II OSK 1034/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del NSA Andrzej Irla Protokolant Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 219/09 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia dotyczącego zamiaru montażu urządzenia reklamowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od [...] Spółka z o.o. w Warszawie na rzecz Wojewody Mazowieckiego kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 219/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia dotyczącego zamiaru montażu urządzenia reklamowego – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od Wojewody mazowieckiego na rzecz skarżącego [...] Sp. z o.o. w Warszawie kwotę 760 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2008r. znak [...] Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r., wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia dotyczącego zamiaru montażu urządzenia reklamowego - kasetonu diodowego na dachu budynku przy ul. [...] w Warszawie, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że [...] Sp. z o.o., w oparciu o przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118), zgłosił zamiar przystąpienia do opisanych w załączonym projekcie budowlanym robót budowlanych - montażu urządzenia reklamowego - kasetonu diodowego na dachu budynku przy ul. [...] w Warszawie. Wojewoda Mazowiecki podniósł, że przedmiotem omawianego zgłoszenia jest zamiar montażu konstrukcji nośnej pod urządzenie - kaseton diodowy - na dachu budynku "[...]" Domu Studenckiego [...]. Autor załączonego projektu budowlanego pt.: "Konstrukcja nośna pod kaseton diodowy na dachu budynku" wskazał, że aby bezpiecznie postawić na dachu budynku urządzenie projektuje się ruszt stalowy z belek HEB opartych na słupach nośnych oraz podciągach szkieletu budynku. Na ruszcie ustawiony zostanie zespół 2 belek pod konstrukcję kasetonu. Z opisu technicznego w/w inwestycji wynika więc, iż inwestor w pierwszej fazie prac zamierza wybudować konstrukcję, której głównymi elementami są ruszt stalowy i zespół belek pod kaseton. Na tej podstawie organ I instancji stwierdził, iż prace budowlane podejmowane przez inwestora będą polegały na wykonaniu - budowie - nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie tylko jego instalacji (montażu). Organ odwoławczy stwierdził, że zasadniczą kwestią w omawianej sprawie jest rozróżnienie pomiędzy pojęciem "instalowanie urządzeń", dla którego obowiązuje uproszczony tryb, tzn. tylko zgłoszenie zamiaru zainstalowania urządzenia, od wybudowania obiektu budowlanego - budowli - na dachu budynku. Ustawodawca w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego jednoznacznie wskazał na "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych", tymczasem wzniesienie całkiem nowego obiektu budowlanego, konstrukcji budowlanej w określonym miejscu, jest zdaniem organu odwoławczego budową czyli robotami określonymi w art. 3 pkt 6, które, nie będąc zwolnione z pozwolenia na budowę, wymagają uzyskania takiej decyzji. W ocenie organu odwoławczego wolnostojąca konstrukcja nośna wraz z kasetonem diodowym jest obiektem budowlanym będącym budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1b Prawa budowlanego. Wojewoda Mazowiecki stwierdził, iż w przypadku zgłoszonej inwestycji nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, dotyczy on bowiem instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach, nie zaś budowy takich urządzeń reklamowych, instalowaniem nie można zaś określać budowy samodzielnej konstrukcji (budowli) na części istniejącego obiektu budowlanego. Organ wskazał ponadto, iż z załączonej dokumentacji projektowej wynika, iż projektowana tablica reklamowa stanowi obiekt w pełni samodzielny i niepowiązany funkcjonalnie z innym obiektem budowlanym. Ponadto wskazana kolejność podejmowania prac konstrukcyjnych wyraźnie dowodzi o konieczności wykonania robót budowlanych, a nie instalacji. Istotne znaczenie przy ocenie rodzaju robót budowlanych - czy jest to instalowanie czy budowa - ma również wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jego masa całkowita, jak i sposób osadzenia na obiekcie stanowiącym dom studencki, które w omawianej sprawie świadczą o tym, iż zgłoszone roboty budowlane są budową, o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego tj. "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu". Taka kwalifikacja inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego). Organ wskazał też, że dla przedmiotowego obiektu konieczne jest zapewnienie podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru, nie jest to więc instalowanie urządzenia reklamowego rozumiane jako wzniesienie czy ustawienie urządzenia stosunkowo lekkiego, przenośnego, o małych gabarytach. Wojewoda Mazowiecki podniósł ponadto, że przedmiotowa inwestycja, jako objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, tym samym wymaga przeprowadzenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Planowana budowa urządzenia reklamowego na dachu budynku połączona będzie ze zmianą kształtu budynku oraz jego podwyższeniem, nastąpi więc zmiana formy architektonicznej budynku, działanie w tym zakresie stanowi więc nową zabudowę i zagospodarowanie terenu, w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Wojewody Mazowieckiego w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zatem decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Rozpoznając skargę na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż jest ona zasadna. Sąd wskazał, iż z treści art. art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wynika jednoznacznie, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani od stopnia skomplikowania urządzenia, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia trwale związane z gruntem czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej czy też wykonane na istniejącym obiekcie budowlanym. W świetle powyższego Sąd I instancji za wadliwy uznał pogląd prawny wyrażony w decyzjach organów drugiej i pierwszej instancji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowego urządzenia reklamowego zgłoszonego przez [...] Sp. z o.o. Sąd i instancji wskazał ponadto, iż art. 29 ust. 2 pkt 6 zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, a więc także elementy konstrukcyjne służące do umocowania tablicy. Do zakresu pojęcia "urządzenie reklamowe" zaliczyć należy wszystkie elementy składające się na to urządzenie, a więc zarówno tablicę (ekran ekspozycyjny), jak i konstrukcję wsporczą. Instalacja urządzenia reklamowego oznacza natomiast montaż elementów łącznie tworzących urządzenie służące reklamie, instalowanie takiego urządzenia polega na wykonywaniu szeregu czynności montażowych prowadzących do umieszczenia urządzenia reklamowego w określonym miejscu. Jeśli więc urządzenie reklamowe ma powstać wskutek złożenia go z kilku osobnych części w następstwie ich połączenia (co jednocześnie przesądza o tym, że może ono być poddane odwrotnemu procesowi rozinstalowania poprzez rozłączenie części) niewątpliwie mamy do czynienia z instalacją urządzenia, a nie z budową. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł Wojewoda Mazowiecki, zarzucając: Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: • naruszanie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię, przyjmującą, że do wszystkich tablic reklamowych należy go stosować, bez względu na ich wymiary, ciężar, cechy konstrukcyjne i sposób posadowienia; • naruszenie przepisu art. 3 pkt 1, 3, 6 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), poprzez jego błędną wykładnię, uznającą budowę budowli, jaką jest samodzielna i nie powiązana z innym obiektem budowlanym tablica reklamowa składająca się ze skomplikowanej konstrukcji stalowej i kasetonu, za wykonywanie robót budowlanych polegających jedynie na "instalacji" budowli; Na podstawie art.174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: naruszenie przepisu art. 133 § 1 ww. ustawy poprzez rozpoznanie sprawy bez oparcia się na całości akt sprawy, a wyłącznie na treści decyzji będących przedmiotem skargi; naruszenie przepisu art. 141 § 4 ww. ustawy poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wskazówek nie mających pokrycia w materiale dowodowym, a tym samym sprzecznych z ustaleniami organów. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie, przy stwierdzeniu przez Sąd przesłanek z art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 3) uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie; 4) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Dodatkowo wniesiono o rozważenie możliwości zwrócenia się w trybie art. 187 wyżej wskazanej ustawy o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez skład 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, po uprzednim odroczeniu rozpoznania sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, iż przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko Sądu narusza przepisy wskazane na wstępie niniejszej skargi. Interpretacja Sądu jest niezgodna z literalnym brzmieniem przepisu art. 29 ust, 2 pkt 6 Prawa budowlanego jak również z powszechnym rozumieniem terminu "instalacja". Stoi też w sprzeczności z wykładnią funkcjonalną tego przepisu. Zdaniem skarżącego funkcją przepisu art. 29 ust, 2 pkt 6 Prawa budowlanego, jest zwolnienie z obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę jedynie takich urządzeń reklamowych, które mogą być instalowane na istniejących konstrukcjach lub są nietrwale związane z gruntem - przemawia za tym pozostawienie w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego opisu wolnostojącego urządzenia reklamowego jako budowli. Natomiast Sąd I instancji przyjął, że bez względu na rodzaj, wielkość i zakres skomplikowania robót budowlanych związanych z "instalacją" urządzenia reklamowego organ właściwy do rozpatrzenia sprawy, winien traktować te roboty jako instalację, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną nieprawidłowy jest pogląd, że budowa każdego urządzenia reklamowego, nawet potężnej stalowej konstrukcji na budynku domu studenckiego i montażu na niej reklamy o znacznych wymiarach jest zawsze równoznaczne z instalacją, o której mowa w rzeczonym art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Względy bezpieczeństwa, a co za tym idzie wykładnia celowościowa, przemawiają za tym, aby nie stosować w tego rodzaju sprawach automatycznie zaniechania uzyskania pozwolenia, lecz uwzględniać parametry obiektu i cechy konstrukcyjne, jako przesłanki wyboru trybu postępowania. W odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną pełnomocnik [...] Sp. z o.o. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany jej zarzutami. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania określoną przesłankami z art. 183 § 2 p.p.s.a., której nie stwierdzono w niniejszej sprawie. Za trafny uznać należy zarzut oparty na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a który to zarzut został skonkretyzowany w ten sposób, że strona wnosząca kasację zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 3 pkt 1, 3, 6 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż kluczowym zagadnieniem w analizowanej sprawie jest to, czy zgłoszone roboty stanowią "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), czy też stanowią "budowlę" w rozumieniu przepisów tejże ustawy, objętą obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi; "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: ..... instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym...". Z treści powyższej normy wynika, że ustawodawca wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych uzależnił tylko od ‘’instalacji", natomiast faktycznie bez znaczenia dla tejże instalacji pozostaje miejsce, w jakim ma to nastąpić, a więc czy będzie to na budynku czy też na gruncie. W tych warunkach istotnym pozostaje zdefiniowanie pojęcia "instalacji" w odniesieniu do urządzeń reklamowych. W myśl art. 3 art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy "..rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: .... wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe..". Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 ppkt b Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest "... budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami". W konsekwencji stwierdzić trzeba, iż urządzenie reklamowe, wolno stojące, trwale związane z podłożem stanowi obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 ppkt b Prawa budowlanego. Analizując z kolei pojęcie "instalacji" stwierdzić trzeba, iż Prawo budowlane nie zawiera definicji tego terminu. W tej sytuacji koniecznym jest odwołanie się do słownika języka polskiego zgodnie, z którym (np. Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1988, str. 794) przez instalowanie należy rozumieć zakładanie, montowanie jakiegoś urządzenia technicznego (w nowym miejscu). Bliskoznaczne pojęcie "montażu" oznacza zaś składanie, zespolenie części lub zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób (tenże Słownik, tom II, str. 209). Tak więc zarówno pojęcie instalowania, jak i montażu odnosi się do pewnego sposobu, rodzaju działania, w wyniku którego powstaje nowy twór. Przenosząc te uwagi na grunt przedmiotowej sprawy i Prawa budowlanego należy stwierdzić, że w wyniku czynności instalowania ma powstać nowe urządzenie reklamowe, zakres jednak prac, jakie winny być wykonane przy realizacji tegoż urządzenia zawsze będzie wynikał z konkretnej ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość tegoż urządzenia, jak i miejsce jego posadowienia. Inne będą bowiem prace wykonywane przy realizacji urządzenia wolnostojącego o wadze kilku kilogramów, a inne o wadze kilku ton, inne przy urządzeniu o wysokości jednego metra, a inne przy urządzeniu o wysokości kilkunastu metrów. Nie do zaakceptowania jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że ustawodawca reguluje sprawę urządzeń reklamowych, niezależnie od ich wielkości, masy i parametrów płaszczyzny reklamowej. Jest to pogląd uproszczony, nieodpowiadający prawdzie. To, że ustawodawca wprost w przepisach ustawy nie wprowadza takiej klasyfikacji urządzeń reklamowych, nie oznacza, że nie wynika to z przepisów ogólnych, jak np. art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego oraz z regulacji zawartych w przepisach o warunkach techniczno-budowlanych, czy też z elementarnych zasad projektowania obiektów budowlanych. Wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego, czy może to być obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też wolnostojący nie trwale związany z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym. Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dane urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, powinno brać się pod uwagę również przepis art. 5 Prawa budowlanego w świetle, którego nie jest obojętna jego wielkość i cechy konstrukcyjne. Taki też pogląd zaprezentowano w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego np. wyroki z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05, z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 754/06, sygn. akt II OSK 735/08, z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 1509/06, z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt IIOSK186/07, a które to stanowisko skład orzekający w sprawie niniejszej podziela. Mając uwagi wyżej zaprezentowane nie można będzie mówić o "instalacji" w sytuacji, gdy przedmiotem realizacji określonego urządzenia reklamowego będą prace, które winny być zdefiniowane jako roboty budowlane, przez które stosownie do treści art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego należy rozumieć "...budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu...." Z kolei "budowa" to w myśl zaś art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego "...wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu". Stąd nie do zaakceptowania jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż bez względu na rozmiar urządzeń reklamowych, sposób ich posadowienia, czy też bezpieczeństwo związane z montażem bądź eksploatacją tych urządzeń, realizacja urządzeń reklamowych będzie wyczerpywała treść art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Konkludując, uwagi wyżej przedstawione stwierdzić trzeba, że dla przyjęcia, czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego poprzez ustalenie czy planowane prace nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych dla realizacji, których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, bowiem przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego jest normą szczególną w stosunku do regulacji o charakterze ogólnym, jaką stanowi art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Zaprezentowane stanowisko odzwierciedlone jest w utrwalonej i jednolitej wykładni powołanych przepisów ustawy Prawo budowlane prezentowanej w licznych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w przeważającym orzecznictwie Sądów Wojewódzkich. Jako reprezentatywne wskazać należy tezy prawne zawarte w wyrokach NSA z dnia 28 czerwca 2006r. II OSK 931/05 Lex nr 266955, z dnia 10 marca 2008r. II OSK 186/07 Lex nr468726, z dnia 20 czerwca 2008r. II OSK 680/07 Lex nr 485005, z dnia 11 września 2008r. II OSK 982/07 Lex nr 266955 oraz z dnia 12 marca 2009r. Lex nr 530023. W okolicznościach niniejszej sprawy, z analizy przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego pt.: "Konstrukcja nośna pod kaseton diodowy na dachu budynku" wynika, iż mamy do czynienia z zamiarem montażu urządzenia reklamowego - kasetonu diodowego na dachu budynku przy ul. [...] w Warszawie. Na konstrukcję tę składa się montaż rusztu stalowego z belek HEB opartych na słupach nośnych oraz podciągach szkieletu budynku. Na ruszcie ustawiony zostanie zespół 2 belek pod konstrukcję kasetonu reklamowego. Jak trafnie zauważył organ administracji inwestor w pierwszej fazie prac zamierza więc wybudować konstrukcję, której głównymi elementami są ruszt stalowy i zespół belek pod kaseton. Należy zatem stwierdzić, że przedmiotowe zamierzenie budowlane nie polega tylko na instalowaniu urządzenia, o jakim mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego, bowiem, jak przedstawiono wyżej, planowane zamierzenie inwestycyjne obejmuje większy zakres realizacji prac budowlanych, co w konsekwencji prowadzi do obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 i 205 § 2 p.p.s.a.