VII SA/Wa 654/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. E. sp. z o. o. w G. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [....] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący – N. E. sp. z o. o. w G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [....] zezwalającej na uruchomienie pracowni rtg w zakresie diagnostyki medycznej. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że wykonanie decyzji mogłoby skutkować uznaniem, że prowadzona za pomocą przedmiotowej aparatury RTG działalność medyczna, prowadzona jest niezgodnie z obowiązującymi przepisami i bez wymaganych prawem pozwoleń, co z kolei skutkować może nałożeniem na skarżącego sankcji, w tym sankcji karnych. Stwierdził, że zaskarżona decyzja może stanowić podstawę wydawania dalszych decyzji przez organy administracji publicznych, a skierowanych na przymuszenie skarżącego do dokonania bardzo kosztownych zmian montażowych i budowlanych. Wstrzymanie wykonalności decyzji stanowić będzie natomiast przeszkodę do podejmowania na jej podstawie dalszych działań przez organy i uchronić może tak skarżącego, jak i w konsekwencji roszczeń regresowych - Skarb Państwa, od bardzo poważnych wydatków. Podniósł, że pracownia rentgenowska i aparat w niej zainstalowany są aktualnie wykorzystywane na potrzeby świadczeń medycznych dla ludności. Prowadzone są badania, a pacjenci pozapisywani są w kolejce. Uniemożliwienie świadczenia usług stanowiłoby więc poważną szkodę dla pacjentów skarżącego. Także skarżący poniósłby oczywistą szkodę materialną w przypadku uniemożliwienia mu prowadzenia normalnej działalności za pomocą przedmiotowej aparatury. Skarżący podniósł, że dokonał bardzo wysokich nakładów na zakup i montaż aparatury licząc na ich zwrot w ramach świadczenia usług medycznych. Brak możliwości świadczenia takich usług oznaczałby dla skarżącego poważne kłopoty finansowe i mógłby prowadzić nawet do konieczności ogłoszenia upadłości, czy likwidacji przedsiębiorstwa. Zdaniem skarżącego ze znajdujących się w aktach sprawy ekspertyz, opinii i protokołów kontroli wynika, że pracownia i aparat RTG w niej wykorzystywany spełniają wszystkie rygorystyczne wymogi w zakresie bezpieczeństwa pracy, życia i zdrowia pacjentów, w szczególności w zakresie poziomów promieniowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W tym miejscu należy podkreślić, że użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych, wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, (publ. lex nr 281811), stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10, niepubl.). Rozpoznając, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (zob. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (zob. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, lex nr 302251). Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w ww. przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący przedstawił argumenty uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności wskazał, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutkiem wydania zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie nieważności decyzji P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2012 r. zezwalającej na uruchomienie pracowni rtg w zakresie diagnostyki medycznej. Wskutek tego brak jest możliwości prowadzenia przez skarżącego takiej pracowni. Zasadnie skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji może w tej sytuacji wyrządzić znaczną szkodę, jak również spowodować trudne do odwrócenia skutki nie tylko skarżącemu, ale również pacjentom placówki. Wykonanie zaskarżonej decyzji może bowiem spowodować konieczność dokonania kosztownych zmian montażowych i budowlanych, niemożność uzyskania zwrotu nakładów na zakup i montaż aparatury w ramach świadczenia usług medycznych, utratę pacjentów i pozycji na rynku, a tym samym może stanowić poważne zagrożenie dla funkcjonowania przedsiębiorstwa, nie wyłączając jego likwidacji. Zdaniem Sądu przedstawiona przez skarżącego argumentacja dotycząca wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wystarczająca dla uwzględnienia wniosku. Skarżący w sposób dostateczny przedstawił negatywne skutki wykonania decyzji, powołując się na konkretne zagrożenia mieszczące się w kryteriach, od których uzależnione jest rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.