VII SA/Wa 640/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: odmówić A. B. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 2 kwietnia 2013 r., doręczonym w dniu 8 kwietnia 2013 r., przesłano do pełnomocnika strony skarżącej M. B., na adres do korespondencji wskazany w skardze, odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII, o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 16 kwietnia 2013 r. (data nadania w UP) wpłynął do Sądu wniosek skarżącego reprezentowanego przez pełnomocnika, o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż w dniu 8 kwietnia 2013 r., na adres K. [...] w K. wpłynęło zarządzenie Sądu o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni. Powyższy adres, wskazany przez pełnomocnika skarżącego, jako adres do doręczeń jest adresem miejsca pracy - a ściślej rzecz ujmując miejsca praktyk zawodowych pełnomocnika skarżącego. Pełnomocnik wskazał, iż w okresie od 2 kwietnia 2013 (wtorek po świętach wielkanocnych) do dnia 15 kwietnia 2013 r. (poniedziałek), przebywał na urlopie i nie był obecny w miejscu pracy. Przedmiotowe wezwanie zostało odebrane nie przez pełnomocnika skarżącego lecz przez sekretariat ogólny dla firm, w jednej z których praktykuje pełnomocnik skarżącego. Wobec jego nieobecności wezwanie zostało mu faktycznie przekazane dopiero po powrocie do pracy, tj. w dniu 16 kwietnia 2013 r. (wtorek). Pełnomocnik podniósł, iż nie był wcześniej informowany o odebraniu jakiejkolwiek korespondencji na jego nazwisko. Dopiero w dniu 16 kwietnia 2013 r., po odebraniu w sekretariacie i otwarciu koperty z Sądu pełnomocnik skarżącego faktycznie zapoznał się z treścią zarządzenia i wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, po czym natychmiast w urzędzie pocztowym nr [...] przy ul. G. [...] w K. dokonał uiszczenia opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Natomiast zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (postanowienie NSA z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, niepubl.). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto wskazać należy, że pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (postanowienie NSA z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 708/10). Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż skarżący A. B. reprezentowany był przez pełnomocnika M. B. Pełnomocnik jest osobą, która dokonuje czynności procesowych za reprezentowaną stronę postępowania. Pełnomocnictwo obejmuje z mocy prawa umocowanie do dokonywania wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych. Czynności te wywołują skutki prawne bezpośrednio dla mocodawcy, niezależnie od tego, czy wykonane zostały dobrze czy źle. Pełnomocnik zobowiązany jest do starannego działania i za takie działania ponosi odpowiedzialność wobec mocodawcy. Tym samym działania te należy traktować tak, jakby były podejmowane przez samego mocodawcę, a zatem nie można przyjąć, że skarżący uchybił terminowi bez swojej winy (por. post. SN z dnia 15 grudnia 1999 r., II UKN 678/99 OSNAPiUS 2001/11 poz. 402). Podmiot reprezentowany nie może skutecznie podnosić braku swojej winy w uchybieniu terminu, które nie zostało spowodowane przez niego. W ocenie Sądu, argumentacja zawarta we wniosku o przywrócenie terminu nie daje podstaw do uznania braku winy w uchybieniu terminu, świadczyć może jedynie o niedochowaniu należytej staranności przy prowadzeniu spraw. Zauważyć należy, iż w skardze został wskazany jako adres do doręczeń: K. [...], ul. K. [...]. Bez znaczenia jest to, iż jest to adres miejsca pracy pełnomocnika strony skarżącej – miejsce praktyk zawodowych pełnomocnika. Trudno uznać, iż w firmie, w której pełnomocnik skarżącego praktykuje nie byłoby procedury związanej z wpływającą korespondencją. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wskazano, iż pełnomocnik nie był wcześniej informowany o odebraniu jakiekolwiek korespondencji na jego nazwisko, brak jest jednakże wskazania, czy podejmowano próby skontaktowania się, celem poinformowania o wpłynięciu korespondencji. Ma to o tyle znaczenie, że dopiero, zdaniem Sądu, łączne spełnienie dwóch przesłanek, tj. niemożność kontaktu z M. B. i brak informacji o korespondencji, mogłoby stanowić podstawę do przywrócenia uchybionego terminu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.