VII SA/Wa 648/10

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 maja 2010 r. po rozpoznaniu wniosku K. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: I. przyznać K. P. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu, II. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. W dniu 15 kwietnia 2010 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy K. P. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskodawca, dodatkowo wniósł o zwrot kosztów podróży na rozprawę wraz z drugą osobą. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm. ) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania ( pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ( pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.) Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie oceniając dane przedstawione w formularzu uznano, że wnioskodawca w złożonym wniosku wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną. Podał, że wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 2.800,00 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się dochód uzyskiwany przez wnioskodawcę z tytułu emerytury w wysokości 1.700,00 złotych oraz dochód uzyskiwany przez małżonkę w wysokości 1.100,00 złotych miesięcznie. Skarżący zakreślił w formularzu, że posiada mieszkanie o pow. 57,00 m² oraz oszczędności pieniężne w wysokości 7.000,00 złotych z przeznaczeniem na pochówek. Wnioskodawca podkreślił, że wraz z żoną są starszymi, schorowanym osobami wymagającymi opieki osoby drugiej. W związku z powyższym wnioskodawca wskazał, że ponosi z żoną duże wydatki na lekarstwa oraz rehabilitację. Biorąc pod uwagę powyższe uznano, że wnioskodawca nie jest w stanie ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez spowodowania uszczerbku w koniecznym dla siebie i żony utrzymaniu. Oceniono, że poniesienie tego wydatku wykracza poza jego możliwości finansowe. Jednocześnie stwierdzono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca jest na tyle osobą ubogą, iż jego rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają mu wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Uznano, że wnioskodawca uzyskując z żoną stały dochód miesięczny jest w stanie ponosić koszty sądowe samodzielnie. Podkreślić bowiem należy, że przyznanie prawa pomocy nie może być nadużywane w sytuacji, gdy strona wspólnie z małżonką posiada stałe dochody. Dodatkowo wyjaśnić należy, że złożony wniosek w kwestii zwrotu kosztów podróży na rozprawę wraz z drugą osobą, nie może zostać rozpatrzony na tym etapie postępowania, gdyż nie zapadł jeszcze wyrok w sprawie. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 cytowanej wyżej ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.