VII SA/Wa 642/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru instalacji urządzenia reklamowego skargę oddala Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn zm.) po rozpatrzeniu zgłoszenia inwestora H.Sp. z o.o. w W. wniósł sprzeciw dotyczący zamiaru instalacji urządzenia reklamowego – kasetonu diodowego na dachu budynku przy ul. W.w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgłoszenie w/w inwestycji wpłynęło po raz drugi. Organ stwierdził, że zgłoszenie dotyczy zamierzenia wymagającego pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane. Organ wyjaśnił, że przedmiotowej inwestycji nie dotyczy pojęcie instalowania, co do którego wystarczające jest zgłoszenie z uwagi na rodzaj przedsięwzięcia. W projekcie budowlanym opracowanym przez mgr inż. A. G. posiadającego uprawnienia budowlane upr. Proj. [...] upr. kontr. –bud. [...], zaprojektowany został zwarty układ konstrukcyjny, na który składają się ruszt stalowy oparty na słupkach oraz podciągach szkieletu budynku, ustawiony na nim zespół 2 belek pod konstrukcję kasetonu oraz pudło kasetonu; części te stanowią służącą jednemu celowi, techniczno – użytkową całość, stabilnie zamocowaną na dachu budynku. Posadowienie obiektu, jest na tyle trwałe aby zabezpieczyć konstrukcję przed czynnikami mogącymi zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. Nie jest to więc instalowanie urządzenia reklamowego na istniejącym obiekcie rozumiane jako wzniesienie, czy ustawienie urządzenia reklamowego stosunkowo lekkiego, przenośnego, o małych gabarytach. Instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej konstrukcji, bez względu na teren jej umiejscowienia – na gruncie, czy też na części innego obiektu. Rozumienie słowa "instalowanie", jako obejmującego również "budowę" nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, jak również w zasadach wiedzy technicznej. Po rozpatrzeniu odwołania inwestora Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszym przypadku zachodzi tożsama inwestycja z tą, jaka była przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim i Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sadu Sygn. akt VII SA/Wa 642/12 Administracyjnego w Warszawie zawartym w wyroku z dnia 16 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 1034/09 przedmiotowe zamierzenie budowlane nie polega na instalowaniu urządzenia o jakim mowa w art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. c Prawa budowlanego, bowiem obejmuje większy zakres realizacji prac budowlanych co w konsekwencji prowadzi do obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Od decyzji Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła H. Sp. z o.o. w W., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania art. 156 § 1 pkt. 1 Kpa, a także błędne zastosowanie prawa materialnego art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane. Skarżąca podniosła brak wykazania przez Kierownika Oddziału Infrastruktury i Środowiska w Delegaturze Placówce Zamiejscowej w C. upoważnienia do działania w imieniu Wojewody [...]. Skarżąca zwróciła uwagę, że dla ważności upoważnienia konieczne jest powołanie się przez pracownika na istniejące upoważnienie - czego w niniejszej sprawie brak. Odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego, skarżąca wskazała, iż organy nie wykazały z jakich sformułowań projektów, czy z jakich okoliczności można wyprowadzić wniosek co do tego, iż w tym konkretnym przypadku chodzi o proces budowlany w rozumieniu art. 3 ust. 6 prawa budowlanego, a nie o instalację. Skarżąca podniosła, że budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, natomiast instalowanie urządzenia reklamowego to realizacja obiektu, który nie jest wykonywany w określonym miejscu, może być zamontowany i ustawiony w dowolnym miejscu. Skarżąca wskazała ponadto na naruszenie przez organy art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa, a także art. 11 i 8 Kpa, bowiem organy nie wyjaśniły i nie wykazały, dlaczego inwestycja objęta zgłoszeniem z dnia 23 grudnia 2008 r. powinna być kwalifikowana jako wymagająca pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] odniósł się do zarzutu braku należytego upoważnienia stwierdzając, że decyzja została podpisana przez osobę posiadającą umocowanie do podpisania decyzji w imieniu Wojewody [...], Sygn. akt VII SA/Wa 642/12 czego dowodem jest pieczęć z nazwiskiem i stanowiskiem osoby umocowanej. Organ wniósł o oddalenie skargi przywołując argumenty merytoryczne podniesione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja, którą organ architektoniczno – budowlany wniósł sprzeciw do zamiaru instalacji urządzenia reklamowego. Skarżąca zarzuca organowi nie wskazanie dlaczego w jego ocenie inwestycja objęta zgłoszeniem z dnia 23 grudnia 2008 r., powinna być kwalifikowana jako wymagająca pozwolenia na budowę. Skarżąca nie zakwestionowała jednak stwierdzenia organu, że zgłoszenie dotyczy takiej samej instalacji co do której inwestor dokonał zgłoszenia w dniu 30 lipca 2008 r. Porównanie projektu budowlanego zamierzenia wskazuje na to, że jest to istotnie instalacja tożsama , tj. montaż urządzenia reklamowego w formie kasetonu diodowego na dachu budynku na działce nr ew. 2 z obrębu [...] przy ul. W. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia z dnia 30 lipca 2008 r, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 czerwca 2010r. w sprawie II OSK 1034/09 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i skargę oddalił. Wyrokiem tym Naczelny Sąd administracyjny przesądził, że "w okolicznościach sprawy z analizy przedstawionego przez inwestora projektu wynika, iż mamy do czynienia z zamiarem montażu urządzenia reklamowego kasetonu diodowego na dachu budynku przy ul. W.w W.. Na konstrukcję tę składa się montaż rusztu stalowego z belek HEB opartych na słupach nośnych oraz podciągach szkieletu budynku. Na ruszcie ustawiony zostanie zespół 2 belek pod konstrukcję kasetonu reklamowego. Jak trafnie zauważył organ administracji inwestor w pierwszej fazie prac zamierza wybudować konstrukcję, której głównymi elementami są rzut stalowy i zespół belek pod kaseton. Należy zatem uznać jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, że przedmiotowe zamierzenie budowlane nie polega tylko na instalowaniu urządzenia, o jakim mowa w art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. c Prawa budowlanego, bowiem jak przedstawiono wyżej, planowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje większy zakres realizacji prac budowlanych, co w konsekwencji prowadzi do obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z zasada ogólną wyrażona w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego". Z tego względu decyzję Prezydenta [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane należało uznać za trafną i zgodną z prawem . Odnosząc się do zarzutu braku upoważnienia dla kierownika Oddziału Infrastruktury i Środowiska w Delegaturze – Placówce Zamiejscowej w C. do działania z upoważnienia Wojewody [...] stwierdzić należy, że wykonywanie zadań przez Wojewodę [...] reguluje statut [...] Urzędu Wojewódzkiego. Zgodnie z zawartymi w statucie uregulowaniami zadania Wojewody wykonują też delegatury-placówki zamiejscowe Urzędu Wojewódzkiego powołane w celu usprawnienia działania Urzędu. Organizację oraz tryb pracy Urzędu Wojewódzkiego w tym szczegółowe zakresy działania delegatur określa Regulamin ustalony przez Wojewodę w drodze zarządzenia. Regulamin organizacyjny ustala także zasięg terytorialny delegatur, zakresy ich działania i strukturę wewnętrzną. Regulamin stanowiący załącznik do zarządzenia nr 1 Wojewody [...] z dnia 5 stycznia 2011 r. ustalił zasięg terytorialny delegatur, w których funkcjonują oddziały i samodzielne stanowiska pracy wchodzące w skład struktury wewnętrznej wydziałów. Oddziałami kierują kierownicy. Kierownik delegatury działa w zakresie udzielonych przez Wojewodę upoważnień, których zasady udzielania uregulowane są w w/w regulaminie. W/w zarządzeniem została utworzona Delegatura – Placówka Zamiejscowa w C., której zadaniem Wydziału Infrastruktury jest realizacja zadań Wojewody m. in. zakresu budownictwa. W § 136 regulaminu uregulowana jest zasada podpisywania pism i decyzji przez kierowników Delegatur, którzy podpisują dokumenty , w sprawach, do których zostali imiennie upoważnienie przez Wojewodę lub Dyrektora Generalnego. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] została podpisana przez Kierownika Oddziału Infrastruktury i Środowiska w Delegaturze Placówce Zamiejscowej w C. E. G.-W. posługującą się pieczęcią do podpisu "z upoważnienia Wojewody [...]" zgodną z ustalonym w regulaminie wzorem pieczęci. Na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej [...] Urzędu Wojewódzkiego Oddział Infrastruktury i Środowiska [...] udostępniona została informacja, że E. G. – W. jest kierownikiem Oddziału Zamiejscowego [...] w Delegaturze – Placówce Zamiejscowej w C. do zadań którego należy wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach z zakresu administracji architektoniczno – budowlanej z upoważnienia Wojewody. Ogólnodostępny Biuletyn Informacji Publicznej (BIP) został stworzony w celu powszechnego udostępniania w postaci elektronicznej informacji publicznych wymaganych przez polskie prawo. W świetle powyższego upoważnienie E. G. – W. do wydania i podpisania w imieniu Wojewody [...] zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości. Organ administracji publicznej może bowiem w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w zakresie ustalonym, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń ( art. 268 a kpa) . Złożone przez pracownika oświadczenie woli " z upoważnienia" należy traktować, jako oświadczenie woli organu administracji publicznej. Z powyższych względów Sąd, w oparciu o przepis art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.