VII SA/Wa 646/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zychora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2021 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz W. R. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256) - dalej "k.p.a." w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019r., poz. 1186 ze zm.) - dalej "p.b." po rozpatrzeniu odwołania W. i U. R. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], odmawiającej przeniesienia decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r., o pozwoleniu na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...], obręb [...] przy ul. [...] w S., stanowiących I etap realizacji inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, trzech budynków gospodarczo-garażowych, trzech dróg wewnętrznych, wydanej U. i W. R., w części dotyczącej działki o nr ewid. [...], obręb [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana w następującym stanie fatycznym: Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. i U. R. pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid. [...], obręb [...] przy ul. [...] w S., stanowiących I etap realizacji inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, trzech budynków gospodarczo-garażowych, trzech dróg wewnętrznych. Wnioskiem z dnia 9 lipca 2020 r. O. i M. S. wnieśli, na podstawie art. 40 p.b. o przeniesienie powyższego pozwolenia na budowę, w części dotyczącej działki nr [...]. Do wniosku dołączyli oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pismem z dnia 7 lipca 2020 r. W. i U. R. wyrazili zgodę na przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę, a nowi inwestorzy oświadczyli o przejęciu wszystkich warunków zawartych w wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Prezydent Miasta [...] odmówił przeniesienia na rzecz wnioskodawców własnej decyzji z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] wskazując, że generalnie ustawodawca nie przewidział możliwości częściowego przeniesienia decyzji o pozwolenia na budowę. Możliwe jest przeniesienie takiej decyzji pod warunkiem przyjęcia wszystkich warunków w niej zawartych, czego wnioskodawcy spełnić nie mogą. Po rozpatrzeniu odwołania W. i U. R. od tej decyzji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu podał, że przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę wymaga, w myśl art. 40 ust. 1 p.b., spełnienia łącznie trzech warunków: dotychczasowy podmiot (adresat decyzji) musi wyrazić zgodę na jej przeniesienie; nowy podmiot musi złożyć oświadczenie o przyjęciu wszystkich warunków zawartych w tej decyzji; nowy podmiot musi złożyć, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Spełnienie powyższych warunków ma nie tylko aspekt formalny, ale i przede wszystkim materialnoprawny. Zaznaczył, że postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] z dnia [...] września 2019 r., sygn. akt. [...] dokonano, przy zniesieniu współwłasności nieruchomości niezabudowanej działki nr geod. [...] obręb [...], fizycznego podziału nieruchomości na cztery działki: [...], [...], [...] i [...] obręb [...], a także ustanowiono na rzecz każdoczesnego właściciela działek [...], [...] i [...] obręb [...] służebność przechodu i przejazdu oraz przeprowadzenia mediów, obciążając działkę nr [...]. W ocenie Wojewody jeżeli pozwolenie na budowę wydane zostało w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej jedną działkę budowlaną, która następnie uległa podziałowi, a wniosek o przeniesienie pozwolenia na budowę na rzecz innego podmiotu dotyczy tylko jednej z działek powstałych w wyniku podziału, wydanie decyzji w trybie art. 40 ust. 1 p.b. wymaga nie tylko mechanicznych porównań numerów działek, lecz także przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy podział nieruchomości czyni możliwym zachowania wymogów wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym warunków decyzji mającej gwarantować zachowanie ładu przestrzennego samodzielnie dla działki powstałej w wyniku podziału, co do której wnioskodawca posiada prawo do dysponowania nią na cele budowlane. O ile na nieruchomości powstałej w wyniku podziału geodezyjnego oraz prawnego (zbycie działki stanowiącej teren inwestycji) można nadal realizować decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę samodzielnie, bez jakichkolwiek zmian jej warunków, nie istnieją przeszkody do uwzględnienie wniosku złożonego w trybie art. 40 ust. 1 p.b. Sam fakt podziału geodezyjnego i prawnego działki, której dotyczy pozwolenie na budowę, nie stoi na przeszkodzie przeniesieniu takiej decyzji na podstawie art. 40 ust. 1 p.b. Wojewoda uznał, że z uwagi na to, iż nowo wydzielona działka nr [...] nie spełnia warunków (powierzchnia zabudowy, powierzchnia biologicznie czynna) nie jest możliwe zrealizowanie na niej części przedmiotowej inwestycji wynikających z decyzji i zatwierdzonego projektu budowlanego, co czyni niemożliwym przeniesienia na rzecz U. i W. R., praw obowiązków wynikających z decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. Zdaniem Wojewody przeniesienie pozwolenia na budowę nie jest dopuszczalne, gdyby miało doprowadzić do obejścia wymogów, wynikających z decyzji o warunkach zabudowy. Badanie tych okoliczności jest niezbędne dla zachowania ładu przestrzennego, który jest chroniony m. in. poprzez decyzje o warunkach zabudowy, z którą powinno być zgodne pozwolenie na budowę. W przypadku dostrzeganej na tym etapie sprzeczności pomiędzy decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, a zatwierdzonym projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę wiążący charakter należy nadać tej ostatniej decyzji. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. R.. Zarzucił, że zaskarżona decyzja nie uwzględniła wszystkich okoliczności, jakie należało wziąć pod uwagę przy jej wydaniu. Przed wydaniem decyzji nie została przeprowadzona rozprawa administracyjna, w toku której byłaby możliwość przedstawienia i wzięcia pod uwagę wszelkich, wyjątkowo skomplikowanych okoliczności tej sprawy. Podał, że po wydaniu pozwolenia na budowę została ona rozpoczęta. Wszystkie trzy wymienione w pozwoleniu na budowę obiekty budowlane zostały geodezyjnie wytyczone, odpowiednie wpisy do prowadzonych oddzielnie 3 dzienników budowy zostały wniesione przez uprawnionego geodetę. Kierownik budowy objął obowiązki wnosząc swoje wpisy do wszystkich 3 dzienników budowy. Zatem dla tej części obszaru inwestycji, której dotyczy wniosek o przeniesienie pozwolenia, prowadzony jest odrębny dziennik budowy. Ani organ I ani II instancji nie zwracały się o jej okazanie i nie wzięły pod uwagę przy rozstrzygnięciu. Skarżący podkreślił, że po uruchomieniu procesu budowlanego nastąpił podział nieruchomości. Przy podziale nieruchomości był ściśle brany pod uwagę przygotowywany w tym samym czasie i konsultowany społecznie projekt planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd aktualny kształt wydzielonych działek, ich wielkość, możliwości dojazdu są całkowicie zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania, po jego uchwaleniu. Po dokonanym podziale nieruchomości Rada Miasta [...] uchwaliła plan zagospodarowania przestrzennego, który potwierdził to samo przeznaczenie tego terenu, na cele budownictwa jednorodzinnego. Skarżący wskazał, że jako inwestor (w odrębnym procesie budowlanym) posiada już ostateczne pozwolenie na budowę sieci: wodnej i kanalizacyjnej, doprowadzających te media do każdego z 3 obiektów, których dotyczy udzielone pozwolenie na budowę, oddzielnie i niezależnie. Sposób podłączenia do sieci wszystkich 3 realizowanych wg. pozwolenia obiektów - z planowanej przyszłej ulicy osiedlowej. Skarżący oświadczył, że cały grunt pod ulicę osiedlową oddzieli i przekaże na rzecz miasta zaraz po zbudowaniu tych sieci. Nowa ulica osiedlowa stanowić będzie też bezpośredni dostęp do drogi publicznej, także dla działki objętej wnioskiem o przeniesienie pozwolenia na budowę. Podniósł również, iż sprzedana działka już aktualnie spełnia wszelkie kryteria samodzielnie funkcjonującej nieruchomości budownictwa jednorodzinnego. Uruchomienie procesu budowlanego, na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę 3 domów jednorodzinnych, nastąpiło w majestacie prawa. Także prawny podział i zbycie działki z rozpoczętą już budową jednego z tych 3 domów, nastąpiło zgodnie z prawem. Trwająca budowa domu jednorodzinnego na sprzedanej działce jest zgodna z przeznaczeniem działki w nowo uchwalonym planie. Podkreślił także, iż nowy właściciel działki z trwającą budową, zgodnie z prawem cywilnym jest wyłącznym właścicielem wszystkiego na tej działce, co jest trwale z gruntem związane. Nabywcy działki trudno zrozumieć logikę, według której nie decyduje on o przebiegu budowy domu, który już teraz jest częścią składową jego nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie dotyczył tego, czy można przenieść decyzję o pozwoleniu na budowę w części, a jeżeli tak to w jakiej sytuacji i na jakich zasadach. Zmiana właściciela nieruchomości nie powoduje automatycznie jego wejścia w prawa i obowiązki podmiotu, na rzecz którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. O ile sukcesja uniwersalna może skutkować wejściem następcy prawnego w pewien zakres praw i obowiązków administracyjnoprawnych poprzednika o tyle w przypadku sukcesji singularnej, niezbędna jest wyraźna norma ustawowa, która pozwala na przenoszenie przez dany podmiot prawami lub obowiązkami administracyjnoprawnymi. Taką właśnie normę ustanawia art. 40 ust. 1 p.b. Umożliwia on przeniesienie decyzji, na gruncie prawa administracyjnego, w sytuacji gdy przeniesiono prawo własności do nieruchomości, na której inwestycja jest realizowana. Stosownie do art. 40 ust. 1 p.b., który na mocy art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) zastosowanie miał również przez organ odwoławczy, organ który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę lub o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji (art. 40 ust. 2 p.b.). Powyższy przepis nie wskazuje wprost na możliwość przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę w części, jednak w ocenie Sądu, na co również zwracał uwagę organ II. Instancji, takiej nie można wykluczyć. Jak trafnie zauważył Wojewoda analizowany przepis wskazuje na trzy przesłanki, jakie muszą zostać spełnione, by mógłby ziścić się skutek o jakim w nim mowa. Po pierwsze dotychczasowy adresat decyzji musi wyrazić zgodę na jej przeniesienie; po drugie "nowy" podmiot musi złożyć oświadczenie o przyjęciu wszystkich warunków zawartych w tej decyzji; i po trzecie "nowy" podmiot musi złożyć, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z ustaleń poczynionych przez organy orzekające w niniejszej sprawie wynika, że postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2019 r., sygn. akt. [...] dokonano, fizycznego podziału działki nr [...], dla której pierwotny inwestor otrzymał pozwolenie na budowę 3 budynków, na cztery działki: [...], [...], [...] i [...] obręb [...], a także ustanowiono na rzecz każdoczesnego właściciela działek [...], [...] i [...] obręb [...] służebność przechodu i przejazdu oraz przeprowadzenia mediów, obciążając działkę nr [...]. Właścicielami nowo wyodrębnionej działki nr [...] zostali O. i M. S.. Do wniosku z dnia 9 lipca 2020 r. o przeniesienie pozwolenia na budowę, w części dotyczącej działki nr [...] dołączyli oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt sprawy wynika, że W. i U. R. wyrazili zgodę na przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę, a nowi inwestorzy oświadczyli, że o przejęciu wszystkich warunków zawartych w wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jedyną kwestionowaną przez organy przesłanką do uwzględnienia wniosku w trybie art. 40 ust. 1 p.b. jest ta dotycząca oświadczenia o przyjęciu wszystkich warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę. Organy orzekające w sprawie stoją na stanowisku, że przejęte winny zostać wszystkie warunki odnoszące się nie tylko do wydzielonej działki ale również do całej inwestycji. Wskazać należy, że skuteczność tego oświadczenia powinno podlegać ocenie organów orzekających w postępowaniu, bowiem podział ewidencyjny działki budowlanej, na której ma być realizowane zamierzenie inwestycyjnej nie umożliwia a priori przeniesienie tej decyzji (w części) na nowego adresata. To rzeczą organów orzekających w sprawie jest ustalenie, czy w nowych okolicznościach przyjęcie warunków dotychczasowego pozwolenia na budowę jest nadal możliwe. Dotyczy to tak prawa kontynuowania procesu inwestycyjnego zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę, jak i ponoszenia konsekwencji wynikających z dotychczasowego procesu inwestycyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że art. 40 p.b. stwarza możliwość przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz innego podmiotu również w części dotyczącej objętego tą decyzją zamierzenia inwestycyjnego pod warunkiem, że da się ono wyodrębnić i może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 679/06, z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. II OSK 1407/18). Pogląd ten Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela i podkreśla, że nie ma prawnych przeszkód, do przeniesienia takiej decyzji, jeżeli budynki wyodrębnione w ramach tych etapów mogą niezależnie funkcjonować. Na marginesie należy również zwrócić uwagę, że w związku z nowelizacją p.b. dokonanego wspomnianą wyżej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. zmieniła się również treść art. 40 ust. 1 p.b.. Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem tego przepisu organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, jest obowiązany, w drodze decyzji, przenieść to pozwolenie na wniosek nowego inwestora, jeżeli do wniosku inwestor dołączy m.in. oświadczenie o przejęciu warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę. W nowym brzmieniu przepisu zrezygnowano z pojęcia "wszystkich" warunków zawartych w tej decyzji. W uzasadnieniu do zmiany ustawy nie podano, z jakiego powodu zmieniono analizowany przepisu (druk sejmowy nr 121), jednak biorąc pod uwagę obecne brzmienie tego przepisu tym bardziej za możliwe należy uznać możliwość przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę w części. W sprawie objętej skargą wymagało również rozważenia, jaki wpływ na pozwolenie na budowę ma utrata przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w czasie realizacji inwestycji. W realiach niniejszej sprawy działka, dla której pierwotnie ustalono warunki zabudowy i wydano pozwolenie na budowę, wskutek podziału, stanowi obecnie 4 działki o odrębnych numerach ewidencyjnych. Skoro ówczesny inwestor zbył jedną z działek powstałych po podziale, należałoby poddać pod rozwagę, czy utracił prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z jednej strony zbył część posiadanej przez siebie nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę, a z drugiej strony jako adresat tej decyzji nie jest fizycznym właścicielem części nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę. Właścicielem tej części nieruchomości są z kolei inne osoby fizyczne, które w zasadzie nie mają wpływu na treść decyzji o pozwoleniu na budowę. Taka sytuacja powoduje z pewnością naruszenie praw właściciela części wydzielonej nieruchomości. Nie jest bowiem możliwe wydanie dwóch konkurencyjnych decyzji o pozwoleniu na budowę na tej samej nieruchomości. W tej sytuacji ustalenia wymagało także, czy przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę, z uwagi na przesłankę konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności, leży w interesie nowego właściciela wydzielonej nieruchomości, ale również w interesie prawnym poprzedniego właściciela nieruchomości, który pozostaje adresatem tej decyzji. Sąd kontrolując zaskarżone decyzje stwierdza, że organy orzekające w niniejszej sprawie w zasadzenie nie przeprowadziły żadnego postępowania dowodowego mającego na celu ustalenia, czy można uwzględnić żądanie strony. Organ I. instancji przyjął, niepodzielone przez Sąd, stanowisko, że przepis art. 40 ust. 1 p.b. może mieć zastosowanie wówczas, gdy nowy inwestor przejmie w całości ustalenia zawarte w pozwoleniu na budowę i nie jest możliwe przeniesienie takiego pozwolenia w części. Natomiast organ odwoławczy dopuścił możliwość przeniesienia decyzji w części, jednak w zasadzie nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń przyjmując, że wyodrębniona działka nie spełnia warunków (organ powołał się tylko bardzo ogólnikowo na powierzchnię zabudowy i powierzchnię biologicznie czynną) do zrealizowania nie niej części inwestycji. Biorąc pod uwagę to, że zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy, a ustalenia takiej decyzji następują z uwzględnieniem rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), ustalenia wymagało, czy przy wydaniu decyzji w trybie art. 40 ust. 1 p.b. możliwym będzie zachowanie wymogów wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę, a także warunków zabudowy dla działki powstałej w wyniku podziału. Od organów należało zatem wymagać przede wszystkim określenia na mapie położenia nowowydzielonej działki nr [...], ustalenia jej granic, usytuowania realizowanych na tej działce budynków (także gospodarczo-garażowych), a następnie przeprowadzenie stosownej analizy urbanistycznej, proporcjonalne do wcześniejszych ustaleń zawartych w wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Analizy wymagało również jaki wpływ na treść możliwego zastosowania art. 40 ust. 1 p.b. może mieć również fakt podnoszony przez skarżącego, że dla pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r., wydano trzy dzienniki budowy – po jednym dla każdego z planowanych do realizacji budynków mieszkalnych oraz to, że kierownik budowy objął swoje obowiązki wnosząc wpisy do wszystkich dzienników (informacja zawarta w skardze). Przy ewentualnym ustaleniu, czy podczas przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art. 40 ust. 1 p.b. może dojść do obejścia prawa, należało wziąć pod uwagę również to, że w świetle zarzutów zawartych w skardze, dla terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jeśli bowiem nowo wydzielona działka spełniała określone parametry i znajdowała się na obszarze, na którym plan dopuszcza zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o parametrach ustalonych pierwotnie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i samym pozwoleniu na budowę, to o próbie obejściu prawa nie może być mowy. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdził, że organy orzekające w sprawie naruszyły zasady ogólne oraz przepisy postępowania administracyjnego, a poczynione przez nie ustalenia nie były wystarczające do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, tj. opartego na zasadach wynikających z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. Podsumowując stwierdzić należy, że bez dokonania dokładnych ustaleń dotyczących warunków realizacji przedmiotowej inwestycji wynikających z decyzji i zatwierdzonego projektu budowlanego nie można uznać, że podział geodezyjny i prawny działki nr [...] czyni niemożliwym przeniesienia praw i obowiązków wynikających z decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku organy orzekające w sprawie zastosują się do wytycznych w nim zawartych, w szczególności przeprowadzą postępowanie dowodowe i ustalą czy inwestycja na działce nr [...], wydzielona z pozwolenia na budowę na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w S., może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem określonym w decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w pkt 1 sentencji. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy.