VII SA/Wa 649/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk, asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) lutego 2022 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2022 r. nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję decyzję Starosty [...] z 1 lipca 2021 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. W dniu 28 kwietnia 2021 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek M. K. (dalej: inwestorka), o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (kategoria obiektu budowlanego – I), na działce ew. nr [...], usytuowanego bezpośrednio w granicy z działkami ew. [...]. W dniu [...] czerwca 2021 r. inwestorka przedłożyła projekt budowlany uzupełniony w zakresie analizy oddziaływania projektowanego budynku na zabudowę na działce ew. [...] obr. [...]. 2.2. Decyzją z [...] lipca 2021 r. nr [...] Starosta [...] (dalej: Starosta, organ I instancji) zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorce pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (kategoria obiektu budowlanego – I), na działce ew. nr [...], usytuowanego bezpośrednio w granicy z działkami ew. [...]. 2.2.1. W podstawie prawnej decyzji organ I instancji powołał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333; dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.). 2.2.2. W uzasadnieniu tej decyzji, Starosta wskazał, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 p.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ I instancji podał, że inwestorka przedłożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany w czterech egzemplarzach, zawierający wymagane uzgodnienia, sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b. Osoby te dołączyły oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W projekcie budowlanym znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b) p.b. W ocenie organu, projektowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. i znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej na rysunku planu symbolem MN. Ponadto w toku postępowania nie stwierdzono niezgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, ze zm.). 2.3. Odwołanie od tej decyzji wnieśli A. F. oraz A. F. W odwołaniu wskazano, że Starosta przyjął nieprawidłową szerokość frontu działki, albowiem w ocenie odwołujących się, szerokość działki to ten jej bok, który przylega do drogi z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. W ich ocenie, szerokość działki inwestycyjnej przekracza 16 m. W odwołaniu zarzucono ponadto organowi I instancji uchybienia w zakresie obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu. 2.3.1. W toku postępowania odwoławczego, postanowieniem z 10 listopada 2021 r. nr [...] Wojewoda zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej przez dołączenie ekspertyzy technicznej budynku zlokalizowanego na terenie nieruchomości o nr ew. [...]w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Organ I instancji przekazał uzupełnioną dokumentację projektową przy piśmie z [...] grudnia 2021 r. 2.4. Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2022 r. nr [...] Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...] z [...]lipca 2021 r. 2.4.1. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestorka wypełniła wszystkie obowiązki wynikające z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 p.b, warunkujące udzielenie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], Wojewoda wskazał, że dla terenu o symbolu MN obowiązują ustalenia zawarte w § 9 ww. planu: podstawowe przeznaczenie na zabudowę jednorodzinną (§ 9 ust. 1), dopuszcza się lokalizację: usług nieuciążliwych (§ 9 ust. 2 pkt 1), sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (§ 9 ust. 2 pkt 2), dróg dojazdowych, parkingów i garaży niezbędnych do obsługi terenu (§ 9 ust. 2 pkt 3); zasady zagospodarowania na terenach zabudowy jednorodzinnej: istniejąca zabudowa może podlegać wymianie, rozbudowie i przebudowie wyłącznie według zasad ustalonych w planie (§ 9 ust. 3 pkt 1), dopuszcza się modernizację i rozbudowę istniejących urządzeń zewnętrznych infrastruktury technicznej, służących obsłudze terenu (§ 9 ust. 3 pkt 2), ustala się typ zabudowy jednorodzinnej we wszystkich formach (§ 9 ust. 3 pkt 3), minimalna powierzchnia działki wynosi: a) 200 m2 dla zabudowy szeregowej, b) 300 m2 dla zabudowy wolnostojącej, c) 600 m2 w strefie konserwatorskiej miasta-ogrodu - /zabudowa wolnostojąca/, ustalone normy wielkości działek nie muszą być stosowane do działek prawomocnie wydzielonych przed wejściem w życie planu (§ 9 ust. 3 pkt 4); dopuszcza się maksymalną wysokość zabudowy 2 kondygnacje naziemne + poddasze użytkowe przy dachach wysokich, poza strefą konserwatorską miasta-ogrodu dopuszcza się 3 kondygnacje naziemne – przy dachach płaskich (§ 9 ust. 3 pkt 5), powierzchnia biologicznie czynna nie może być mniejsza niż: a) 50% powierzchni całkowitej działki, b) 60% powierzchni działki w strefie konserwatorskiej miasta-ogrodu, c) 70% powierzchni działki na obszarze chronionego krajobrazu (§9 ust. 3 pkt 6), z zastrzeżeniem pkt 7, przepis nie dotyczy pasa terenu szerokości ok. 50 m przylegającego do pierzei usługowej w przypadku jej realizacji, odległość nieprzekraczalnych linii zabudowy 5 m od linii rozgraniczających ulic zbiorczych, lokalnych i dojazdowych, z zastrzeżeniem punktu 9 (§ 9 ust. 3 pkt 8), nie dopuszcza się realizacji zabudowy wielorodzinnej (§ 9 ust. 3 pkt 13). Natomiast zgodnie z § 45 ust. 1 pkt 2 planu, minimalne wskaźniki parkingowe dla nowowznoszonych lub rozbudowywanych obiektów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynoszą 2 stanowiska/domek, przy czym inwestorzy mają obowiązek zapewnienia realizacji odpowiedniej ilości miejsc postojowych na terenie własnym inwestycji (§ 45 ust. 2). 2.4.2. W ocenie organu odwoławczego warunki określone miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zostały spełnione albowiem budynek jednorodzinny zaprojektowano jako wolnostojący o 2 kondygnacjach naziemnych i wysokości 8,38 m z dachem dwuspadowym, powierzchnia biologicznie czynna wynosi 59%, zachowano nieprzekraczalną linię zabudowy, zapewniono 2 miejsca postojowe zlokalizowane na terenie inwestycyjnym. Z dokumentacji projektowej nie wynika, aby planowana inwestycja naruszała przepisy stanowiące o usytuowaniu budynku z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe wynikające z § 271-273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, ze zm.). Wojewoda podniósł, że projektowany budynek został usytuowany bezpośrednio przy granicy z działkami ew. [...] i posiada ścianę oddzielenia pożarowego od granicy z działką ew. [...] oraz[...], co potwierdza dokumentacja projektowa. Zgodnie z częścią opisową projektu zagospodarowania terenu "odległości od granic" - str. 19 projektu: "Budynek zlokalizowano w zbliżeniu do dwóch granic nieruchomości sąsiednich ze ścianami oddzielenia pożarowego w klasie odporności ogniowej [...] (...).". Zgodnie z informacją znajdującą się na stronie 20 projektu "odprowadzenie wód opadowych" połaci dachowych oraz terenów utwardzonych powierzchniowo na teren działki własnej do gruntu poprzez infiltrację w sposób uniemożliwiający zalewanie wodami opadowymi i roztopowymi nieruchomości sąsiednie." 2.4.3. W ocenie organu, biorąc pod uwagę zarówno warunki techniczne oraz analizę obszaru oddziaływania projektowanego obiektu, lokalizacja przedmiotowej budowy, nie narusza przepisów § 13, § 57-60 ww. rozporządzenia dotyczących zacienienia i ograniczenia dopływu światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na sąsiednich działkach. Zgodnie z dołączoną do projektu budowlanego analizą str. 100-105: "Od godziny 12.00 do 17.00 budynek na działce sąsiedniej nie jest zacieniany. Zgodnie z WT minimalny czas nasłoneczniania w dniach równonocy w pokojach mieszkalnych w godzinach 7-17 musi wynosić min. 3 godziny. Na podstawie przeprowadzonej analizy wykazano, że budynek na działce sąsiedniej nie jest zacieniany przez min. 5 godzin.", co potwierdzają załączniki graficzne. Następnie Wojewoda wskazał, że zgodnie z ekspertyzą techniczną znajdującą się na str. 106¬115: "(...) projektowana budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, według niniejszego projektu budowlanego na działce ew. nr [...], w zbliżeniu do istniejącego budynku garażowo-gospodarczego na działce ew. nr [...], nie powoduje obniżenia jego bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania uwzględniając oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku." Zdaniem Wojewody nie można zatem stwierdzić, że usytuowanie projektowanej budowy budynku mieszkalnego Inwestora zakłóci ponad przeciętną miarę możliwości zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości strony wnoszącej odwołanie. 2.4.4. Organ odwoławczy zbadał, czy przez wydanie przedmiotowej decyzji nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych, uwzględniając orzecznictwo sądowe w tym zakresie. W ocenie Wojewody, organ I instancji rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego prawidłowo uwzględnił konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron i ochrony własności, wyważając interesy stron tak, aby inwestycja realizowana była w sposób nie naruszający uzasadnionych interesów właściciela działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora. 2.4.5. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących lokalizacji przedmiotowej inwestycji bezpośrednio w granicach nieruchomości o nr ew. [...] oraz [...], Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w § 12 ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Działka inwestycyjna posiada wymiary 14,20 m x 30,20 m. Po uwzględnieniu nieprzekraczalnej linii zabudowy wynoszącej 5 m jej wymiary zmniejszają się do 9,20 m x 30,20 m, W przedmiotowej sytuacji zasadnym jest zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia. W związku z tym, że prawodawca nie zdefiniował pojęcia "szerokości działki budowlanej", organ odwoławczy przyjął, że niezbędnym jest odwołanie się do potocznego rozumienia. I tak szerokość to jeden z wymiarów powierzchni lub bryły stanowiący poprzeczny wymiar liniowy. Skoro jest to wymiar poprzeczny to tym samym usytuowany prostopadle do dłuższego boku obiektu ("szerokość", "poprzeczny", "w poprzek"). W konsekwencji szerokość działki budowlanej należy rozumieć jako wymiar krótszego boku działki budowlanej, który jest usytuowany prostopadle względem dłuższego boku. W opiniowanym przypadku część frontowa działki inwestora ma ponad 30 m (dłuższy bok), to szerokością działki budowlanej będzie wymiar krótszego boku czyli 9,20 m. Innymi słowy oznacza to. że proporcje przedmiotowej działki są zgodne z dyspozycją § 12 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia. Oodmienna interpretacja analizowanego przepisu prowadziłaby do niedopuszczalnego zawężenia przepisu wyłącznie do bardzo małych działek budowlanych, który żaden z wymiarów (boków) nie przekraczałby 16 m. To z kolei powodowałoby, że wiele wąskich działek, tj. o małej szerokości mogłoby być zagospodarowane jedynie w nadzwyczajnych okolicznościach. Co więcej, podobnie utrudnione byłoby również zagospodarowanie działek o nieregularnym kształcie. Zatem sygnalizowane w odwołaniu powiązanie szerokości działki budowlanej z wymiarem dłuższego boku, na którym miałaby się znajdować część frontowa planowanego budynku jest w przekonaniu organu wojewódzkiego błędne. Organ uznał ponadto, że uchybienia organu I instancji w zakresie obowiązku zagwarantowania stronom czynnego udziału w postępowaniu nie miały istotnego wpływu na końcowy wynik sprawy. 3. Pismem z 23 marca 2022 r. A F skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Wojewody [...], wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I intsancji oraz o przyznanie kosztów postępowania od strony przeciwnej, jak również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie kwestii dotyczących prawidłowości wydania decyzji, na które jednak wskazywał skarżący, w tym również w odwołaniu, nieodniesienie się do argumentacji związanej z określeniem miejsca planowanej inwestycji, 2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe wskazanie faktów, które zostały udowodnione w rzeczonym postępowaniu, a w szczególności dotyczących obszaru oddziaływania planowanej inwestycji określonego szczegółowo w art. 3 pkt 20 p.b., 3) art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie Skarżącemu wglądu w dokumentację sprawy, co w rzeczywistości miałoby istotny wpływ na wynik postępowania, 4) art. 80 oraz art. 8 k.p.a. poprzez ustalenie iż przedstawione dokumenty wchodzące w skład projektu budowlanego są zgodne z prawem podczas gdy naruszają one § 13 oraz § 57-60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący dołączył do skargi dokument, który określił jako "prawidłowo sporządzoną" analizę oddziaływania projektowanego budynku na jego nieruchomość oraz podkreślił, że organ uniemożliwił mu jej złożenie w toku postępowania odwoławczego. 3.1. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 4. Postanowieniem z 18 maja 2022 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Za podstawę wyrokowania przyjęto stan faktyczny prawidłowo ustalony w zaskarżonej decyzji. 6. Przedmiotem zaskarżonej decyzji było zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (kategoria obiektu budowlanego – I), na działce ew. nr [...] przy ul. [...], usytuowanego bezpośrednio w granicy z działkami ew. [...]. 6.1. W pierwszej kolejności Sąd uznał, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan prawny adekwatny do rozpatrzenia kontrolowanej sprawy. Zgodnie bowiem z art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471), w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. do 19 września 2021 r.) inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Stosownie zaś do art. 27 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych w przypadkach, o których mowa w art. 25 i art. 26, przepisy Prawa budowlanego stosuje się w brzmieniu dotychczasowym, a zatem w brzmieniu sprzed wejścia w życie ww. ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. Organy prawidłowo ustaliły, że w niniejszej sprawie do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono 4 egzemplarze projektu budowlanego, toteż podlegał on sprawdzeniu zgodnie z przepisami w brzmieniu sprzed ww. nowelizacji. 6.2. Zgodnie z art. 28 ust. 1-2 p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 (niemającym znaczenia w niniejszej sprawie). Decyzję o pozwoleniu na budowę wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej, a stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z 1 lipca 2021 r. nr [...]zostały wydane przez właściwe organy (art. 82 ust. 2 i 3 p.b.), a obszar oddziaływania obiektu został wyznaczony zgodnie z art. 3 pkt 2 p.b. jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. 6.3. Zgodnie z art. 32 ust. 4 p.b., Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na mocy art. 32 ust. 4a p.b., nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 p.b. W ocenie Sądu, wymogi wynikające z przytoczonych przepisów zostały spełnione. W szczególności, inwestorka przedłożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka ew. nr [...]) na cele budowlane, a w sprawie nie była wymagana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, albowiem obszar inwestycji jest położony na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 19 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...]o z 2004 r. Nr 42, poz. 1227). 6.4. Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b. Stosownie do art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. W razie spełnienia wskazanych w niej przesłanek, organ ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę (zob. wyrok NSA z 17 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 840/21, LEX nr 3327474). 6.4.1. W związku z powyższym należało stwierdzić, że organy odwoławczy prawidłowo ocenił i ustalił, że przedłożony projekt budowlany zawiera wymagane uzgodnienia, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b. Osoby te dołączyły oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W projekcie budowlanym znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b p.b. 6.4.2. Trafnie również podniesiono w decyzjach, że projektowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym na tym obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej na rysunku planu symbolem [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyczerpująco przytoczono ustalenia planu miejscowego niezbędne do oceny zgodności projektowanej inwestycji z jego przepisami. Na tej podstawie organ odwoławczy prawidłowo podkreślił, że sporny budynek jednorodzinny zaprojektowano jako wolnostojący o 2 kondygnacjach naziemnych i wysokości 8,38 m z dachem dwuspadowym, powierzchnia biologicznie czynna wynosi 59%, zachowano nieprzekraczalną linię zabudowy, zapewniono 2 miejsca postojowe zlokalizowane na terenie inwestycyjnym. Nie było zatem podstaw do kwestionowania zgodności projektu z ustaleniami planu miejscowego. 6.4.3. W toku kontrolowanego postępowania słusznie nie stwierdzono niezgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Należy się zgodzić z organem odwoławczym, że planowana inwestycja nie narusza przepisów o usytuowaniu budynku z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe wynikające (§ 271-273 ww. rozporządzenia). Projektowany budynek został usytuowany bezpośrednio przy granicy z działkami ew. [...] i posiada ścianę oddzielenia pożarowego od granicy z działką ew. [...] oraz [...] w klasie odporności ogniowej [...] (...). Zgodnie zaś z § 12 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. W tym miejscu należy dodać, że organ prawidłowo przyjął, że szerokość działki inwstycyjnej jest mniejsza niż 16 m. Sąd podkreśla, że choć prawodawca nie zdefiniował pojęcia "szerokości działki", to jednak szerokością określa się jeden z wymiarów powierzchni lub bryły, a konkretnie poprzeczny wymiar liniowy powierzchni (względnie bryły). Skoro jest to określony wymiar poprzeczny, to stanowi odległość "w poprzek" powierzchni, czyli prostopadle do długości danego obiektu, inaczej mówiąc – prostopadle do jego dłuższego boku (por. wyrok WSA w Łodzi z 20 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 915/21; wyrok WSA w Poznaniu z 11 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Po 9/16 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto odprowadzenie wód opadowych z połaci dachowych oraz terenów utwardzonych powierzchniowo zaplanowany na teren działki własnej do gruntu poprzez infiltrację w sposób uniemożliwiający zalewanie wodami opadowymi i roztopowymi nieruchomości sąsiednie. 6.4.4. W skardze zarzucono, że zatwierdzony projekt budowlany został sporządzony z naruszeniem § 13 oraz § 57-60 ww. rozporządzenia – nie wskazując jednak na to, w jaki sposób zgromadzona dokumentacja narusza te przepisy. Należy zatem przypomnieć, że zgodnie z § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania – dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m – dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Z § 13 ww. rozporządzenia wynika również, że wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Z kolei w § 57 ww. rozporządzenia określono, że pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy (ust. 1). W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8, natomiast w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względów na przeznaczenie – co najmniej 1:12 (ust. 2). W myśl § 60 ww. rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00 (ust. 1). W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju (ust. 2). W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (ust. 3). Biorąc to pod uwagę, Sąd uznał, że Wojewoda prawidłowo przyjął, że lokalizacja przedmiotowej budowy, nie narusza przepisów § 13, § 57-60 ww. rozporządzenia dotyczących zacienienia i ograniczenia dopływu światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na sąsiednich działkach. Zgodnie z dołączoną do projektu budowlanego analizą od godziny 12.00 do 17.00 budynek na działce sąsiedniej nie jest zacieniany. Zgodnie zaś z przepisami ww. rozporządzenia, minimalny czas nasłoneczniania w dniach równonocy w pokojach mieszkalnych w godzinach 7-17 musi wynosić min. 3 godziny. Na podstawie przeprowadzonej analizy wykazano, że budynek na działce sąsiedniej nie jest zacieniany przez min. 5 godzin, co potwierdzają załączniki graficzne. Omawiana analiza jest załączona do projektu budowlanego, zawiera część opisową z jednoznacznymi stwierdzeniami co do spełnienia przytoczonych wyżej warunków z ww. rozporządzenia, jak również część graficzną na rysunkach [...]., na których w sposób czytelny odwzorowano spełnienie wymogów wynikających z obowiązujących przepisów. Prawidłowo także zweryfikowano że projektowana budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ew. nr [...], nie powoduje obniżenia bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania budynku garażowo-gospodarczego na działce ew. nr [...], uwzględniając oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. W tym celu organ odwoławczy słusznie skorzystał z instytucji uzupełniającego postępowania dowodowego, przewidzianego w art. 136 k.p.a. 7. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd stwierdził, że nie mogły one odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. 7.1. W ocenie Sądu nie można podzielić postawionego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. przez uniemożliwienie mu w toku postępowania odwoławczego wglądu do akt sprawy, w tym zapoznania się z wynikami uzupełniającego postępowania wyjaśniającego. W aktach kontrolowanego postępowania znajduje się bowiem zawiadomienie z 22 grudnia 2021 r. o zakończeniu dodatkowego postępowania dowodowego, które zostało doręczone stronom, w tym 11 stycznia 2022 r. skarżącemu – na co wskazuje jego podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. W zawiadomieniu tym organ odwoławczy powołując się na art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. poinformował m.in. skarżącego, że strona ma prawo zapoznać się z aktami postępowania w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego – Delegatura w [...]. W piśmie tym podano również kontakt telefoniczny w sprawie przebiegu postępowania. Wobec powyższego, organ odwoławczy nie tylko nie uniemożliwił skarżącemu czynnego udziału w tym postępowaniu, lecz prawidłowo pouczył go o prawie wglądu w akta sprawy, wskazując sposób realizacji tego prawa. Skarżący został również poinformowany przed wydaniem zaskarżonej decyzji o przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, toteż nie sposób uznać, aby wiedzę na ten temat uzyskał dopiero z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Odnośnie zaś dołączonego do skargi dokumentu, to w ocenie Sądu nie może być on uznany za "prawidłowo sporządzoną" analizę nasłonecznienia/zaciemnienia. Dokument ten nie jest podpisany i nie wiadomo, kto go sporządził ani według jakiej metodologii. W dokumencie tym zawarto wyłącznie część graficzną, z pominięciem wniosków co do spełnienia lub naruszenia wymagań określonych § 13 oraz § 57-60 ww. rozporządzenia. Nie jest została również podana data sporządzenia tego dokumentu, a zatem Sąd nie może stwierdzić, kiedy został on sporządzony. Okoliczności te wykluczają potraktowanie tego dokumentu, jako istotnego dla wyniku sprawy. 7.2. Zdaniem Sądu, w toku kontrolowanego postępowania nie naruszono art. 7 i art. 77 k.p.a. Organy wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał podstawę do wydania ostatecznej decyzji w tym przedmiocie, zgodnej z uzupełnionym wnioskiem inwestorki. W zaskarżonej decyzji zamieszczono uzasadnienie, które spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., albowiem odnosi się do wszystkich okoliczności prawnie istotnych w procedurze budowlanej. Z przedstawionych wyżej przyczyn, nie doszło również do naruszenia art. 8 i art. 80 k.p.a., albowiem przedstawione przez inwestorkę dokumenty nie naruszają przepisów ustawy ani ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. 8. Zarzuty skargi okazały się zatem niezasadne. Sąd nie stwierdził również, aby zaskarżona decyzja była dotknięta jakimikolwiek innymi wadami, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności lub uchylenie. Dlatego też Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Biorąc to wszystko pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji.