla się, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy przy wzięciu pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego zamierzenia. W tym też kontekście organy przeprowadziły postępowanie i wyjaśniły w sposób dostateczny, że nieruchomość skarżącej nie pozostaje w obszarze oddziaływania inwestycji zatwierdzonej decyzją z [...] czerwca 2016r., w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Sąd w składzie niniejszym podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 16 listopada 2018r. sygn.akt II OSK 324/18, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Inwestycja objęta pozwoleniem na budowę z dnia [...] czerwca 2016r., przewiduje budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i instalacją gazową na działce nr ew. [...] przy ul. [...] 10 w [...] w W. Budynek należący do skarżącej zlokalizowany jest na działce nr ew. [...], w odległości ok. 15 metrów od północno – zachodniego narożnika projektowanego budynku. Działka nr ew. [...] oddzielona jest dodatkowo od działki inwestycyjnej działka drogową stanowiącą ul. [...]. Sąd podziela stanowisko organów, że projektowana inwestycja nie ogranicza w jakikolwiek sposób możliwości zagospodarowania i korzystania przez skarżąca ze swojej nieruchomości ( działka nr ew. [...]), co uzasadnia ustalenie, że działka ta nie pozostaje w obszarze planowanej inwestycji. Należy podkreślić, że planowana inwestycja nie narusza , ani potencjalnie nie może naruszać przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie 9 Dz.U z 2019r., poz. 1065), a przede wszystkim § 12 ze względu na zlokalizowanie obiektu względem granic działki, § 13, § 57 i § 60 z uwagi na brak przesłaniania oraz zapewnienie dostępu do światła dziennego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżącej ( vide projekt budowlany s.8-9), a także § 18 i 19 ( odległość 5 miejsc postojowych wynosi 5,70m od granicy działki), § 23 ( odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 271-273 zapewniających bezpieczeństwo przeciwpożarowe. Trzeba także zaznaczyć, że inwestycja polegająca na budowie budynku wielorodzinnego nie narusza w żaden sposób prawa własności i nie utrudnia korzystania z nieruchomości sąsiadujących zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Analiza obszaru oddziaływania inwestycji na etapie realizacji inwestycji obejmuje przede wszystkim badanie oddziaływania konkretnych obiektów budowlanych na otaczające tereny, nie zaś ocenę działań związanych z samą budową obiektu. W związku z tym, nawet pewne ustalenia dotyczące uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów np. w postaci zwiększonego hałasu lub ruchu samochodowego nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów. Nie ulega wątpliwości, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Podkreślenia wymaga, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Argumenty podnoszone przez skarżącą, a dotyczące zwiększonego ruchu samochodów dostawczych o dużym tonażu i trudnościami komunikacyjnymi z tym związanymi ( blokowanie wjazdu na posesję) należy zatem rozpatrywać w kontekście interesu faktycznego wiążącego się z ewentualnymi uciążliwościami wynikającymi z prowadzenia robót budowlanych, dodatkowego hałasu ze względu na pracę ciężkiego sprzętu lub wzmożonego ruchu samochodowego. Interes faktyczny zaś, pomimo, iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 kpa i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Skład orzekający podziela w całości pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lutego 2013r. II OSK 2011/11, "że przymiotu strony postępowania w rozpoznawanej sprawie nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na otoczenie, lecz wyłącznie oddziaływanie w sposób określony w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Z definicji zawartej w tym przepisie wynika, iż chodzi w niej o ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu będące skutkiem obowiązywania tych "odrębnych przepisów", na podstawie których został wyznaczony teren w otoczeniu obiektu budowlanego. Ograniczenie to nie może być natomiast następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, gdyż fakt tzw. "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inna może rodzić określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Skoro więc skarżąca nie wykazała, że w wyniku realizacji spornej inwestycji dojdzie do ograniczenia sposobu zagospodarowania jej działek a powoływała się wyłącznie na oddziaływania faktyczne inwestycji, których nie można utożsamiać z ograniczeniami prawnymi (w tej kwestii por. wyroki NSA z 28 kwietnia 2009 r., II OSK 12/08, Lex nr 554936, i z dnia 10 stycznia 2011 r., II OSK 338/10, Lex nr 953066), to trafnie w sprawie uznano, że nie jest ona stroną postępowania na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego." Z tych względów zasadnie , zdaniem Sądu, organy obu instancji uznały, że w sprawie nie zaszła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnosząc się do wskazanej przez skarżącą we wniosku o wznowienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., Sąd wyjaśnia, że w myśl powyższego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w myśl przywołanego przepisu należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Przy czym nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne. Skuteczne powołanie się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie miało więc miejsce jedynie wówczas, gdy nowe okoliczności lub dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym sensie, że wraz z innymi okolicznościami lub dowodami powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła. Tę "istotność" nowych dowodów/nowych okoliczności faktycznych należy w postępowaniu wznowieniowym wykazać. Nadto, nowe okoliczności i dowody muszą ujawnić się po wydaniu decyzji ostatecznej. Nowe okoliczności i dowody w rozumieniu ww. przepisu to takie, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający nimi nie dysponował (obojętnie z jakich przyczyn). W kontekście omawianej przesłanki ważne jest bowiem to, iż nie obejmuje ona okoliczności i dowodów powstałych, czy zaistniałych po wydaniu kwestionowanej decyzji ostatecznej. Skarżąca jako uzasadnienie wskazanej przesłanki, wyjaśniła, że " inwestor zamierza jeździć ciężkimi samochodami ciężarowymi przy ścianie jej budynku, która to okoliczność prowadzi do niszczenia ściany tego budynku, co wynika z ekspertyzy technicznej sporządzonej w maju 2016r." Analizując ekspertyzę sporządzoną przez mgr inż. J. K., organ ustalił, że dotyczy ona oceny stanu technicznego budynku jednorodzinnego położonego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] 13, w związku z drganiami wywołanymi ciężkim transportem materiałów budowlanych na potrzeby budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego, przy ul. [...] 8 w W. ( działka nr ew. [...]) - a więc innej inwestycji. Ponadto podkreślenia wymaga, że jak słusznie podkreślił organ odwoławczy, sposób prowadzenia robót budowlany nie podlega ocenie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, którego zakres determinuje art. 35 Prawa budowlanego. Z tych też przyczyn Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, co do prawidłowości zastosowania rozstrzygnięcia z art. 151§1 pkt 1 k.p.a. wobec niewystąpienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.